ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

  Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου. Παρακολούθησα πρόσφατα τη μουσικο-χορευτική performance «Η τρελή ροδιά» , βασισμένη στο ομώνυμο ποίημα του Οδυσσέα Ελύτη.  Η παράσταση, με τις εξαιρετικές Ελισάβετ Κοκορέλη και Μελισσάνθη Καραμπάτσου, δόθηκε στα πλαίσια του  9ου   Bio-Mechanical festival,  σε  ανοιχτούς χώρους της πόλης και με ενθουσίασε με την αμεσότητα και την ένταση της, αλλά και με τον τρόπο που η τέχνη μπλέχτηκε με το φυσικό περιβάλλον — ζώα που περνούσαν, ο άνεμος που φύσαγε, και το φως που άλλαζε συνεχώς. Αυτό που με άγγιξε βαθιά ήταν η αίσθηση ελευθερίας και ζωντάνιας που αποπνέει το έργο. Κάτι που με έκανε να ονειρευτώ: κάποια στιγμή, να γράψω  ένα παρόμοιο έργο και, μαζί με μια ομάδα δημιουργικών ανθρώπων, να το ενσαρκώσουμε στη σκηνή — όχι σε κλειστούς χώρους, αλλά σε ανοιχτά μέρη που «αναπνέουν» και ζωντανεύουν με τη φυσική ζωή γύρω τους. Παρακάτω μοιράζομαι μαζί σας το ολόκληρο ποίημα του Ελύτη που αποτέλεσε την πηγή έμπνευ...

    ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΧΕΡΙΑ Έβγαλαν χέρια τα ρολόγια κι άρχισαν να μας ψηλαφούν ψάχνοντας τρόπο να επιβάλλουν εξάρτηση. Κατακερμάτισαν τις μέρες μας σε ώρες, τις ώρες σε λεπτά, τα λεπτά σε δευτερόλεπτα, φονευμένου χρόνου. Μα, τα άπληστα, δεν αρκέστηκαν σε αυτό. Άρχισαν να ψαχουλεύουν το μέσα μας. Χρόνια έψαχναν για κάτι ακαθόριστο, δεν ήξεραν αν υπάρχει στ’ αλήθεια. Τελικά, βρήκαν την ψυχή και ξεκίνησαν να χτυπούν “Τικ-Τακ”.   ~~ Ντάρια Γκρούζντεβα   Πηγή ποιήματος:  https://itzikas.wordpress.com/2021/06/19/%CF%80%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-331%CE%BF-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%BF%CF%82/

  ΄΄Για σκέψου, αν παρατούσε κάποτε την ποίηση κι ερχόταν να ψυχαναλυθεί ένα ποίημα τα μέσα του έξω να γυρίσει να δεις τι μακελειό είναι η ψυχή μας..    ____________________________________   | ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ | 1932 - 7/8/2014 |

  Από τότε που με γνώρισες γνώρισα κι εγώ τον εαυτό μου   Το σώμα μου το νιωθα πιο ξένο κι από μια ήπειρο μακρινή   Δεν εξεχώριζα Ανατολή από Νότο   Ο ώμος μου απόγκρεμος ορθωνόταν σα βράχος   Ξάφνου το χέρι σου σοφό μου δίδαξε ποια είμαι   Το πόδι μου βρήκε το βήμα του η καρδιά μου το χτύπο της   Τώρα αγαπώ τον εαυτό μου όπως εσύ μ' αγαπάς ~~~ Ιβάν Γκολ, Μαλαισιακά τραγούδια μετάφραση Ε.Χ. Γονατάς εκδόσεις στιγμή

    Έφυγα απ' όλους και όλα και κρύφτηκα σε μια αγκαλιά. Για κάποιον δεν ήμουν τόσο άθλια όσο νόμιζα. Έτσι σώθηκα... Chris Pinturicchio Καλλιτέχνης: Alisher Kush

