Ας μου το συγχωρέσουν...

Όταν ξεκινάς να γράφεις μια ιστορία, μια ιστορία που την έχεις ολοκληρώσει μέσα σου και έχεις καταφέρει να την οπτικοποιήσεις, είναι γνωστό πως οι ήρωες "αρπάζουν" τα ηνία και χαράζουν τη δική τους πορεία​ στον κόσμο τον ουτοπικό και αληθινό, συνάμα. Πάντα πίστευα πως η ιστορία οφείλει να είναι πάνω από όλα. Ναι, θα πράξουν ελεύθεροι οι ήρωες αλλά θα ακολουθήσουν - έστω και από άλλο μονοπάτι - την ροή που έχτισες ή μάλλον, πρώτη εντυπώθηκε μέσα σου. Πίστευα πως ιστορία και ήρωες, παράλληλα, μπορούν να "πλεύσουν". Τα πιστεύω μου, καταρρίπτονται​ αυτή τη φορά. Οι ήρωες, αρνούνται να ακολουθήσουν την ιστορία, τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε και προσπαθούν, ανεπιτυχώς, να με πείσουν για το αντίθετο. Και γράφω ανεπιτυχώς για να το πιστέψω και η ίδια. Αρνούμαι να ακολουθήσω την ιστορία (τον σκοπό) και για ακόμη μία φορά διαψεύδω τον εαυτό μου. Διαψεύδω τον εαυτό μου κατά μία έννοια. Μετά την ιστορία των "σκουριασμένων καραβιών" πίστευα πως άλλους ήρωες δεν θα αγαπούσα τόσο. Πίστευα πως δεν θα δάκρυζα για άλλη ιστορία, για άλλους ήρωες που θρηνούν και τελικά, έρχεται το "κορίτσι με τα χρώματα" και "το αγόρι με το βιολί", ήρωες μιας ιστορίας από όσες θα υπάρχουν στο πέμπτο κατά σειρά έργο μου, για να μου δείξουν πως η πάλη του φανταστικού και του ρεαλιστικού, τώρα αρχίζει. Σας ορκίζομαι, δεν έχω αγαπήσει και νιώσει, άλλους ήρωες έτσι. Δεν έχω ζήσει άλλη ιστορία τόσο έντονα. Σήμερα, παλεύω με τους ήρωες, για τους ήρωες. Όλη μέρα με κατατρέχει η "αλλαγή". Ας με καταλάβουν. Αυτό. Πρώτη φορά έτσι, πρώτη φορά τόσο δυνατά. Πρώτη φορά θρηνώ για τους ήρωες που πρέπει να ακολουθήσουν την ιστορία, δηλαδή τον σκοπό. Ας μου το συγχωρέσουν...