Κυβέλη, το δέρμα που μιλά - Κεφάλαιο 6: Το κάλεσμα για αλλαγή

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. 
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Τρίτη σήμερα, θα ευχηθώ λίγο καθυστερημένα καλή εβδομάδα, και θα πω πως  βρίσκομαι εδώ ακόμη φορά, για να μοιραστώ μαζί σας τη συνέχεια της "Κυβέλης". 

Για να γνωρίσεις ή να θυμηθείς το εγχείρημα αυτό πάτα εδώ: Κεφάλαιο 1 για να βρεις το πρώτο κεφάλαιο και το εισαγωγικό μου σημείωμα,  εδώ: το Kεφάλαιο 2, εδώ: Το Κεφάλαιο 3 και εδώ: το Κεφά΄λαιο 4  και εδώ: το Κεφάλαιο 5.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ 6: Το κάλεσμα για αλλαγή

Δεν ήταν κάποια σπουδαία μέρα. Ούτε κάποια στιγμή που περίμενα ότι θα ερχόταν και θα με άλλαζε για πάντα. Ήταν ένα απλό απόγευμα, με εκείνες τις ώρες που κυλούν χωρίς να προσέχεις τον χρόνο, με τον ήχο της τηλεόρασης να γεμίζει το δωμάτιο χωρίς να τον ακούμε πραγματικά. Καθόμουν εκεί, μισοξαπλωμένη στον καναπέ, με ένα φλιτζάνι τσάι στο χέρι, και ένιωθα πως η μέρα περνάει αδιάφορα.

Και τότε, κάτι μικρό συνέβη. Ένα πρόσωπο στην οθόνη με έκανε να σταματήσω να κοιτάζω τον χώρο γύρω μου και να εστιάσω. Δεν ήταν μοντέλο, ούτε "τέλεια", ούτε υπερβολική. Ήταν μια γυναίκα που έστεκε με έναν τρόπο που με έκανε να νιώσω πως με βλέπει, χωρίς να με κρίνει.

Δεν με κοίταζε επικριτικά. Δεν με καλούσε να αλλάξω. Απλώς… με αναγνώριζε. Και εκείνη η στιγμή με έκανε να σκεφτώ: πόσες φορές έχουμε ξεχάσει να κοιτάξουμε τον εαυτό μας με αληθινό βλέμμα; Πόσες φορές το δέρμα μας, οι ατέλειες, οι ρυτίδες, οι μικρές ατέλειες γίνονται αντικείμενα ντροπής αντί για σημάδια ζωής;

Αναρωτήθηκα για τη δική μου σχέση με τον εαυτό μου. Για χρόνια, θεωρούσα το δέρμα μου «πρόβλημα» που έπρεπε να νικήσω. Κάθε σπυράκι ήταν αποτυχία, κάθε ρυτίδα μια ντροπή. Κάθε πρωί φορούσα makeup σαν ασπίδα και επιλέγω ρούχα που κρύβουν, όχι που εκφράζουν. Και ξαφνικά, ένιωσα μια μικρή σπίθα μέσα μου να φλέγεται.

Η σπίθα αυτή δεν ήταν θεαματική. Ήταν μικρή, ζεστή, σχεδόν ανεπαίσθητη, αλλά αληθινή. Μου θύμισε ότι το δέρμα μου δεν είναι εχθρός. Είναι ένας σύντροφος, ένας τρόπος που το σώμα μου μιλάει, προστατεύει, με φροντίζει.

Αυτή η σκέψη με οδήγησε σε μια βαθύτερη συνειδητοποίηση, πως δεν χρειάζεται να αλλάξω για να είμαι αρκετή. Το πρώτο βήμα δεν είναι να κρύψω, να διορθώσω ή να μικρύνω. Είναι να πω το πρώτο, αληθινό "ναι" στον εαυτό μου.

Ξεκίνησα να παρατηρώ τις μικρές στιγμές της ημέρας. Τον ήλιο που πέφτει στο παράθυρο και φωτίζει το δέρμα μου. Το νερό που τρέχει στο πρόσωπό μου όταν πλένομαι. Το άρωμα της κρέμας που απλώνω με προσοχή, νιώθοντας κάθε άγγιγμα σαν μια μικρή πράξη φροντίδας και αγάπης. Αυτές οι στιγμές έγιναν τελετουργίες, μικρές καθημερινές γιορτές του εαυτού μου.

