ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Να είσαι ευάλωτη και ταυτόχρονα δυνατή. Να δίνεις τον εαυτό σου σαν παιδί που κρατά κάτι εύθραυστο και παρ’ όλα αυτά δεν φοβάται να αγαπήσει. Να αγαπάς με όλο σου το είναι, ακόμα κι αν μετά κοιτάς τα χέρια σου και τα βλέπεις άδεια. Μην πεις ότι δεν περιμένεις. Ψέμα. Περιμένεις σιωπηλά, σαν η ζωή να σου χρωστάει μια επιστροφή. Η αγάπη δεν χάνεται. Απλώς αλλάζει μορφή. Μπαίνει σε λέξεις, σε σώματα, σε στιγμές που δεν μπορείς να ελέγξεις. Κι εσύ μένεις λίγο πιο ατελής, λίγο πιο περίπλοκη, σαν παιδί που κατάλαβε ότι μεγάλωσε πριν το περιμένει. Μην φοβάσαι να τη νιώσεις ξανά, ακόμα κι αν επιστρέψει διαφορετική, πιο ήσυχη, πιο βαθειά, πιο αληθινή. Κάθε αγάπη που έδωσες, κάθε στιγμή δίπλα σε κάποιον, κάθε χαμόγελο και κάθε δάκρυ, κρύβεται μέσα σου. Δεν χάθηκαν. Σου μαθαίνουν ποια είσαι και ποια μπορείς να γίνεις. Η αγάπη που επιστρέφει φέρνει μαζί της όσα άφησες πίσω, αλλά και όσα απέκτησες. Θα σε βρει διπλή, γεμάτη από εσένα και από όσα μπόρεσες να δώσεις και τότε δεν θα μπορείς να...

  Υπάρχουν στιγμές που νιώθω πως μέσα μου κατοικούν δύο κόσμοι. Ο ένας είναι γεμάτος με φως, γεμάτος με εκείνη τη ζεστασιά που μου θυμίζει πως η ζωή μπορεί να είναι όμορφη. Κι ο άλλος, σκοτεινός, βαρύς, σαν να κρατά πάνω του όλα τα ανείπωτα και τ' ανομολόγητα. Κι ανάμεσά τους εγώ... μικρή, ασταθής, να προσπαθώ να ισορροπήσω πάνω στη λεπτή γραμμή που τους χωρίζει. Το φως μου ψιθυρίζει «προχώρα». Μου θυμίζει τα όνειρα που κάποτε τόλμησα να κάνω, , τις μέρες που ο ήλιος άγγιζε το δέρμα μου κι εγώ πίστευα πως μπορώ να τα καταφέρω όλα. Μου δείχνει τη δύναμη που ξέρω πως έχω μα τόσο γρήγορα χάνω. Το σκοτάδι όμως δεν μένει ποτέ σιωπηλό. Έρχεται τη νύχτα, κάθεται απέναντί μου και με ρωτά: «Κι όταν πέσεις; Όταν χαθείς; Όταν κουραστείς να προσποιείσαι πως όλα πάνε καλά;» Κι εκεί, ανάμεσα σε αυτά τα δύο, μαθαίνω... μαθαίνω πως το φως δεν είναι πάντα η λύση και το σκοτάδι, δεν είναι πάντα εχθρός. Το φως μπορεί να σε τυφλώσει, να σε κάνει να πιστέψεις ότι όλα είναι εύκολα, ότι ο ...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου! Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Μια ποικιλόμορφη δημοσίευση και σήμερα, με πρωταγωνίστρια φυσικά την Ελπίδα! Την Ελπίδα Μέσα Μας! Πιστεύω πως η ελπίδα είναι κάτι που όλοι κουβαλάμε μέσα μας, ακόμα κι όταν δεν το καταλαβαίνουμε. Είναι αυτό το μικρό φως που δεν σβήνει ποτέ, όσο δύσκολα κι αν είναι τα πράγματα. Μπορεί να "σκοντάφτει", να τρεμοπαίζει, αλλά πάντα κάπου μέσα μας μένει αναμμένο. Κι όταν όλα μοιάζουν να πηγαίνουν στραβά, η ελπίδα είναι εκεί και μας λέει να μην τα παρατήσουμε. Είναι η φωνή που ψιθυρίζει «θα περάσει» όταν πονάμε, ή «θα τα καταφέρεις» όταν νιώθουμε πως δεν μπορούμε άλλο. Είναι η δύναμη που μας κάνει να σηκωνόμαστε κάθε φορά που πέφτουμε. Η ελπίδα δεν είναι ένα μαγικό ραβδί. Δεν αλλάζει τη ζωή μας από τη μια μέρα στην άλλη. Αλλά μας βοηθά να κρατηθούμε, να συνεχίσουμε να προσπαθούμε. Κι όσο προσπαθούμε, κάτι αλλάζει μέσα και γύρω μας. Σίγουρα πάντως κάνει τον κόσμο πιο ζεστό και φωτεινό.  Κάποιες φορές, η ελπίδα βρίσκεται στα πιο...

