ΕΚΦΡΑΣΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

    Εκφραστικοί μου, καλημέρα. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.  Είμαι βαθιά συγκινημένη  και θα ήθελα να εκφράσω τις ειλικρινείς και θερμές μου ευχαριστίες στο λογοτεχνικό περιοδικό ΣημειΩματάριο ,  στην κυρία Άννα Ρω και στις εκδόσεις Βακχικόν για την πρόσκληση και τη φροντίδα με την οποία επιμελήθηκαν το συλλογικό βιβλίο «Η Ομορφιά του Κόσμου». Είναι ιδιαίτερη τιμή για μένα να συμμετέχω με ένα ποίημά μου σε αυτή την έκδοση, η οποία συγκεντρώνει περισσότερες από πενήντα ποιητικές φωνές και επιχειρεί να εκφράσει σκέψεις, ανησυχίες και ελπίδες για το μέλλον του πλανήτη μας. Τέτοιες συλλογικές προσπάθειες αναδεικνύουν τη δύναμη της ποίησης ως μέσο επικοινωνίας, ευαισθητοποίησης και πολιτιστικής συνύπαρξης. Η παρουσίαση του συλλογικού βιβλίου «Η Ομορφιά του Κόσμου» θα πραγματοποιηθεί το Σάββατο 21 Μαρτίου 2026, από τις 17:00 έως τις 21:00, στο Πολιτιστικό Κέντρο Περιστερίου, στην Πλατεία Δημοκρατίας, στο πλαίσιο μιας πολιτιστικής–ποιητικής εκδήλωσης ...

Πηγή Όσο πιο κοντά σου έρχομαι τόσο απομακρύνομαι από εμένα. Σαν να αφήνω πίσω μου κάτι που ήξερε να αντέχει και δεν ζητά εξηγήσεις. Το φεγγάρι απλώνει δίχτυα στη βεράντα μου και πιάνει όσα δεν πρόλαβα να πω. Μου θυμίζει δαίμονες που σκηνοθετούσα παλιά για να τρομάξω τον εαυτό μου, τότε που ήταν πιο εύκολο να φοβάμαι κάτι επινοημένο παρά να κοιτάζω καθαρά. Τα πουλιά, χωρίς να είναι διαβατάρικα, πέταξαν μακριά. Σαν να ήξεραν πως εδώ κάτι τελειώνει αθόρυβα. Και τα λουλούδια μαράθηκαν χωρίς αιτία. Ή έτσι θέλω να λέω, γιατί η αλήθεια έχει πάντα σχέση με το πόσο ξεχνάς να φροντίζεις ό,τι αγαπάς. Μένουν κάποιοι ήχοι. Ξεφτισμένα χρόνια που τρίζουν όταν τα αγγίζω. Φωνές παλιές, λέξεις που ειπώθηκαν πρόχειρα και τώρα βαραίνουν περισσότερο απ’ όσο άντεχαν τότε. Σε πλησιάζω και κάτι μέσα μου τραβιέται πίσω. Όχι από φόβο. Από μνήμη. Γιατί όσο σε κοιτάζω, θυμάμαι ποια ήμουν πριν μάθω να μικραίνω για να χωράω. Και κάπου ανάμεσα στο φεγγάρι, στα πουλιά που ...

Kαλημέρα εκφραστικοί μου,  ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Πάμε για ένα "είδα, άκουσα, διάβασα"; Λοιπόν, ανάμεσα σε πολλά που είδα, ξεχώρισα το "Ριφιφί" . Βασικοί Συντελεστές: Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας Σενάριο: Βασίλης Ρίσβας, Δήμητρα Σακαλή, Σωτήρης Τσαφούλιας Παραγωγή: COSMOTE TV / Tanweer Productions Μουσική: Ted Reglis Διεύθυνση Φωτογραφίας: Claudio Bolivar   Ηθοποιοί: Βασίλης Χαραλαμπόπουλος (Νίκος) Πάνος Βλάχος (Βάκης) Προμηθέας Αλειφερόπουλος (Μιχάλης) Ευαγγελία Μουμούρη (Όλγα) Χρήστος Χατζηπαναγιώτης (Μανώλης) Βλαδίμηρος Κυριακίδης (Αντώνης) Δήμος Γιγαντάκης (Αργύρης) Αχιλλέας Ζέρβας (Θέμης) Άρης Λεμπεσόπουλος Κώστας Φιλίππογλου Δημήτρης Γεροδήμος Άννα Μενενάκου Έλη Δρίβα Πυγμαλίων Δαδακαρίδης Δημήτρης Μαυρόπουλος   Μη μου πεις οτι δεν το ξέρεις; Κι αν ακόμη δεν το είδες, σίγουρα έχεις διαβάσει ή ακούσει για εκείνο...    Όμως δεν θα σου κάνω spoiler θα σου πω όμως οτι καιρό ειχα να δω μια τόσο καλή ελληνική παραγωγή. Μιλώντας συνολικά, μπορώ να πω μ...