Και τότε κατάλαβα κάτι ακόμα...  Η φροντίδα δεν είναι μόνο για την εμφάνιση. Είναι τρόπος να συνδεθούμε με τον εαυτό μας, να ακούμε τις ανάγκες μας, να θυμόμαστε ότι η ομορφιά δεν είναι κάτι που κατασκευάζεται. Είναι κάτι που αναγνωρίζεται, που αναδεικνύεται με αγάπη και προσοχή.

Στην [εδώ είχα σκεφτεί να έμπαινε το όνομα της εταιρείας που θα στήριζε το εγχείρημα της Κυβέλης] αυτό είναι η φιλοσοφία τους. Δεν φτιάχνουνε μόνο καλλυντικά. Δημιουργούνε προϊόντα που φροντίζουν, που αγγίζουν, που θυμίζουν στον καθένα από εμάς ότι η φροντίδα είναι πράξη αυτοαποδοχής. Κάθε κρέμα, κάθε ορός, κάθε άγγιγμα του δέρματος γίνεται δήλωση: "Είμαι εγώ".

Μέσα σε αυτή τη διαδικασία, ανακάλυψα πως η ομορφιά δεν βρίσκεται σε πρότυπα ή σε μάσκες. Βρίσκεται στη φροντίδα, στη σύνδεση με τον εαυτό μας, στην αποδοχή της ατέλειας. Στην αίσθηση ότι, ακόμα και με όλα τα μικρά ελαττώματα, το δέρμα μας, και εμείς οι ίδιοι αξίζουμε προσοχή, φροντίδα και σεβασμό.

Μπορεί να ξεκινήσεις με μικρές στιγμές. Ένα βλέμμα στον καθρέφτη χωρίς απέχθεια. Ένα απαλό άγγιγμα στο δέρμα σου χωρίς να το κρίνεις. Μια στιγμή που θυμάσαι ότι η καθημερινή φροντίδα δεν είναι τιμωρία ή υποχρέωση, αλλά μια μικρή, ζεστή πράξη αγάπης.

Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό μάθημα, πως η αλλαγή δεν έρχεται από το να γίνουμε άλλοι. Έρχεται από το να θυμηθούμε ποιοι είμαστε. Από την αληθινή, απλή αναγνώριση του εαυτού μας. Από την αυτοαποδοχή που γίνεται καθημερινή πράξη.

Μέσα σε όλες αυτές τις μικρές στιγμές, συνειδητοποίησα ότι η πιο θεραπευτική πράξη δεν είναι τα προϊόντα που εφαρμόζουμε, αλλά η συνείδηση και η αγάπη που φέρνουμε στο δέρμα μας. Ότι κάθε φορά που αγγίζουμε, φροντίζουμε, παρατηρούμε, λέμε ένα "ναι" στον εαυτό μας.

Και ξέρεις κάτι; Αυτό το ένευσμα είναι η αρχή. Η σπίθα που μπορεί να ανάψει μια φωτιά αυτοαποδοχής. Μια φωτιά που φωτίζει τα πιο σκοτεινά δωμάτια μέσα μας και μας υπενθυμίζει ότι η ομορφιά είναι μέσα μας και γύρω μας, σε κάθε άγγιγμα, σε κάθε φροντίδα, σε κάθε στιγμή που θυμόμαστε ποιοι πραγματικά είμαστε.

 

 __________ Συνεχίζεται____________

 

 

Αυτό ήταν το έκτο κεφάλαιο, εκφραστικοί μου.  

Σε αυτό το κεφάλαιο είχα αρχικά σκεφτεί, ανάλογα με την εταιρεία καλλυντικών που θα αποδεχόταν την πρότασή μου (την οποία έχω αναλύσει εκτενώς στο Κεφάλαιο 1), να παρουσιάσω πιο αναλυτικά το προφίλ της και τα προϊόντα της, καθώς και να προτείνω περαιτέρω ενέργειες. Ωστόσο, λόγω των συνθηκών, επέλεξα να διατηρήσω το κείμενο στη μορφή που είχε αρχικά.

Εύχομαι να σας αρέσει και να ταξιδέψετε μαζί του.

Σας φιλώ και σας εύχομαι μια όμορφη μέρα. 

Να περνάτε όμορφα και να ζείτε την κάθε στιγμή!