Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Προβολή αναρτήσεων από 2024

Διαπίστωση

  Σε θέλω. Μη ρωτάς γιατί. Έτσι, αναίτια. Γνωρίζοντας όμως, πως μόνο έτσι μπορώ να αγγίξω το αύριο. Το αναίτια, ακυρώθηκε.   Σε θέλω. Γιατί αν δεν σε θέλω δε θέλω τίποτα στη ζωή μου και όλο στο αδιάφορο, καταλήγω. Παύοντας να ελπίζω. Παύοντας να υπάρχω. Παύοντας να ζω.   Ανήκουστο είναι τρελό είναι να παρακολουθείς τη ζωή από ένα κανάλι που σήμα δεν έχει. Να πλησιάζεις τη ζωή, να είσαι τόσο κοντά στο να ζήσεις και να σου αποκαλύπτουν πως δεν είσαι άνθρωπος είσαι μια λάβα καυτή.   Σε θέλω. Μη ρωτάς γιατί. Μη ρωτάς τη λάβα γιατί κρυώνει τόσο. Τι θέλει μία φλόγα στην άβυσσο; Μία διέξοδο, λίγο νερό, έναν σκοπό να υπηρετήσει. Προπάντων τη λύτρωση προσμένει κι ας ξέρει, πως δεν υπάρχει τίποτα πια.   Σε θέλω. Μη ρωτάς γιατί. Σώπασε. Φώλιασε η βροχή στα στήθη των ανθρώπων μα η βροχή δεν αγκαλιάζει την Άβυσσο.      ~~ Διαπίστωση - Κική Κωνσταντίνου    

Οι εναλλαγές των χρωμάτων...

"Η καρδιά μου χτυπάει δυνατά! Είναι στιγμές που χτυπάει τόσο δυνατά και το στομάχι μου έχει γεμίσει με πολύχρωμες πεταλούδες. Άκουγα για αυτές τις πεταλούδες, μα τώρα τις νιώθω. Το σκίρτημα του έρωτα λαχταρά η καρδιά μου και εγώ, γίνομαι έρμαιο στην αγκαλιά του και χάνομαι, σαν πάλλευκο φτερό στα μάτια του. Του κρατώ το χέρι, γέρνω πάνω του, ενώνω τα χείλη μου με τα δικά του κι αρχίζω να ονειροπολώ την Αγάπη".  ~~ Πορτοκαλί, από το ηλιοβασίλεμα...     "Ξυπνώ! Ιδρωμένος και μόνος! Όλα είναι μαύρα και τρομακτικά. Το δωμάτιο γυρίζει, τα μάτια κλαίνε, η καρδιά χτυπά δυνατά και εγώ, τρέχω φοβισμένος στο μπάνιο για να ρίξω νερό στο πρόσωπό μου. Με κοιτάζω στον καθρέπτη και δεν με αναγνωρίζω. Αυτό το είδωλο δεν είναι δικό μου, δεν είμαι εγώ! Θέλω πίσω τον εαυτό μου, φέρτε μου πίσω τον εαυτό μου! ΘΕΛΩ ΠΙΣΩ ΤΗ ΖΩΗ ΜΟΥ! Κλαίω και καταρρέω και προσεύχομαι! Μια ανεμώνα αποζητώ και την βλέπω, να στολίζει την πετσέτα, που σέρνω πάνω μου - καθώς κείτομαι - στα παγωμένα πλακάκια … ν

CASSANDRA'S EYES/ I's @ 8th Bio-Mechanical Festival στο Θέατρο Αυλιδείας Αρτέμιδος, Μικρό Βαθύ.

