Φθινόπωρο αλλιώς / Αναγέννηση

 

Φθινόπωρο,

Κρύβεις μέσα σου μια απίστευτη μελαγχολία, που τόσο όμορφα βρίσκει τον τρόπο να αγγίζει τις ψυχές μας.

Αποκαλύπτεσαι! 

Πότε γυναίκα, πότε άντρας, πότε παιδί.

Φύλλα φεύγουν στο διάβα σου, και εγώ περπατώ σε δρόμους με χρυσές αποχρώσεις και κίτρινες μνήμες, που ενώ με πληγώνουν, με κάνουν καλύτερη.

Θολοί ουρανοί προσδοκούν μια αναίτια αιχμαλωσία, και κανείς δεν θυμάται πότε πόνεσε περισσότερο... Είναι η μνήμη ή η λήθη που δαγκώνουν τ' άστρα καλύτερα;

Ιμάτια, και τα δικά σου ενδύματα, φίλε μου, φέρουν μια  σιωπή και έναν θαυμασμό που αγκαλιάζει τον χρόνο και κάθε μου βήμα, με φέρνει πιο κοντά στο αύριο.

Νομίζω, αρκεί να σου πω πως "υπάρχω". Μα ξέρω πως στο φως, δεν χρυσίζει πάντα ο ήλιος, υπάρχει και η καταιγίδα που καρτερά, με απίστευτη προσμονή, το άγνωστο.

Ομάδα θα πει να γελάς, κρατώντας χέρια που σε σέρνουν μαζί τους στον Παράδεισο. Μα εγώ, αντί για ομάδα, συναντώ τη μοναξιά και με εσένα οδηγό, δεν ξέρω αν μπορώ να ανταπεξέλθω στο α΄΄ύριο. Όχι γιατί φοβάμαι, γιατί μαγεύομαι! Και αυτή η μαγεία με το σκοτάδι είναι ανυπόφορη, όταν τα βράδια αναμετριέμαι με το φως. Μπορείς, να καταλάβεις; 

Πολλές φορές, ειδυλλιακές στιγμές που με σέρνουν σε μια ανόθευτη πλάνη,  μαρτυρούν πως οι άνθρωποι μπορούν να γίνουν δέσμιοι των ονείρων τους κι αυτό... τους πονάει. Μα στο χαμόγελο ταιριάζει άψογα το δάκρυ, γιατί οι αντιθέσεις είναι εκείνες που μας κάνουν καλύτερους!

Ωραίο που είναι -στ' αλήθεια, πόσο ωραίο είναι- να θυμάσαι πως ο άνθρωπος, μπορεί σε μια στιγμή, να αγγίξει το άγνωστο μα την ίδια εκείνη στιγμή μπορείς να γυρίσει στο παρελθόν, με την ίδια δύναμη αλλά και το ίδιο πάθος. Πόσο εύκολο είναι, άραγε, να κοιτάξεις και να δεις τον εαυτό σου παιδί; Και κυρίως... να τον αναγνωρίσεις! 

Ρωτάω, πού βρίσκει κανείς τη δύναμη να αντέξει όσα η ζωή του "ανθίσει", μα απάντηση δεν παίρνω. Ξέρω πως δεν υπάρχει πηγή, μόνο μια φωλιά -κάπου ζεστά, μέσα μας- που κρατά σιωπηλά και μας δίνει όταν χρειαστεί, τη δύναμη για να συνεχίσουμε.

Όλα, όλα κοντά σου, Φθινόπωρο, μαρτυρούν και θυμίζουν Αναγέννηση και σκέφτομαι, πως ίσως, τελικά, αυτή η αναγέννηση να μην είναι θαύμα, να είναι επιλογή!

 

________

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου!

Το λες και ποίημα, το λες και ακροστιχίδα, το λες και πεζοτράγουδο, αλλά σίγουρα το λες και αντίο στο φθινόπωρο, με την ευχή να παραδώσει τη σκυτάλη σε έναν ευχάριστο και δημιουργικό χειμώνα. Αυτό το φθινόπωρο, κυρίως ο Οκτώβρης και ο Νοέμβρης για μένα, ήταν γεμάτοι δώρα, εκπλήξεις, προτάσεις και συνεργασίες, μερικά τα μοιράστηκα μαζί σας και άλλα περιμένουν υπομονετικά τον καιρό τους για να τα μοιραστώ. Ο Νοέμβρης όμως, εκτός από τα καλά, είχε και τα άσχημα, και τα άσχημα ήταν πολύ άσχημα, κόντεψα να χάσω τον μπαμπά μου, ευτυχώς όμως όλα πήγαν καλά και μπορώ να τον κρατώ αγκαλιά και να τον χαίρομαι και αυτό είναι το μεγαλύτερο δώρο απ' όλα.

Έτσι, συνειδητοποιώ πως αυτό το ποίημα δεν είναι μονάχα ένας αποχαιρετισμός στα δύσκολα, είναι κι ένα μεγάλο, βαθύ, ζεστό «ευχαριστώ» για όλα όσα μου χάρισαν αυτές οι μέρες. Για τα καλά, για τα άσχημα, για όσα ξεπεράστηκαν και για όσα με άλλαξαν προς το καλύτερο.

Και ξέρετε, εκφραστικοί μου, με αγάπη κι αλήθεια σας το λέω, δεν είναι μόνο οι συνεργασίες, είναι οι άνθρωποι, κυρίως οι άνθρωποι. Είμαι τυχερή γιατί όλα αυτά τα χρόνια που διανύω το δικό μου λογοτεχνικό και ποιητικό μονοπάτι έχω γνωρίσει και μιλήσει με πολύ αξιόλογους ανθρώπους, κι όταν αυτοί οι άνθρωποι σε αποδέχονται, σε εκτιμούν, είναι λογικό να τρέμει η ψυχή σου από υπερηφάνεια. Πέρα από τα όσα μαθαίνω φυσικά, που είναι ακόμη ένα πολύτιμο εφόδιο και είμαι χαρούμενη γι' αυτό.

Πίσω στα δικά μας, τώρα, στο φθινόπωρο το ποιητικό, το αλλιώτικο, το σημερινό, εύχομαι να σας αρέσει και να σας ταξιδέψει στον δικό μου εκφραστικό, φθινοπωρινό κόσμο.

Τέλος, σας φιλώ και σας στέλνω αγάπη και όνειρα!

Καλό, γιορτινό Δεκέμβρη, λοιπόν, με τα Χριστούγεννα να αγγίξουν την καρδιά σας και να τη γεμίσουν φως, θαλπωρή και μικρά, μα πολύτιμα θαύματα!