    Υπάρχουν μέρες που δεν χρειάζεται να μιλήσεις για να ειπωθούν όλα. Η σιωπή κουβαλάει μέσα της μνήμες που ποτέ δεν γράφτηκαν, μα υπάρχουν, όπως οι λίμνες που δεν θυμούνται και δεν ξεχνούν. Κάποια αντικείμενα στο σπίτι —ένα ψυγείο που δεν βουίζει, μια σελίδα που ήπιε τα γράμματα, οι κουρτίνες της γιαγιάς που χορεύουν χωρίς αέρα— έχουν τον δικό τους τρόπο να ψιθυρίζουν όσα δεν τολμάμε να πούμε. Είναι παράξενο πόσο εύκολα οι λεπτομέρειες γίνονται αιωνιότητα. Μια μυρωδιά από πεύκο, λίγη λάσπη κολλημένη στο παπούτσι, ένα παιδικό φως που επιμένει να μη σβήνει· όλα αυτά είναι τα μικρά θαύματα που κουβαλάμε μέσα μας. Όχι γιατί τα καταγράψαμε, αλλά γιατί δεν μπόρεσαν ποτέ να μας εγκαταλείψουν. Η γραφή δεν είναι πάντα λέξεις στο χαρτί. Μερικές φορές είναι το βλέμμα που στέκεται λίγο παραπάνω σε μια σκιά, το χέρι που ακουμπάει ένα ποτήρι νερό, η παύση ανάμεσα σε δύο ανάσες. Είναι εκεί που ο κόσμος σταματά για λίγο, για να μας θυμίσει ότι υπήρξαμε παιδιά, ότι αγαπήσαμε, ...

Καλημέρα εκφραστικοί μου… Ελπίζω να σας βρίσκω καλά, γαλήνιους, γεμάτους εικόνες που αγαπάτε και στιγμές που σας ταιριάζουν. Ήθελα να σας πω πως οι αναρτήσεις που θα δείτε τις επόμενες ημέρες είναι προγραμματισμένες. Δεν είναι η πρώτη φορά που το κάνω, αλλά αυτή τη φορά το μοιράζομαι μαζί σας γιατί —επιτέλους— ήρθε και για μένα η στιγμή να πατήσω λίγο «παύση». Να ξεκουραστώ, να αποσυνδεθώ συνειδητά, να απολαύσω μια εβδομάδα πιο ήσυχη, πιο απλή. Μια εβδομάδα που θα αφήσω το βλέμμα να χαθεί στον ορίζοντα και όχι στις οθόνες. Η πρόσβασή μου λοιπόν θα είναι περιορισμένη. Ίσως να μη μπορέσω να σας επισκεφτώ, να σας διαβάσω και να σχολιάσω με τη συχνότητα που το κάνω το τελευταίο διάστημα — και ήθελα να το ξέρετε αυτό, γιατί η παρουσία σας εδώ για μένα δεν είναι απρόσωπη. Είναι συνοδοιπορία. Το καλοκαίρι δεν είναι μόνο διακοπές. Είναι ανάγκη. Είναι το «κενό» ανάμεσα στις υποχρεώσεις που γεμίζει φως, αλάτι, ξεγνοιασιά και επανασύνδεση με τον εαυτό μας. Είναι εκείνη η περίοδος που μας προσ...

