Υπάρχουν
στιγμές που νιώθω πως μέσα μου κατοικούν δύο κόσμοι. Ο ένας είναι
γεμάτος με φως, γεμάτος με εκείνη τη ζεστασιά που μου θυμίζει πως η ζωή
μπορεί να είναι όμορφη. Κι ο άλλος, σκοτεινός, βαρύς, σαν να κρατά πάνω
του όλα τα ανείπωτα και τ' ανομολόγητα.
Κι ανάμεσά τους εγώ... μικρή, ασταθής, να προσπαθώ να ισορροπήσω πάνω στη λεπτή γραμμή που τους χωρίζει.
Το
φως μου ψιθυρίζει «προχώρα». Μου θυμίζει τα όνειρα που κάποτε τόλμησα
να κάνω, , τις μέρες που ο ήλιος άγγιζε το δέρμα μου κι εγώ πίστευα πως
μπορώ να τα καταφέρω όλα. Μου δείχνει τη δύναμη που ξέρω πως έχω μα τόσο
γρήγορα χάνω. Το σκοτάδι όμως δεν μένει ποτέ σιωπηλό. Έρχεται τη νύχτα,
κάθεται απέναντί μου και με ρωτά: «Κι όταν πέσεις; Όταν χαθείς; Όταν
κουραστείς να προσποιείσαι πως όλα πάνε καλά;»
Κι
εκεί, ανάμεσα σε αυτά τα δύο, μαθαίνω... μαθαίνω πως το φως δεν είναι
πάντα η λύση και το σκοτάδι, δεν είναι πάντα εχθρός. Το φως μπορεί να
σε τυφλώσει, να σε κάνει να πιστέψεις ότι όλα είναι εύκολα, ότι ο πόνος
δεν υπάρχει.
Το σκοτάδι, αν το αντέξεις, μπορεί να
γίνει δάσκαλος. Μπορεί να σου μάθει να ακούς, να βλέπεις πίσω από τα
χαμόγελα, να σε κάνει νιώθεις με βάθος σε έναν κόσμο που κουράστηκε να
αισθάνεται και έπαψε να δυσανασχετεί.
Ίσως τελικά, αυτή η μάχη να μην είναι για να κερδίσει κανείς.
Ίσως να υπάρχει απλώς για να μας θυμίζει ότι ζούμε.
Ότι
είμαστε άνθρωποι, γεμάτοι αντιφάσεις. Ότι χρειαζόμαστε και το φως για
να περπατάμε, και το σκοτάδι για να καταλαβαίνουμε που πατάμε.
Πόσες
φορές δεν έχουμε φοβηθεί το σκοτάδι, μόνο και μόνο γιατί δεν αντέχουμε
να κοιτάξουμε τον εαυτό μας χωρίς ψευδαισθήσεις; Πόσες φορές δεν έχουμε
τρέξει προς το φως, ζητώντας λύτρωση, όταν αυτό που χρειαζόμασταν ήταν
απλώς ησυχία;
Η αιώνια μάχη δεν είναι ανάμεσα σε καλό και κακό. Είναι ανάμεσα σε εκείνο που δείχνουμε και σε εκείνο που είμαστε.
Σε αυτό που λάμπει και σε αυτό που πονά. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στα δύο, γεννιέται η αλήθεια!
Όταν
αποδεχθείς το σκοτάδι σου, τότε το φως δεν θα σε τρομάζει πια.Κι όταν
μάθεις να αγαπάς το φως χωρίς να ξεχνάς τις σκιές του, τότε θα έχεις
καταλάβει τι σημαίνει να είσαι άνθρωπος.
Φως και σκοτάδι.
Σκοτάδι και φως.
Δυο πλευρές του ίδιου καθρέφτη! Του δικού μας!
Κι όσο κοιταζόμαστε μέσα του, τόσο πιο κοντά φτάνουμε σε εκείνο που πραγματικά είμαστε: Ατελείς. Ειλικρινείς. Ζωντανοί!
Κική Κωνσταντίνου
Καλημέρα, εκφραστικοί μου.
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Σήμερα, είχα ανάγκη να μοιραστώ μαζί σας για το σκοτάδι και το φως, τις δυο αυτές πλευρές του ίδιου καθρέφτη, τόσο ίδιου, σαν τον εαυτό μας....
Και επι ευκαιρίας και κάποιες εικόνες, οχι απαραίτητα σχετικές αλλά και σχετικές.
Σας φιλώ και σας στέλνω μια τεράστια αγκαλιά!
Αχ δύσκολοι οι στοχασμοί σου, Κική μου. Κάπου διάβασα έναν διάλογο Ινδιάνικης σοφίας, μια σύντομη συζήτηση ανάμεσα σε έναν πατέρα και το γιο του:
ΑπάντησηΔιαγραφή-Γιε μου, μέσα σε κάθε άνθρωπο, υπάρχουν δυο λύκοι. Ένας αγριωπός και μωβόρικός, ικανός για κάθε τι άσχημο και δολερό και ένας με λεβέντικη καρδιά, καθάριος και αμόλυντος.
-Και ποιος, πατέρα μου, θα υπερνικήσει;
-Αυτός τον οποίο θα ταΐσεις περισσότερο, γιε μου.
Δίνει έτσι μια φόρμα στο πως εμείς οι ίδιοι δίνουμε ποιο χώρο μέσα μας. Το δικό σου σκεπτικό είναι διαφορετικό κάπως. Άσπρο και μαύρο. Φως και σκοτάδι. Κάπου ανάμεσά τους υπάρχει το γκρι, λίγο πριν το σκοτάδι, λίγο μετά το φως.
Καλό θα είναι να μάθουμε να διαχειριζόμαστε αυτές τις στιγμές μέσα μας, κορίτσι μου, κατά πώς λες.
Την καλησπέρα μου.
Nαι, Γιάννη μου, κι εγώ άλλωστε αυτό προσπαθώ να κάνω!
ΔιαγραφήΕυχαριστώ που είσαι εδώ!
Σου στέλνω αγάπη και φως!