Xρυσίζουσα Νοσταλγία

 

Τα Χριστούγεννα φέρουν μια θλίψη

που δεν καλύπτεται από τα αμέτρητα φωτεινά λαμπιόνια

ταυτόχρονα όμως, φέρουν μια τρυφερή ζεστασιά

που τόσο ανάγκη έχουν οι ξεχασμένοι και μόνοι, άνθρωποι.

 

Θα μπορούσα να καλύψω τα συναισθήματά μου

πίσω από κόκκινα και πράσινα καρουζέλ

όμως μάταιη, η όποια προσπάθεια

γιατί αυτό που έχω ανάγκη δεν είναι το φως,

είναι το σκοτάδι.

 

Το σκοτάδι,

σε αυτή τη πολύχρωμη, γιορτινή συγχορδία

στόχο έχει να φέρει στην επιφάνεια ό,τι καλό έχω μέσα μου

μα τολμά να το ανασύρει χωρίς να ρωτήσει

αν είμαι έτοιμος να το παρουσιάσω αυτό,

σε έναν κόσμο που γεννά στρατιώτες και άρματα

ενώ χρειάζεται τριαντάφυλλα και μενεξέδες.

 

Κι αυτό με πονά γιατί με διώκει,

γιατί με δημιουργεί,

σαν μια απροσπέλαστη θύελλα με οδηγεί στη νηνεμία

που δεν μπορώ να κρατήσω στη παλάμη μου

γιατί αυτή η αστείρευτη ηρεμία

γίνεται λάβα και καίει τα σωθικά μου.

 

Όμως είναι Χριστούγεννα και νιώθω μπερδεμένος

γιατί δεν έχω θλίψη μα ούτε και χαρά

όμως ξεχασμένες νότες πιάνου με φέρνουν στο σήμερα

που κάποτε πόθησα, να αιχμαλωτίσω

 

Κι όπως περνάνε από μπροστά μου παραμύθια που λάτρεψα τόσο,

βρίσκομαι σε έναν κόσμο που φέρει έντονα, μια νοσταλγία γλυκιά.

Μια νοσταλγία που χρυσίζει στα μαλλιά του κοριτσιού με τα σπίρτα,

στο καπέλο του μολυβένιου στρατιώτη, στο κέρμα του Εμπενίζερ Σκρουτζ

και στα παπούτσια των ξωτικών που λάτρεψα τόσο.

 

Γιατί το παρόν με το μέλλον μας, μπορεί να είναι άρρηκτα συνδεδεμένο

όταν το μεγάλο παιδί αγκαλιάσει το μικρό που έχει μέσα του

και βαδίσουν συντροφιά σε αλησμόνητα μονοπάτια

Μονοπάτια στρωμένα από αναμνήσεις βελούδινες

που μυρίζουν σοκολάτα και προμηνύουν ανεπιτήδευτα δώρα και ευχές.

 

Κι εγώ, που δεν είμαι άνθρωπος

μπορώ αυτές τις ημέρες να γίνω

να έρθω στο φως σαν το σκοτάδι να με καλεί

μα πρέπει να καταλάβεις πως το σκοτάδι δεν πολεμά το φως

ούτε το αντίθετο συμβαίνει

Δεν υπάρχει μάχη, υπάρχει μόνο αγάπη κι φως.

 

Ως μια αρσενική «Αλίκη, στη Χώρα των Θαυμάτων»

σε καλώ να γιορτάσουμε παρέα την εποχή εκείνη

που μοιάζει ο κόσμος λίγο πιο καλός.

 

Κι αν για χρόνια έψαχνα γιατί συμβαίνει αυτό

και υπήρχαν στιγμές που με εξόργιζε τόσο,

έφτασα στο σημείο να μπορώ να πω με βεβαιότητα

πως μια γιορτή που ανήκει στα παιδιά

δεν μπορεί παρά να ξεχειλίζει από αγάπη, φως και στοργή.

Κι αυτό, μου εξήγησε τα πάντα.

Η αγνή θλίψη στο βλέμμα δεν μπορεί παρά να είναι

η υπομονή για το όνειρο.

 

Και το όνειρο δεν είναι εφιάλτης,

ούτε χάνει την αξία του όταν πραγματοποιηθεί.

Είναι μια μπάλα χρυσού σε ένα δέντρο που άνοιξε τα φύλλα του

και τον κόσμο όλο, αγκαλιάζει.

 

~~ Χρυσίζουσα Νοσταλγία – Κική Κωνσταντίνου

 

_______

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά.

Με αφορμή τις "Ιστορίες των Χριστουγέννων"  της αγαπημένης Μαρίας Νικολάου και του ιστολογίου "Το Κείμενο" και την εκδήλωση που με χαρά και αγωνία προσμένω "Μπέλλα, η Χριστουνέλλα", έγραψα τον επάνω μονόλογο, ποιητικά δοσμένο.

 

Θα έχετε παρατηρήσει πως μου αρέσει να γράφω ως θηλυκό, ως αρσενικό, ως ουδετερο (μου αρέσει πολλές φορές να γράφω σαν αντικείμενο), οπότε αυτή τη φορά αποφάσισα να γράψω σαν ένα σβησμένο φως που προσποιήθηκε τον άνθρωπο.

Ίσως να μην είναι απόλυτα σαφής η  τοποθέτησή μου αλλά ανηκω στους ποιητές που μας αρέσει να κρυβόμαστε. Επίσης, κυλάει στη φλέβα μου θεατρική γραφή οπότε είναι για 'μένα μονόδρομος το να χρειάζομαι σκηνή για να "λάμψει" και να "φανερωθεί" το έργο μου.

Παρόλα αυτά, αυτή ίσως και να είναι η πρώτη φορά που αισθάνθηκα την ανάγκη να σας πω σαν τι γράφω, πιθανολογώντας πως θα με νιώσετε περισσότερο.  

Σας φιλώ και σας εύχομαι Καλές Γιορτές.

Άμεσα όμως, θα τα ξαναπούμε.