    Η γραφή μας κρατά παρόντες. Μέσα σε έναν κόσμο που τρέχει, που φωνάζει, που συχνά ξεχνά… η γραφή γίνεται αγκυροβόλιο. Μια πράξη βαθιάς παρουσίας. Ένας τρόπος να υπάρχουμε χωρίς να χαθούμε στον θόρυβο.   Σε μια εποχή που όλα κινούνται με ταχύτητα, που η πληροφορία διαδέχεται την προηγούμενη πριν καν την αφομοιώσουμε, η γραφή μοιάζει με μια πράξη αντίστασης. Αντίστασης στην επιφανειακή κατανάλωση των λέξεων. Αντίστασης στην απώλεια της αυθεντικής φωνής μας. Γιατί η γραφή δεν είναι απλώς μια μορφή έκφρασης. Είναι πράξη παρουσίας. Να γράφεις, σημαίνει να σταματάς. Να παίρνεις μια ανάσα ανάμεσα στον θόρυβο, να στρέφεσαι προς τα μέσα. Είναι ο τρόπος που θυμίζουμε στον εαυτό μας ότι υπάρχουμε. Ότι αισθανόμαστε, ότι παρατηρούμε, ότι σκεφτόμαστε. Είναι μια γέφυρα ανάμεσα στο μέσα και το έξω. Ανάμεσα στο ασυνείδητο και στο φως της συνείδησης. Όταν γράφουμε, δεν «χανόμαστε»∙ αντίθετα, αναδύεται κάτι από εμάς που ίσως δεν γνωρίζαμε καν ότι υπήρχε. Η γραφή έχει την ικανότητα να ...

        Η σιωπή δεν είναι ποτέ άδεια. Είναι το μέρος όπου οι σκέψεις μιλούν χωρίς φωνή. Εκεί που η ψυχή βρίσκει λέξεις που το στόμα δεν τολμά να πει. Εκεί που οι απαντήσεις δεν χρειάζονται ερωτήσεις. Η σιωπή… είναι μια ολόκληρη γλώσσα. Όσοι την καταλαβαίνουν, δεν την φοβούνται.  Σε έναν κόσμο που φωνάζει διαρκώς — στις ειδήσεις, στα κοινωνικά δίκτυα, στις καθημερινές μας συναναστροφές — η σιωπή μοιάζει, όλο και πιο συχνά, ξένη. Άβολη. Πολλοί την ταυτίζουν με την απουσία: απουσία λέξεων, παρουσίας, ενδιαφέροντος. Όμως η σιωπή δεν είναι ποτέ άδεια. Είναι γεμάτη. Είναι το μέρος όπου οι σκέψεις μιλούν χωρίς φωνή. Εκεί που η ψυχή βρίσκει λέξεις που το στόμα δεν τολμά να πει. Εκεί που οι απαντήσεις δεν χρειάζονται ερωτήσεις. Κι αν το σκεφτούμε λίγο, η σιωπή είναι το μόνο "μέσο επικοινωνίας" που δεν επιβάλλεται. Δεν διακόπτει, δεν κατευθύνει, δεν φωνάζει. Απλώς... υπάρχει. Μας αφήνει να υπάρξουμε κι εμείς, αληθινοί και ανεπιτήδευτοι. Είναι ο χώρος όπου μπορούμε να ακ...

