Παρασκευή, 28 Ιουνίου 2019

σκυφτός και αμετανοητος διαβάτης....


 
 
 
 
"Εκείνος, έρχεται πάντα διστακτικά.
Στην αρχή τα βήματά του είναι βαριά αλλά μετά επιβραδύνει και νιώθω πως περπατάει κάπως πλάγια, σαν να προσπαθεί να στρίψει σε μια γωνιά, όχι για να την κρυφοκοιτάξει όμως, ίσως για να την αποφύγει.
Βλέπω τα μαύρα του παπούτσια, αυτά είναι τα μόνα που διακρίνω καθαρά. Είναι λουστρίνι και δεν έχουν κορδόνια. Δείχνουν να είναι κατασκευασμένα από δέρμα,  καλογυαλισμένα δεν είναι, ούτε βρόμικα όμως, μοιάζουν απλώς απείρως χρησιμοποιημένα που αντέχουν τις κακουχίες.
Επίσης, έχω καθαρή ορατότητα στο ύφασμα του παντελονιού του, είναι τζιν, τζιν σχετικά ανοιχτόχρωμο και νιώθω πως φοράει μαύρο παλτό που φτάνει μέχρι τα γόνατα, πιο πάνω όμως από το σημείο που μπορώ να διακρίνω.
Συνήθως βλέπω μέχρι τις γάμπες, μόνο μια φορά που τρεμόπαιξε το φιλμ, διέκρινα λίγο πιο πάνω. Ίσως εκεί να είναι το κομμάτι του παλτού.
Μπορεί, δεν είμαι σίγουρη όμως,
Τον φαντάζομαι γεροδεμένο άντρα, επιβλητικό, όχι πολύ όμορφο, ούτε ιδιαιτέρως καλό άνθρωπο. Διαθέτει έντονα χαρακτηριστικά προσώπου και ίσως τα μάτια του να είναι πράσινα και να του δίνουν μια έντονη και σχετικά αθώα χάρη.
Θα ήθελα να ήταν πανέμορφος, να της ταιριάζει αλλά ξέρω πως δεν ισχύει και δεν θέλω να ζωγραφίσω όμορφα, αυτό που στην ουσία βλέπω.
Θα μπορούσα όμως να σου μιλήσω για τον χαρακτήρα του.
Παγερός, κρύος, ψυχρός, μόνος! Δύστροπος, με απωθημένα. Έξυπνος και πονηρός που η πονηράδα, σε περίεργα μονοπάτια τον ανάγκασε να «οδηγήσει».
 Είναι βαρύς, σαν τα πρώτα του βήματα και την οριστικά, αμέριστη καρδιά του.
Επίσης, τον φαντάζομαι με τα χέρια μέσα στις τσέπες του παλτού ενώ φοράει γάντια και με ανασηκωμένο γιακά να πλαισιώνει τα ατίθασα, σκούρα μαλλιά του.
Αρχίζει να ομορφαίνει."


~~ Η Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου
(απόσμασμα από την Λίμνη του Ανεκπλήρωτου)




 
Ένα βιβλίο αφιερωμένο στους ανθρώπους που λαβώθηκαν από τα βέλη του έρωτα
μα σαν περιστέρι λευκό, άφησαν την ψυχή τους ψηλά ψηλά, στο αιώνιο βάθρο της νωθρής αγάπης να εξιλεωθεί.

Σε ’κεινους, που ’βάψαν το αίμα πράσινο, το πράσινο της Ελπίδας.
Και δεν δήλωσαν παραίτηση ακόμη κι όταν τα φυλλοβόλα δέντρα, σε εσφαλμένη αποχή, διαμαρτυρήθηκαν, κάτω από έναν επώδυνο, νοήμονα αγέρα.

________

Photo Credits: αγαπημένος μου φίλος, οικογένεια θα πω Νίκος Μουσαβερές
Λίμνη Πλαστήρα.

Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ!!!

Πέμπτη, 27 Ιουνίου 2019

Επίλεκτον” συλλεκτικό λεύκωμα με τίτλο: “ΟΤΑΝ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ”


Δηλώσεις συμμετοχής στο info@ostriaeditions.com μέχρι τις 31/07/2019.


Σκέφτηκα πως θα σας ενδιαφέρει εκφραστικοί μου!


Δήλωση δωρεάν συμμετοχής στο “Επίλεκτον” συλλεκτικό λεύκωμα με τίτλο: “ΟΤΑΝ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ”

Ο Εκδοτικός Οίκος Όστρια συμπληρώνει φέτος 7 δημιουργικά χρόνια παρουσίας στο χώρο των εκδόσεων, έχοντας στο ενεργητικό του πάνω από 700 τίτλους και περισσότερες από 1.400 παρουσιάσεις σε όλη την Ελλάδα!

Με την ευκαιρία αυτής της σημαντικής πορείας δημιουργεί
ένα “Επίλεκτον” συλλεκτικό λεύκωμα με τίτλο: “ΟΤΑΝ Η ΖΩΓΡΑΦΙΚΗ ΣΥΝΑΝΤΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ” προσφέροντας τη δυνατότητα σε όλους τους φίλους των γραμμάτων
και των τεχνών, να συμμετάσχουν εντελώς δωρεάν και χωρίς καμία
απολύτως υποχρέωση σε αυτή τη συλλεκτική έκδοση.

H πολυτελής σκληρόδετη υψηλών προδιαγραφών έκδοση, διάστασης 17Χ24cm θα τυπωθεί σε χαρτί σαμουά 100gr και ακουαρέλα 150gr.
Κάθε συμμετέχων μπορεί να επιλέξει μόνο ένα έργο ή ποίημά του, το οποίο θα φιλοξενηθεί μαζί με τη φωτογραφία και το βιογραφικό του σε δύο σελίδες.
Το λεύκωμα θα περιλαμβάνει 50 έργα και 150 ποιήματα.
Πρέπει να επισημάνουμε, ότι λόγω όγκου είναι αδύνατον να συμπεριλάβουμε όλους τους ενδιαφερόμενους, οπότε θα τηρηθεί σειρά προτεραιότητας η οποία καθορίζεται από την ημερομηνία αποστολής του υλικού.

Η αποστολή των αρχείων θα πρέπει να γίνει το αργότερο έως τις 30 Αυγούστου μόνο στο email: info@ostriaeditions.com και θα χρειαστεί να μας στείλετε τρία διαφορετικά αρχεία:
1. Πίνακα, σε υψηλή ανάλυση (μορφή jpg, pdf, tif κ.λπ.)
ή ποίημα, σε μορφή word, αυστηρά έως 100 λέξεις
2. Φωτογραφία βιογραφικού, σε υψηλή ανάλυση (μορφή jpg, pdf, tif κ.λπ.)
3. Σύντομο Βιογραφικό, σε μορφή word, αυστηρά έως 60 λέξεις

Η παρουσίαση του λευκώματος θα πραγματοποιηθεί σε εορταστική εκδήλωση το Σαββάτο 28 Σεπτεμβρίου 2019, στον ανακαινισμένο πολυχώρο εκδηλώσεων των Εκδόσεων Όστρια, στην οδό Χέυδεν 3, στο Πεδίον του Άρεως στην Αθήνα.
 

ΈΚΑΝΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΥΝΝΕΦΟ...








Υπήρξε, και το όποιο άδοξο τέλος, ακόμη και εκείνο το οριστικά μεγαλειώδες ανεκπλήρωτο, δεν μπορεί να ανακαλέσει πως προσπάθησε αλλά νικήθηκε από τα πάθη και τα λάθη των ανθρώπων. Λαβώθηκε μα δεν πέθανε, αντίθετα μάλιστα, μεταρσιωμένη, την βλέπω με καμάρι να σαλεύει επάνω σε ένα ξάστερο βουνό.

