Κυβέλη, το δέρμα που μιλά - Κεφάλαιο 7: Αγγίζω το φως

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. 

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Μετά από αρκετές ημέρες, μπορώ επιτέλους να πω πως είμαι πολύ καλά. Νιώθω χαρούμενη, γεμάτη ενέργεια, δημιουργική, με το μυαλό μου να ξεχειλίζει από ιδέες και την καρδιά μου να σφύζει από διάθεση για πράξεις. Είναι υπέροχο το συναίσθημα της επιστροφής στη ροή, όταν όλα αρχίζουν ξανά να βρίσκουν τον ρυθμό τους.

Θέλω να μοιραστώ μαζί σας κάτι πιο προσωπικό... Ένα πολυαγαπημένο μου πρόσωπο πέρασε δύσκολες μέρες το τελευταίο διάστημα. Ήταν μια περίοδος γεμάτη ανησυχία, προσμονή και προσευχή. Όμως, ευτυχώς, όλα πήγαν καλά. Η ανακούφιση που νιώθω τώρα είναι απερίγραπτη και μαζί της, μια έκρηξη ευγνωμοσύνης και δημιουργικότητας με κατακλύζει.

Πιστεύω πως μετά από κάθε δύσκολη στιγμή, μετά από κάθε «βουνό» που ανεβαίνουμε, ακολουθούν πάντα τα «όμορφα». Αυτά τα φωτεινά διαλείμματα που δικαιώνουν την υπομονή μας, που μας θυμίζουν γιατί αξίζει να συνεχίζουμε. Και τώρα, νιώθω πως βρίσκομαι ακριβώς εκεί, στη γαλήνη που έρχεται μετά τη θύελλα, στο φως που ανατέλλει μετά το σκοτάδι.

Έτσι λοιπόν, βρίσκομαι ξανά εδώ, με ανανεωμένη διάθεση και ψυχή, έτοιμη να μοιραστώ μαζί σας τη συνέχεια της αγαπημένης μου «Κυβέλης». 

Για να γνωρίσεις ή να θυμηθείς το εγχείρημα αυτό, πάτα επάνω στα κεφάλαια που σου δίνω:  Κεφάλαιο 1 , Kεφάλαιο 2,  Κεφάλαιο 3 , Κεφά΄λαιο 4 ,  Κεφάλαιο 5 και Κεφάλαιο 6.

 

Κεφάλαιο 7: Αγγίζω το φως

Θυμάμαι εκείνο το βράδυ.
Δεν είχε συμβεί τίποτα το ξεχωριστό.
Ούτε κάποια ξαφνική απόφαση, ούτε μια συγκλονιστική στιγμή αυτογνωσίας.
Ήταν απλώς ένα συνηθισμένο βράδυ, από αυτά που περνούν απαρατήρητα, κι όμως, τελικά, αλλάζουν τα πάντα.

Μπήκα στο μπάνιο και δεν έκλεισα το φως.
Για την ακρίβεια, δεν σκέφτηκα καν το διακόπτη. Δεν προσπάθησα να κρυφτώ στις «σκιές» μου, δεν ένιωσα την ανάγκη να προστατευτώ από την ίδια μου την αντανάκλαση.
Άφησα το φως ανοιχτό. Και αυτή η απλή, αθόρυβη πράξη ήταν για μένα μια στιγμή λύτρωσης.

Στάθηκα μπροστά στον καθρέφτη. Γυμνή.
Χωρίς φίλτρα, χωρίς προετοιμασία, χωρίς εκείνο το σφίξιμο στο στομάχι που πάντα με συνόδευε.
Δεν γύρισα το σώμα μου λοξά, δεν απέφυγα το βλέμμα μου.
Είδα αυτό που έβλεπα πάντα, αλλά αυτή τη φορά… χωρίς φόβο.

Τα σημάδια μου ήταν εκεί.
Δεν είχαν αλλάξει, δεν είχαν γίνει πιο όμορφα ή πιο μικρά. Ήταν απλώς… δικά μου και δεν με πείραζε πια.