                                                                                    Πηγή Βρέχει. Και όλα μέσα στο μυαλό μου στριφογυρίζουν. Σαν μια σπασμένη, λατρεμένη καρτέλα. Μια μνήμη. Μα η μνήμη πληγώνει τα άστρα, γιατί το φεγγάρι μας ξέχασε. Κάθε δάκρυ που μυρίζει χώμα μου θυμίζει πως η ζωή δεν γεννά, ούτε γεννιέται. Απλώς υπάρχει, σαν μια μαρτυρία πολύτιμη. Και μας οδηγεί σε μια έξοδο, που κανείς δεν λαμβάνει. Κι όμως, την ξέρουμε απ’ έξω. Τη μετράμε με βήματα που δεν έγιναν, με λέξεις που δεν ειπώθηκαν. Η πόρτα δεν είναι κλειστή. Είναι απλώς βαριά από όλα όσα φοβηθήκαμε. Μένουμε ακίνητοι. Όχι από άγνοια, αλλά από συνήθεια. Η βροχή συνεχίζει. Όχι για να καθαρίσει, αλλά για να θυμίζει. Πως ό,τι στάζει κάποτε σπάει. Και μέσα στο στριφογύρισμα ...

Kαλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Εγώ τελικά, δεν τη γλίτωσα. Με έριξε η γρίπη και δυστυχώς κολλήσαμε όλοι στο σπίτι και τώρα είμαστε στη φάση της ανάρρωσης. Δεν σας κρύβω πως με τόσα που ακούω είχα φοβηθεί πολύ, θέλει πολύ ξεκούραση, η εξάντληση που νιώθεις σε συνδυασμό με τους πόνους και την κακουχία, είναι ανυπόφορη. Δεν μιλώ για τα άλλα συμπτώματα, πυρετό, καταρροή, φτέρνισμα κτλ. Καταλαβαίνεται πως είναι μία μίξη όλων αυτών. Όμως Χειμώνας είναι και έχουμε μήνες ακόμα μπροστά μας.  Να προσέχετε, φίλοι μου.... Αυτές τις ημέρες, λοιπόν, που δεν ξεκουράστηκα όσο θα έπρεπε γιατί όφειλα να βρω δυνάμεις για να φροντίσω την οικογένειά μου, ομολογώ οτι σοκαρίστηκα με τα όσα έχουν συμβεί στους συμπολίτες μας. Τόσος θρήνος, τόσα γιατί, τόση αδικία. Είναι αβάσταχτο. Και εγώ, που τα συμπονώ όλα αυτά και δεν τα αντέχω και πολλές φορές δεν τα πλησιάζω λόγω της ενσυναίσθησης που έχω, αυτή τη φορά δεν άντεξα. Σαν οργή, βγήκε από μέσα μου αλλά και σαν θρήνος. Σα να μη μπορού...

    Όταν με χρειάζεσαι, μαθαίνω να εξαφανίζομαι σωστά. Εκείνο το βράδυ έσταζε η σιωπή από το ταβάνι. Δεν μιλούσε. Και μ’ αυτό, μου έδωσε όλα όσα ήξερα πως χάνω. Είπε: σε χρειάζομαι όχι σαν φωνή- σαν παύση που επιτέλους βρήκε πού να ακουμπήσει. Κι από τότε, δεν περπατώ- κυλάω. Μην ενοχλήσω τις στιγμές που ακουμπούν τη ζωή του. Φοράω τη σκιά μου όπως τα χέρια φοράνε τη βροχή. Απαλά. Σιωπηλά. Με προσοχή να μην τα στάξω πάνω μου. Σκουπίζω τα λόγια μου με πετσέτες από σιωπή, μην τον λερώσω με την ελπίδα μου. Δεν αγγίζω πια το φως. Το κοιτώ μόνο για να θυμάμαι πως κι αυτό είναι θνητό. Κι όταν κάποιος σε χρειάζεται, γίνεσαι το φως του. Κι οφείλεις να καίγεσαι χωρίς να το δείχνεις. Μη λυπάσαι για μένα. Εγώ διάλεξα να είμαι το γαλάζιο νεύμα πίσω από τα βλέφαρά του. Εγώ διάλεξα να μην υπάρχω παρά μόνο σαν σημείο στήριξης. Γιατί όταν κάποιος σε χρειάζεται  όχι για να σ’ αγαπήσει μα για να σταθεί- εσύ πρέπει να εξαφανίζεσαι ακριβώς με τον τρόπο που σώζει τον άλλον. Και αυτό δεν είναι...

  Πηγή    Με λένε Υδράνη, και είμαι νερό. Δεν μπορεί κανείς να με κρατήσει για πάντα, μα μπορεί να με νιώσει, να με αφήσει να κυλώ αργά επάνω στο δέρμα του, δροσερή σαν ανάσα που ξυπνάει το πρωί και σαν χέρι που αγγίζει χωρίς να πιέζει. Γλιστρώ ανάμεσα στα δάχτυλά σου που προσπαθούν να με κρατήσουν, αγγίζω το κρύο τζάμι όπου καθρεφτίζονται οι μνήμες σου, είμαι εκεί, διάφανη και αόρατη στα μάτια, μα ζω σε κάθε ανάσα που παίρνεις, επειδή χάνεσαι και σε βρίσκω ξανά. Μπορώ να γίνομαι βροχή που ψιθυρίζει στα φύλλα, ήρεμη και απαλή, να χορεύω στο φως του ήλιου. Μπορώ να γίνομαι κύμα που σπάει στα βράχια, δυνατή και ξέφρενη, να ξεσπάω και να φεύγω μακριά. Εισχωρώ σιωπηλά στις γωνίες των χρόνων σου, στα δάκρυα που ποτέ δεν πέφτουν, στα λόγια που κόβονται στη μέση, στην ανάσα που ζητά ξεκούραση χωρίς να το ξέρει. Δεν ανήκω σε κανέναν, κυλάω πάντα ελεύθερη, παίρνω μορφές που δεν κρατιούνται, φεύγω όταν με θέλουν δέσμια. Μα αν αφήνεις τα χέρια σου να με αγγίξουν, σε κρατώ με τη γαλή...