  Προσπαθώ να βρω λέξεις για να ξεκινήσω να γράφω, να βγάλω από μέσα μου όσα αισθάνομαι, αλλά ειλικρινά δεν μπορώ. Ζούμε σε μια κοινωνία που φοβόμαστε να ζήσουμε. Νιώθω πως δεν ξέρουμε από που να προστατευθούμε. Σεισμοί, βροχές, κεραυνοί, κρύο, φωτιά. Όλα, πλέον, σε σκοτώνουν. Σαφέστατα και ευθυνόμαστε για τα περισσότερα. Ξυπνούν μνήμες στο μυαλό μου από όταν έκαψαν τη Βόρεια Εύβοια, το πράσινο στολίδι που μεγάλωσα. Όπως θα έχετε μάθει, καίνε τώρα την Νότια Εύβοια. Να μην αφήσουν τίποτα όμορφο. Να μην αφήσουν οξυγόνο για τις επόμενες γενιές. Στεναχωριέμαι τόσο πολύ... Έρχεται το καλοκαίρι και φοβάμαι να πλησιάσω περιοχή με πράσινο, με έντονη βλάστηση γιατί   φοβάμαι ότι θα βάλουν φωτιά και θα εγκλωβιστούμε και θα καούμε ζωντανοί (μνήμες Μάτι, δεν ήμουν εκεί αλλά δεν ξέχασα).   Το είχε πει.....     "Θ α ’ρθει μια μέρα που τα δέντρα θα μισήσουν την αχαριστία των ανθρώπων και θα σταματήσουν να παράγουν ίσκιο, θροΐσματα κι οξυγόνο. Θα πάρουνε τις ρίζ...

  Το Παραμύθι Ενός Ραγισμένου Έρωτα       Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,     ἦταν ἕνα γραμμόφωνο.     Ἕνα ὁλομόναχο γραμμόφωνο.     Μὰ μπορεῖ καὶ νὰ μὴν ἤτανε γραμμόφωνο     καὶ νά ῾ταν μόνο ἕνα τραγούδι,     ποὺ ζητοῦσε ἕνα γραμμόφωνο,     γιὰ νὰ πεῖ τὸ καημό του.       Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,     ἦταν ἕνας Ερωτας.     Ἕνας ὁλομόναχος Ἔρωτας     ποὺ γύριζε μὲ μία πλάκα στὴ μασχάλη,     γιὰ νὰ βρεῖ ἕνα γραμμόφωνο     γιὰ νὰ πει τὸ καημό του.       «Ἔρωτα μὴ σὲ πλάνεψαν     ἄλλων ματιῶν μεθύσια     καὶ μέσ τὰ κυπαρίσια     περνᾷς μὲ μι ἄλλη νιά;     Ἔρωτ ἀδικοθάνατε,     Ἔρωτα χρυσομάλλη,     ἂν σ εἶδαν μὲ μιὰν ἄλλη,     ἦταν ἡ Λησμονιά».       Μιὰ φορὰ κι ἕνα καιρό,   ...

  Χειμώνας Δεν φοβάμαι το παγωμένο της ψυχής σου ακόμη κι όταν σπαράζει η καρδιά μου. Μέλι στάζει η Αγάπη μας και το σούρουπο «μέθυσε». «Σ’ αγαπώ» ψιθύρισα, ενώ σε είχε αγκαλιά το χιόνι. Τόσο κρύα και άκαμπτη, μα εγώ προσμένω την αναγέννηση.   Καλοκαίρι Μέσα στην υπερβολή του γαλάζιου, κρύβεις ακόμη μία ευκαιρία. Δική μου είναι η ιστορία σου και εσύ σαν νικητής στέκεις, μα με φοβάσαι. Το πρωτάθλημά σου είναι ειδυλλιακό και εσύ ως βάθρο,  αναζητάς τον Παράδεισο.  Αυτό το όνειρο μας ανήκει.   Φθινόπωρο Το καφέ σου χρώμα αιχμαλωτίζει και πλέκει τα όνειρά μου. Το κίτρινο που ξεθωριάζει, μου θυμίζει κάθε δυνατή ευκαιρία που απαρνήθηκα. Απόψε το χώμα μυρίζει βροχή και έρωτα. Καμία ευωδία δεν συγκρίνεται μαζί σου. Ευλογημένη νιώθω.   Άνοιξη Μην με κοιτάς. Είσαι γεμάτη από εμένα. Ένα χρυσό σκήπτρο στο χέρι σου και ένας ήλιος φορεμένος στα μαλλιά σου. Πεταλούδες πλέκουν γύρω από εσένα φωτοστέφανο κι ένας άγγελος προσμένει,...