Η Πέτρα και το Λουλούδι

                                                                                          Πηγή

Ήταν κάποτε μια πέτρα.
Όχι μια πέτρα σπουδαία ή παράξενη. Mια συνηθισμένη, γκρίζα πέτρα, με σκληρή επιφάνεια και σιωπηλό βλέμμα.
Έμενε ακίνητη, χρόνια ολόκληρα, σε μια πλαγιά όπου ο ήλιος ανέβαινε και κατέβαινε σαν ρολόι.
Ο άνεμος περνούσε και την χάιδευε, η βροχή έπεφτε και την έπλενε, κι εκείνη απλώς… Υπήρχε!
Μέχρι που, μια άνοιξη, φύτρωσε δίπλα της ένα λουλούδι.
Ήταν μικρό στην αρχή, αδύναμο, με κοτσάνι λεπτό σαν ψίθυρο. Μα όσο περνούσαν οι μέρες, η ρίζα του δυνάμωνε, και το άνθος του άνοιγε σαν μυστικό. Είχε χρώμα απαλό, σχεδόν ονειρικό, κάπου ανάμεσα στο ροζ και στο φως του δειλινού.
Η πέτρα το κοιτούσε και για πρώτη φορά στη ζωή της, ένιωσε.
Δεν ήξερε τι ήταν αυτό το συναίσθημα. Ήταν κάτι σαν θέρμη, κάτι σαν επιθυμία να γίνει πιο μαλακή, να μην είναι τόσο ακίνητη.
Ήθελε να πλησιάσει, αλλά να πει κάτι. Όμως ήταν πέτρα, και οι πέτρες δεν μιλούν.
Το λουλούδι, από την άλλη, της χαμογελούσε κάθε μέρα. Έγερνε το κεφάλι του προς το μέρος της όταν φυσούσε ο αέρας, και μερικές φορές, η σκιά του την σκέπαζε για λίγο, σαν να της ψιθύριζε «σε βλέπω».
Η πέτρα δεν είχε φωνή, είχε όμως υπομονή. Και κάθε μέρα της αρκούσε να κοιτάζει το λουλούδι να μεγαλώνει, να ανθίζει, να χορεύει με το φως. Δεν ήθελε τίποτα περισσότερο.
Ώσπου ήρθε ο χειμώνας.
Το λουλούδι άρχισε να μαραίνεται. Τα πέταλά του έπεσαν ένα-ένα, σαν μικρές σιωπές και αγκάλιασαν τη γη.
Μέχρι που έμεινε μόνο η μνήμη του, ριζωμένη δίπλα στην πέτρα.
Η πέτρα δεν έκλαψε, δεν μπορούσε άλλωστε, μα μέσα της, εκεί που δεν την έβλεπε κανείς, είχε γεμίσει ρωγμές.
Και τότε  -ω του θαύματος- από τη ρωγμή εκείνη, την άνοιξη που ακολούθησε, φύτρωσε ένα νέο λουλούδι.
Ίδιο!
Ίσως κι ομορφότερο!
Σαν να θυμόταν κι εκείνο τον έρωτα που το γέννησε.
Η πέτρα κατάλαβε... Μερικές φορές, ακόμα και κάτι σκληρό και ακίνητο μπορεί να γίνει γη, υπό τις κατάλληλες πάντα συνθήκες, κι ας είναι αντίξοες τις περισσότερες φορές...

 

_____ ΤΕΛΟΣ ______ 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.  

Ξεκίνησα να γράφω αυτή την ιστορία χωρίς να έχω κάτι συγκεκριμένο στο μυαλό μου. Μου ήρθε απλώς η εικόνα μιας πέτρας και ενός μικρού λουλουδιού δίπλα της. 

Η πέτρα για μένα είναι  το κομμάτι μέσα μας που έχει κουραστεί, που έχει σκληρύνει με τα χρόνια, ίσως από φόβο, ίσως από πόνο. 

Εδώ, λοιπόν, βλέπουμε μια πέτρα που στέκει ακίνητη, βλέπει τον ήλιο να ανεβοκατεβαίνει, και νομίζει πως αυτό είναι αρκετό. Μέχρι που, κάπως ξαφνικά, κάτι γύρω της αλλάζει.

Και τότε έρχεται το λουλούδι. Μικρό, ευαίσθητο, αλλά πεισματάρικο. Έρχεται χωρίς να ζητήσει τίποτα, απλώς υπάρχει, και με την ύπαρξή του φέρνει φως. 

Και μετά, όπως συμβαίνει στη ζωή, το λουλούδι μαραίνεται. Η πέτρα μένει μόνη. Μα κάτι έχει αλλάξει μέσα της και βλέπει πια το γόνιμο του εδάφους στο οποίο "κατοικεί".

Και κάπως έτσι, λοιπόν, την επόμενη άνοιξη, φυτρώνει από μέσα τους ένα νέο λουλούδι.

Αυτό για μένα είναι το νόημα όλης της ιστορίας, ότι ακόμα κι όταν νομίζουμε πως είμαστε "πέτρες", υπάρχει πάντα κάτι μέσα μας που μπορεί να ανθίσει.
Αρκεί να αφήσουμε να περάσει λίγο φως μέσα από τις ρωγμές μας. 

Γιατί πολλές φορές είμαστε πέτρες αλλά άλλες είμαστε λουλούδια και υπάρχουν και οι άλλες, οι πολύτιμες, οι καθοριστικές, που είμαστε έδαφος!

Αυτά από εμένα, να είστε καλά και να περνάτε όμορφα.

Σας εύχομαι ένα ευχάριστο ΣΚ!