Πήρα την ενυδατική και άπλωσα λίγη στο πρόσωπο. Όχι για να καλύψω, όχι για να “βελτιώσω” κάτι, αλλά για να αισθανθώ. Την αφή, την επαφή, τη φροντίδα.
Κάθε κίνηση πάνω στο δέρμα μου ήταν σαν ένα μικρό «σ’ ευχαριστώ» και ένα σιωπηλό «συγγνώμη» προς τον εαυτό μου που τόσα χρόνια τον φοβόμουν.

Και τότε κατάλαβα. Δεν ήταν το φως που με τρόμαζε. Ήταν ο τρόπος που έβλεπα τον εαυτό μου μέσα σε αυτό.
Το φως δεν είναι σκληρό, δεν κρίνει, δεν ξεσκεπάζει. Απλώς αποκαλύπτει!
Και εκείνο το βράδυ, μου αποκάλυψε εμένα!

Από εκείνη τη στιγμή, δεν σβήνω πια το φως.
Δεν χρειάζεται να προστατεύομαι από τον εαυτό μου.
Το φως δεν είναι απειλή — είναι αγκαλιά.

~~~~~~~  ~~~~~~~~~~   ~~~~~~~~~~

Το επόμενο πρωί, ο ήλιος μπήκε νωρίς στο δωμάτιο.
Έβγαλα το πουλόβερ με τα μακριά μανίκια και το άφησα στην άκρη.
Κοντά μανίκια, επιτέλους.
Ένιωσα το φως να χαϊδεύει τα χέρια μου, να ακουμπά τα σημάδια μου με τη ζεστασιά του.
Δεν τα έκρυψα. Δεν έσκυψα το βλέμμα.
Τα κοίταξα και τα άφησα να υπάρχουν μέσα στο φως, όχι έξω από αυτό.

Το κουδούνι χτύπησε και ήξερα πως η βόλτα στη φύση, χωρίς άλλες αναβολές, με περίμενε.  
Είχα ανάγκη να βγω έξω, να αφήσω τον αέρα να με βρει, να νιώσω το φως όχι μόνο πάνω μου, αλλά και μέσα μου. 

Η φίλη μου με κοίταξε.
«Τι έγινε;» με ρώτησε.
«Τίποτα», της απάντησα. «Απλώς έτσι», συνέχισα και της χαμογέλασα σαν να μην έβγαζα ούτε εγώ νόημα με τις απαντήσεις μου.
Κι ήταν η αλήθεια. Για πρώτη φορά, τίποτα δεν χρειαζόταν εξήγηση.

Καθίσαμε στο πάρκο. Ο ήλιος έπεφτε απαλός πάνω στα δέντρα, σαν να ήθελε να τα χαϊδέψει κι εκείνα.
Άπλωσα λίγη αντηλιακή στο πρόσωπο και στα χέρια μου.
Μια μικρή, απλή πράξη όπου το άγγιγμά της έμοιαζε με δήλωση.

Η φίλη μου χαμογέλασε.
«Σου πάει ο ήλιος», μου είπε.
Χαμογέλασα κι εγώ. Αυτή τη φορά, δεν γύρισα το βλέμμα.
Ο ήλιος έπεφτε πάνω μου και ένιωθα ότι, επιτέλους, δεν με τύφλωνε. Με αγκάλιαζε.
Δεν με σκέπαζε, με αποκάλυπτε.
Δεν με έκαιγε, με ζέσταινε.

Στο δρόμο για το σπίτι, αγόρασα έναν καφέ.
Η μυρωδιά του φρεσκοκομμένου καφέ, η ζεστασιά στο χέρι μου, ο ήλιος που με ακολουθούσε βήμα βήμα… όλα έμοιαζαν πιο ζωντανά.
Σαν να είχε φωτίσει όχι μόνο ο κόσμος μου, αλλά και ο τρόπος με τον οποίο έβλεπα τη ζωή.

Μπαίνοντας σπίτι μου, λες και με αόρατη δύναμη με κατεύθυνε στο  μπαλκόνι μου, άνοιξα τις μπαλκονόπορτες διάπλατα και άφησα τον ήλιο να εισβάλει μέσα, να γεμίσει κάθε γωνία του σπιτιού. Δεν ήταν απλώς ένα φως, έμοιαζε με ανάσα, ήταν θαρρώ μια υπόσχεση.

Άπλωσα λίγη ενυδατική στα χέρια και στα πόδια μου. Όχι σαν υποχρέωση, αλλά σαν γιορτή. Μια υπενθύμιση στον εαυτό μου: είμαι εδώ, είμαι ζωντανή, είμαι φως!