 «Κοίταξέ με, είμαι εδώ! Δηλώνω παρών στο παρόν! Και έχω τόση δύναμη που μπορώ να καταστρέψω ή να συμφιλιώσω τα πάντα!»
Την ακούω πληγωμένη να φωνάζει και ξέρω πως αναζωπυρώνεται..
Σαν μια φλόγα, βαθιά καραδοκεί, όχι για να κάψει, να ζεστάνει θέλει και να αγκαλιάσει το πιο παγερό μέρος του κόσμου, που  όλοι ξέρουμε πως αυτή η ψύχρα ζει μέσα μας κι ας μην είμαστε σε θέση να το δεχτούμε.

Τρίτη, 25 Ιουνίου 2019

Γίνε η δύναμή μου, σε τούτο τον αδύναμο κόσμο, Αγάπη! Μα πρώτα, σκότωσέ με τρυφερά και επανέφερέ με στη ζωή, με τον ολάνθιστό σου τρόπο…


Ξεριζώνω την καρδιά μου για να την κάνω δέντρο, ένα μεγάλο πράσινο δέντρο γεμάτο καρπούς για να γεμίσουν το σπίτι σου, το σπίτι μας.
Το σπίτι μας, το πολυαγαπημένο.

~~ H Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου

Photo credit: Eva Lida
Ευχαριστώ πολύ!




Γιατί αγαπώ σημαίνει ΔΙΑΔΙΔΩ! και ένας ανθρώπινος παλμός μπορεί ακόμη και τωρα να διαδοθεί. Δεν είναι αργά, ποτέ δε θα είναι αργά για όσους ζήσουν αύριο, για όσους όμως ζούνε τώρα, το αύριο θα είναι αργά αν δεν αρχίσει η διάδοση από σήμερα. Και για να διαδόσεις την πράξη της αγάπης δε χρειάζεται να κάνεις πολλά, ούτε να κάνεις κάτι που δε μπορείς αυτή τη στιγμή, το να βγεις όμως και να πεις καλημέρα στον ηλικιωμένο που κάθεται στο παγκάκι της γειτονιάς, το να δώσεις λίγο από το ψωμί σου στο παιδί που πεινά, το να προσφέρεις ένα τριαντάφυλλο σε όποιον αγαπάς και να χαρίσεις ένα χαμόγελο σε κάποιον που δείχνει να το έχει ανάγκη είναι μια αρχή αυτής της διάδοσης!

Και πιστέψτε με όταν διαδίδεις κάτι καλό, εξαπλώνεται γρήγορα ως κάτι καλό!!!!
Η αγάπη σαν κύμα αέρα, σαν ήχος, σαν φως, σε ένα μικρό μικρό σφαιρίδιο κατοικεί…..
Και κάθε φορά που ανασαίνει, γεννιέται ένα τριαντάφυλλο με αγκάθια. Κάθε φορά διαφορετικό. Πανέμορφο όμως, επιβλητικό, πρωτότυπο, είναι γεμάτο δύναμη.


Γίνε η δύναμή μου, σε τούτο τον αδύναμο κόσμο, Αγάπη!
 


Μα πρώτα, σκότωσέ με τρυφερά και επανέφερέ με στη ζωή, με τον ολάνθιστό σου τρόπο


~~ H Αγάπη Δηλώνει Απών - Κική Κωνσταντίνου

Photo credit: Eva Lida
Toποθεσία: Αγρίνιο
Ευχαριστώ πολύ!

Παρασκευή, 21 Ιουνίου 2019

ΜΟΝΟ ΤΟΤΕ, ΤΟ ΠΛΑΝΟ, ΜΟΥ ΕΠΕΤΡΕΨΕ ΝΑ ΤΟΥΣ ΔΩ ΚΑΘΑΡΑ...





