Εκφραστικοί μου, καλημέρα. Σήμερα θα κάνω άλλου είδους ανάρτηση, απ' όλες τις πρόσφατες που είχαν άλλη θεματολογία, μιας και αυτή με εκφράζει σήμερα. Ήθελα βέβαια να σας μιλήσω για τη Σίσσυ, εδώ και καιρό, αλλά δεν βόλευε. Η Σίσσυ δεν είναι δική μου, θα μπορούσε να είναι όμως. Βασικά μου την είχε φέρει δώρο ο φίλος μου αλλά απροετοίμαστη όπως ήμουν είπα τα γνωστά "Μου έφερες σκύλο χωρίς να με ρωτήσεις; Θέλει έξοδα, βόλτες, φροντίδα, υποχρεώσεις, δεν μπορώ να φροντίσω τον ευατό μου, θα μπορέσω το σκύλο;" Και τελικά την κράτησε εκείνος. Μετά όμως την ήθελα αλλά δεν μου την έδωσε. (χΑ καλά να πάθΩ, ξέρω.) Πάντα είχα σκύλο στο χωριό, έξω από το σπίτι βέβαια αλλά τέτοιο δέσιμο δεν είχα ποτέ αποκτήσει. Στην αρχή θυμάμαι, όταν ήταν μωρό και την έφερνε σπίτι, κάπως κρατούσαμε και οι δύο τις αποστάσεις μας και ξαφνικά σαν να γίνεται ένα "μπαμ", δέσαμε και ήρθαμε πολύ κοντά. Τόσο κοντά που ο ιδιοκτήτης της μπορεί και να ζήλευε. :P Kαι πλέον, βγ...
Όταν το μυαλό σου πάει να εκραγεί, κάνε χώρο. Εκφράσου.