Και τότε κατάλαβα κάτι ακόμα πιο βαθύ.
Δεν χρειάζεται να περιμένω την «ιδανική στιγμή» για να αγγίξω το φως.
Το φως δεν έρχεται -υπάρχει.
Πάντα υπήρχε γύρω μου, μέσα μου, στα βλέμματα, στις σιωπές, στα πρωινά που δεν πρόσεχα πόσο γρήγορα περνούσαν.

Το μόνο που άλλαξε… ήταν ότι αυτή τη φορά του επέτρεψα να με αγγίξει.
Και όσο με άγγιζε, τόσο το άγγιζα κι εγώ.

Ήμουν εγώ. Κανονική, ανθρώπινη, γεμάτη σημάδια, ατέλειες, ιστορίες.
Και για πρώτη φορά, ένιωσα πλήρης.
Μέσα στο φως.
Μέσα σε μένα.

Δεν το φοβάμαι πια.
Το αγγίζω.
Το αφήνω να με πλημμυρίσει, να με μαλακώσει, να με γιατρέψει.
Και μου είναι αρκετό.
Αρκετό, γιατί είναι αληθινό.
Αρκετό, γιατί είμαι εγώ.

 

 __________ Συνεχίζεται____________

 

 

Αυτό ήταν το έβδομο κεφάλαιο, εκφραστικοί μου.
Ένα κεφάλαιο που εύχομαι να σας αγγίξει, να σας συγκινήσει και να σας ταξιδέψει. Είναι ένα σημείο της ιστορίας που κουβαλά ένταση, σκέψη και συναίσθημα. Η στιγμή όπου η ηρωίδα  αρχίζει να αντικρίζει καθαρά τον εαυτό της, να συμφιλιώνεται με το παρελθόν της και να κάνει χώρο για το φως που ακολουθεί.

Η Κυβέλη σιγά σιγά πλησιάζει προς την κορύφωσή της, εκείνη τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στην αποδοχή και τη λύτρωση, εκεί που όλα βρίσκουν το νόημά τους. Είναι το σημείο που η ψυχή, ύστερα από δοκιμασίες, αρχίζει να ηρεμεί, να ανασαίνει και να αφήνει πίσω της ό,τι τη βάρυνε.

Μας περιμένουν ακόμη πέντε κεφάλαια για να κλείσει αυτός ο κύκλος. Πέντε στάσεις σ’ ένα ταξίδι που ξεκίνησε από την σιωπή, έφτασε στην αναζήτηση, οδηγεί στην κατανόηση και καταλήγει στην αγάπη και την αυτοαποδοχή.

Για μένα, αυτό το ταξίδι είναι κάτι παραπάνω από μια ιστορία, είναι μια εμπειρία ψυχής και όπως σας είπα στο εισαγωγικό σημείωμα του "Κεφαλαίου 1" είχα πολλά όνειρα για την Κυβέλη. Πίστευα και πιστεύω πως μπορεί με τον τρόπο της να βοηθήσει όσους είναι σαν εκείνη και αντιμετωπίζουν θέματα όπως αυτή.

Ξέρετε, κάθε φορά που γράφω, νιώθω πως κομμάτια δικά μου ενώνονται ξανά, πως όσα με δίδαξαν οι δυσκολίες μεταμορφώνονται σε λέξεις, σε εικόνες, σε ζωή. Και αυτό το μοίρασμα μαζί σας είναι η πιο όμορφη ανταμοιβή για εμένα. Το να μπορώ να μοιράζομαι χωρίς να νιώθω πως θα εκτεθώ ενώ ξέρω πως εκτίθεμαι. Καταλαβαίνεται πιστεύω τι εννοώ. 

Εύχομαι να δείτε μέσα από τα μάτια της Κυβέλης κάτι από τον δικό σας εαυτό.

Σας φιλώ με αγάπη και σας εύχομαι μια όμορφη, γαλήνια μέρα.

Να περνάτε όμορφα, να αγαπάτε δυνατά και άνω απ’ όλα, να ζείτε την κάθε στιγμή, με ευγνωμοσύνη και πίστη πως τα καλύτερα είναι πάντα μπροστά μας! 

Γιατί είναι!