ΕΙΝ' Η ΖΩΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΕΙΝ’ Η ΖΩΗ

Ειν’ η ζωή μία παράξενη νότα

ένα αγόρι με καπέλο και αχτένιστα μαλλιά.

Είν' η ζωή μία άσβηστη φλόγα

ενωμένα μαζί – σε έναν  αγώνα – που ξεκινά.

Το κορίτσι  κύκλους κάνει

προσπαθεί στον Ήλιο να κρυφτεί.

Η στιγμή της, χρυσάφι θυμίζει

και ο θησαυρός του ονείρου, την κινεί.

Είν’ η ζωή μία απαράμιλλη τρέλα

στον κόσμο μου έλα, χαμογέλα.

Είναι η ζωή, στιγμές γεμάτες  φευγιό

μα αυτό της δίνει νόημα υπαρκτό.

Ειν’ η ζωή ένα τραγούδι, ένας στίχος, ένας τελευταίος  χορός

μια στιγμή, μια φωνή, ένας πλούσιος οδυρμός.

Ειν’ η ζωή φευγαλέο σκοτάδι, ένας κόσμος  αδιανόητα τρελός

μα στον ρυθμός της σαν μπεις, παύεις να είσαι μοναχός.

Το μολύβι δεν θα αδειάσει, κινείτε αέναα η ζωή

ένα χαμόγελο, ένα άγγιγμα, μία αμοιβαία αγάπη

και όλα έτοιμα, για να κατακτήσεις  και πάλι

τη Γης.

Είν’ η ζωή μία απαράμιλλη τρέλα

στον κόσμο μου έλα, χαμογέλα.

Είν’ η ζωή, στιγμές γεμάτες  φευγιό

μα αυτό της δίνει νόημα υπαρκτό.

Είν’ η ζωή μία απαράμιλλη τρέλα

στον κόσμο μου, έλα

χαμογέλα χαμογέλα

Είν’ η ζωή μία αστείρευτη ρότα

στον κόσμο μου, ζήσε και σώπα.

Ειν΄ η στιγμή, μια επιλογή,

ακολούθησε το βήμα μου κι εσύ.

Μπες στον χορό, και ζήσε ακόμη ένα όνειρο

Ειν’ η ζωή, ένα νόημα ημιτελή.

(Κανείς δεν αγάπησε το τέλειο!

Το έζησε όμως!)

___________

Καλό τριήμερο, εκφραστικοί μου!

Να περάσετε όμορφα και να ξεκουραστείτε!