Στην "Αγάπη που Δηλώνει Απ(ώ)ν", το νέο μου βιβλίο, συναντά κανείς στις πρώτες του σελίδες μία λίμνη, μία νεράιδα και έναν περαστικό... Μία ιστορία που γράφηκε ακούγοντας αυτό το τραγούδι: https://www.youtube.com/watch?v=Kmiw4FYTg2U. Aυτή η φωτογραφία λοιπόν, που μας έρχεται από το όμορφο Αγρίνιο και την αγαπημένη μου φίλη Eva Lida, μου θύμισε τον λόγο δημιουργίας της ιστορίας και θέλησα να μοιραστώ μαζί σας ένα μικρό απόσπασμα. Όσοι έχετε το βιβλίο, ακούστε το τραγούδι και διαβάστε τη ξανά. Πιστέψτε με, θα την βιώσετε διαφορετικά. Επίσης, σε μία άλλη εκδοχή του ίδιου τοπίου, θα ανεβάσω στην συνέχεια επιγραμματικές στιγμές του αγαπητού μου φίλου, Γιάννη Πιταροκοίλη (Giannis Pitarokoilis) από την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα, όπου τόσο όμορφα, εστίασε στην λίμνη και στην νεράιδα μας. Επίσης, ξεχωριστή η αναφορά του και στις οντότητες μιας και πρωταγωνιστούν σε όλα μου θα έλεγα τα βιβλία. Εσύ που δεν έχεις ακόμη τα έργα μου και θέλεις να τα αποκτήσεις με προσωπική αφιέρωση, επικοινώνησε άμεσα μαζί μου. Και κλείνω με ένα απόσπασμα από την "Λίμνη του Ανεκπλήρωτου" που συναντά κανείς στις πρώτες σελίδες του εικονιζόμενου βιβλίου.

" Η Λίμνη του Ανεκπλήρωτου έχει διάμετρο 280 μ. και βάθος περίπου 8 μ.
Ο πυθμένας της έχει σχήμα πιάτου και η ιδιαιτερότητά της οφείλεται στη μετεωρική της προέλευση (λίμνη μάαρ) για όσους δεν ξέρουν, ακόμη, το μυστικό της νεραΐδας.
Η λίμνη αποτελούσε υδροβιότοπο όπου σύχναζαν λευκοί πελαργοί και διάφορα είδη υδρόβιων πτηνών και πουλιών που ζούσαν κοντά στο νερό. Τριγύρω, κάποτε, η πράσινη βλάστηση την είχε κατακλύσει και μέσα στις καλαμιές ζούσαν διάφορα μικρά πουλιά μα το κρύο και η παγωνιά τα κατάστρεψε όλα.
Όλα εξαφανίστηκαν, όλα.
Όλα εκτός από εκείνη.
Έμεινε εκεί, να προσπαθεί να την γεμίσει με τα δάκρυά της
Και να την ζεστάνει, με τον φλογερό χορό της.