    Διαπολιτισμική παράσταση χοροθεάτρου: “Cassandra’s Eyes/ I’s” Ομάδα Παραστατικών Τεχνών Λάβα Η διαπολιτισμική παράσταση χοροθεάτρου “Cassandra’s Eyes/I’s” από την Ομάδα Παραστατικών Τεχνών Λάβα θα παρουσιαστεί στο 8ο Bio-Mechanical Festival που οργανώνει το Θέατρο Χαλκίδας στο Θέατρο Αυλιδείας Αρτέμιδος την Πέμπτη 18 Ιουλίου 2024 στις 21:30. Πρόκειται για μια ιστορία εμπνευσμένη από το μύθο της Κασσάνδρας με θέμα την καταστροφική δύναμη της βίας του πολέμου, την εξωτερική και εσωτερική σύγκρουση στην ανθρώπινη ζωή και στη φύση, καθώς και τη δυνατότητα της ανατροπής και της αναγέννησης. Τα σώματα δύο χορευτριών αφηγούνται αποσπάσματα από τις τραγωδίες Τρωάδες και Αγαμέμνων, πρωτότυπα κείμενα της ομάδας και αυθεντικές ηχητικές αφηγήσεις γυναικών από όλο τον κόσμο (Ελλάδα, Ιταλία, Φινλανδία, Γερμανία, Τουρκία, Σερβία, Κορέα, Ταϊβάν, Μεξικό). Η φωνή της Κασσάνδρας γίνεται η φωνή της θηλυκής φύσης που μοιράζεται μαζί μας την ιστορία μιας προφητείας που ενσαρκώνει τις αν

Apollon | μουσικο-χοροθεατρική παράσταση στο 8 bio-Mechanical festival στο Θέατρο Αυλιδείας Αρτέμιδος

  Μια μουσικο-χοροθεατρική παράσταση και εικαστική performance της χορογράφου/ σκηνοθέτη Ματίνας Μπάνου βασισμένη σε λογοτεχνικά κείμενα, κυρίως από τις "Μεταμορφώσεις" του Οβιδίου, πάνω σε μύθους από τον "βίο" του Απόλλωνα από την ομάδα Amorphous Dance Theater Company. Από την γέννηση του από τη μητέρα του Λητώ, στην εφηβεία του, τον φόνο του πύθωνα και την ίδρυση του ναού του στους Δελφούς, την αλαζονεία του που οδήγησε στην τιμωρία του από τον θεό Έρωτα και την Μεταμόρφωση της Δάφνης, μέχρι την μουσική μάχη με τον σάτυρο Μαρσύα. Απόλλων, ένας θεός σύνθετος, που μια λέξη μόνο δεν θα μπορούσε να τον χαρακτηρίσει, με στοιχεία και πάθη ενός θνητού, αλλά και μια μορφή άπειρου και ασύγκριτου φωτός, μας εμπνέει να ταυτιστούμε και να λουστούμε και εμείς στο φως, το οποίο όμως πάντα εναλλάσεται με το σκοτάδι. Γιατί από το ίδιο το φως γεννιούνται οι σκιές. Σκοτάδι και φως, ο ίδιος ο Απόλλων σε μια συνεχή εσωτερική μάχη μεταξύ του ζωώδους και του ανθρώπινου,

Ιστορίες ραδιοφώνου: Ένα ναυάγιο που μύριζε αλάτι

    Έβγαιναν οι ήχοι σαν αχτίδες ήλιου και ξεχύνονταν στο δωμάτιο ως μια μικρή ανάσα βροχής.   Ένα σούρουπο, μια μελωδία γλυκιά με ώθησε να εξερευνήσω τον κόσμο όμως σαν ένα μάτι καρφωμένο στη πλάτη μου με έκανε να απωθήσω τη σκέψη και να αφοσιωθώ σε ένα ναυάγιο που δεν ορίζει τη στιγμή.   Γιατί σε κάτι τέτοια σενάρια του νου στέκεται ο χρόνος. Και τότε, όλα άδεια και νεκρά, αναζητούν μια θύμηση που προ πολλού μας έχει εγκαταλείψει   Κι όλα σε σένα καταλήγουν, σε ένα άδειο σκηνικό που μυρίζει αλάτι. Αλάτι, σαν ένα πνιγμένο κορμί. Σαν ένα φαγητό που του είπανε πως μόνο έτσι νόστιμο θα γίνει.   Όμως όλα, παράταιρα φαίνονται. Όλα, σε αχτίδες ήλιου καθοδηγούν και πλέκουν μια ανάμνηση βασανισμένη.   Και δεν βγάζουν νόημα…   Μα   πως γίνεται στη φυλακή, ο χρόνος, να ανθίσει;   Και τώρα που χορεύουν οι τρελοί Και τώρα που τραγουδούν οι ξεμυαλισμένοι Θα σου πω πως όλα οξύμωρα γίνονται.   Γιατί ο ρεαλισμός γεννά