  Θα ήθελα να εκφράσω από καρδιάς την ευγνωμοσύνη μου στην ομάδα και στη σελίδα «Η Τέχνη είναι Αποκάλυψη», καθώς και προσωπικά στον κύριο Anestis Chatzigeorgiadis, για την ξεχωριστή τιμή που μου κάνουν, δημιουργώντας εικαστικές απεικονίσεις εμπνευσμένες από τα ποιήματά μου. Η αίσθηση να βλέπει κανείς τον λόγο του να μετουσιώνεται σε εικόνα, μέσα από μια τόσο βαθιά καλλιτεχνική και ευαίσθητη ματιά, είναι κάτι που με συγκινεί βαθιά – όχι μόνο ως δημιουργό αλλά και ως άνθρωπο που πιστεύει στην αξία της συλλογικής έκφρασης. Το έργο του κυρίου Χατζηγεωργιάδη δεν περιορίζεται μόνο σε εμένα· τιμά και αναδεικνύει με τον ίδιο σεβασμό και δημιουργικότητα το έργο πολλών άλλων ποιητών και ποιητριών. Αυτή η στάση είναι σπάνια, γενναιόδωρη και απόλυτα ουσιαστική, γιατί χτίζει γέφυρες ανάμεσα στις τέχνες, αλλά και ανάμεσα στους ανθρώπους. Νιώθω ευγνωμοσύνη που είμαι μέρος αυτής της μεγάλης και ζωντανής κοινότητας που γεννά ομορφιά, μοιράζεται ευαισθησίες και τιμά τη δημιουργία με πράξεις. Με σε...

    ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΑ ΧΕΡΙΑ Έβγαλαν χέρια τα ρολόγια κι άρχισαν να μας ψηλαφούν ψάχνοντας τρόπο να επιβάλλουν εξάρτηση. Κατακερμάτισαν τις μέρες μας σε ώρες, τις ώρες σε λεπτά, τα λεπτά σε δευτερόλεπτα, φονευμένου χρόνου. Μα, τα άπληστα, δεν αρκέστηκαν σε αυτό. Άρχισαν να ψαχουλεύουν το μέσα μας. Χρόνια έψαχναν για κάτι ακαθόριστο, δεν ήξεραν αν υπάρχει στ’ αλήθεια. Τελικά, βρήκαν την ψυχή και ξεκίνησαν να χτυπούν “Τικ-Τακ”.   ~~ Ντάρια Γκρούζντεβα   Πηγή ποιήματος:  https://itzikas.wordpress.com/2021/06/19/%CF%80%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B5-%CF%80%CE%BF%CE%AF%CE%B7%CF%83%CE%B7-331%CE%BF-%CE%BA%CE%AF%CE%BD%CE%B4%CF%85%CE%BD%CE%BF%CF%82/

  Αντί προλόγου, "Το Χαστούκι της Μοίρας". Γιατί υπάρχουν και μας θυμίζουν...       Αντιγράφω από το λευκό μας, οπισθόφυλλο: ~~ Το Τετράδιο των Ονείρων: Μία κοπέλα, προσπαθώντας να βρει τον εαυτό της, βαδίζει σε γνώριμους δρόμους… μα όλα, εκείνη τη στιγμή, της είναι τόσο διαφορετικά. Τυχαία, αν και υποψιάζεται πως τίποτα από όσα της συμβαίνουν εκείνη την ημέρα, δεν μπορεί να είναι τυχαία γεγονότα, «πέφτει» στα χέρια της ένα τετράδιο. Ένα τετράδιο γεμάτο εικόνες, στιγμές, ανάσες, ένα τετράδιο «ζωντανό». Μέσα από αυτό «ξεπηδούν» πολλές ιστορίες, ανάμεσά τους ένα παραμύθι, ένα ποίημα, ένα δοκίμιο. Όλες ζωντανές, όλες ανθρώπινες, όλες δικές της. Όλα, ο εαυτός της. ~~ Το Τσίρκο των Χρωμάτων: Τη λένε Βενεδικτίνη, ή Βενεδί, ή «τσίρκο». Λατρεύει τα χρώματα, τόσο επάνω, «μέσα» και γύρω της. Η πρώτη της ανάμνηση, ήταν μία μεγάλη, ροζ ντισκομπάλα. Τον λένε Γιώργο, απλώς Γιώργο. Μινιμαλιστής, απρόσιτος, απόμακρος, μουσικός. Αγαπά τις γήινες αποχρώσεις, λάτρης του α...