Ακόμη την βλέπω.
Πάντα σε γκρίζο και θολό τοπίο, μα μπορώ ακόμη να την βλέπω.
Σαν παγωμένη εικόνα που πλέον δεν «κολλάει» στα μάτια μου, κινείται, μα πάλι κάτι με εμποδίζει.
Την βλέπω εκεί, εμφανίζεται όποτε θέλει, χορεύει και έπειτα χάνεται, μέσα σε μια λαμπερή αχλύ που ξέρω πως κατασκευάζει με τις μαγικές της δυνάμεις.
Είναι όμορφη, μικροσκοπική αλλά δείχνει υπερήφανη και άκρως δυναμική.
Αν και δεν βλέπω καλά τα χαρακτηριστικά του προσώπου της, νιώθω πως είναι πανέμορφη.
Ακόμη και παραμορφωμένο πρόσωπο να έχει, εγώ πανέμορφη θα συνεχίσω να την βλέπω.
Τα φτερά της όμως, δεν μπορώ να πω ό,τι τα βλέπω κάθε φορά που εμφανίζεται.
Σαν να θέλει να με παιδέψει, κάνει μαγικά και εκείνα εμφανίζονται και εξαφανίζονται όποτε η ίδια θέλει.
Έχει μακριά μαλλιά, λεία και ίσια. Αυτό μπορώ να το πω με ευκολία.
Είναι γκρίζα κι αυτά. Σταχτί, ίσως να πρέπει να τα χαρακτηρίσω.
Νωθρή επιδερμίδα και ίσως και ελαφρές φακίδες.
Και τα ρούχα της. Και αυτά διαθέτουν κάτι από γκρι και άσπρο χρώμα.
Και σαν να έχει μια ποδιά, μια ποδιά σταχτί.
Δεν είμαι σίγουρη, προσπαθώ να διακρίνω.
Και κάποια κουμπιά νομίζω πως βλέπω.
Λευκά, ίσως και εκρού. Αυτά που αγαπώ πάντως, είναι τα μεγάλα, αέρινα, διαφανές μανίκια. του φορέματός της. Αυτά τα λατρεύω, φέρουν πάνω τους, μια αινιγματική, κίνηση ελατηρίου."





• Μια παγωμένη λίμνη, σε αόριστο χωρο-χρόνο.
• Όλα όμως τα όμορφα εκείνα της φύσης εξαφανίστηκαν.
• Έμεινε μόνο μια ΝΕΡΑΪΔΑ να την γεμίζει με τα πλουμιστά νερά της. Νερά από τα δάκρυά της.
• Μια νεράιδα όμορφη, απόκοσμη, παράξενη. Σε έναν αέναο χορό. Με ένα πρόσωπο φορτωμένο γαλήνη αλλά και εσωτερική απογοήτευση.
• Αλλά εκεί στο λίμνη, μια ακόμα παρουσία. Ένας άντρας. Ακαθόριστης μορφής. Που δεν τον βλέπουμε στο κάδρο.
• Αναγκαστικά βάζουμε τις αισθήσεις μας να πλάσουμε τη μορφή αυτής της παρουσίας.
• Και η Κική εδώ στήνει πολλούς συμβολισμούς στη γραφή της, ποιητικά δοσμένους.
• Ποια είναι άραγε η σχέση αυτής της απόκοσμης νεράιδας με τον αφανή αυτό άντρα;
• Αυτό θα το δούμε αποκαλυπτικά στην τελευταία σκηνή αυτής της αφήγησης. Εκεί θα ξεκαθαρίσουν οι χαρακτήρες.
• Εκεί θα πάρει σχήμα και μορφή η λίμνη αυτή του Ανεκπλήρωτου.

~~ Επιγραμματικές αναφορές για την "Λίμνη του Ανεκπλήρωτου" από τον καλό μου φίλο και μπλοκερ Giannis Pitarokoilis που μας ανέπτυξε με τον μοναδικό του τρόποι στην παρουσίαση του βιβλίου στην Αθήνα!

Ακολουθεί απόσπασμα από το βιβλίο:

      "
Εκείνος, έρχεται πάντα διστακτικά.
Στην αρχή τα βήματά του είναι βαριά αλλά μετά επιβραδύνει και νιώθω πως περπατάει κάπως πλάγια, σαν να προσπαθεί να στρίψει σε μια γωνιά, όχι για να την κρυφοκοιτάξει όμως, ίσως για να την αποφύγει.
Βλέπω τα μαύρα του παπούτσια, αυτά είναι τα μόνα που διακρίνω καθαρά. Είναι λουστρίνι και δεν έχουν κορδόνια. Δείχνουν να είναι κατασκευασμένα από δέρμα,  καλογυαλισμένα δεν είναι, ούτε βρόμικα όμως, μοιάζουν απλώς απείρως χρησιμοποιημένα που αντέχουν τις κακουχίες.
Επίσης, έχω καθαρή ορατότητα στο ύφασμα του παντελονιού του, είναι τζιν, τζιν σχετικά ανοιχτόχρωμο και νιώθω πως φοράει μαύρο παλτό που φτάνει μέχρι τα γόνατα, πιο πάνω όμως από το σημείο που μπορώ να διακρίνω.
Συνήθως βλέπω μέχρι τις γάμπες, μόνο μια φορά που τρεμόπαιξε το φιλμ, διέκρινα λίγο πιο πάνω. Ίσως εκεί να είναι το κομμάτι του παλτού.
Μπορεί, δεν είμαι σίγουρη όμως,
Τον φαντάζομαι γεροδεμένο άντρα, επιβλητικό, όχι πολύ όμορφο, ούτε ιδιαιτέρως καλό άνθρωπο. Διαθέτει έντονα χαρακτηριστικά πρόσωπου και ίσως τα μάτια του να είναι πράσινα και να του δίνουν μια έντονη και σχετικά αθώα χάρη.
Θα ήθελα να ήταν πανέμορφος, να της ταιριάζει αλλά ξέρω πως δεν ισχύει και δεν θέλω να ζωγραφίσω όμορφα, αυτό που στην ουσία βλέπω.
Θα μπορούσα όμως να σου μιλήσω για τον χαρακτήρα του.
Παγερός, κρύος, ψυχρός, μόνος! Δύστροπος, με απωθημένα. Έξυπνος και πονηρός που η πονηράδα, σε περίεργα μονοπάτια τον ανάγκασε να «οδηγήσει».
 Είναι βαρύς, σαν τα πρώτα του βήματα και την οριστικά, αμέριστη κάρδια του.
Επίσης, τον φαντάζομαι με τα χέρια μέσα στις τσέπες του παλτού ενώ φοράει γάντια και με ανασηκωμένο γιακά να πλαισιώνει τα ατίθασα, σκούρα μαλλιά του.
Αρχίζει να ομορφαίνει.

Δεν έχω καταλάβει ακόμη ποιος είναι ερωτευμένος με ποιον.
Η νεράιδα με τον περίεργο άνδρα ή εκείνος μαζί της;
Εκτός κι αν κανείς δεν τρέφει αισθήματα για κανέναν.
Ίσως να είναι απλώς δυο περαστικοί, πάντα οι ίδιοι περαστικοί από μια γκρίζα, ουτοπική οθόνη.
Νιώθω πως κάτι τους συνδέει, μέχρι τώρα πίστευα πως είναι έρωτας αλλά τώρα βλέπω ξεκάθαρα πως όχι.
Δεν κοιτάζονται όμως, στην ουσία ποτέ δεν κοιτάζονται.
Εκείνη χορεύει, νιώθει την παρουσία του κάπου κοντά μα ποτέ δεν τον βλέπει.
Κι εκείνος, διαγώνια στρίβει και οδηγείται σε κάτι σκάλες.
Πέτρινες σκάλες, με κάτι μεγάλα, χοντροκομμένα σκαλιά που δεν ξέρω που οδηγούν. Διακρίνω τα πρώτα δυο ή τρία, ίσως και παραπάνω, δεν ξέρω, η κατανομή τους κάπως με μπερδεύει.
Μια φορά, μια φορά πριν χρόνια, χιόνιζε θυμάμαι έξω.
Μόνο τότε, το πλάνο μου επέτρεψε να τους δω πιο κοντά και καθαρά, σαν να ήταν χωρισμένη στη μέση η οθόνη και μπορούσα να δω τα βλέμματα τους, ίσως και τα πρόσωπά τους, το πλάνο όμως εστίαζε στο βλέμμα."


~~ Photo Credit: Eva Lida
Η τοποθεσία μας, είναι το όμορφο Αγρίνιο!

Σας ευχαριστώ πολύ!!!!