Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Η Επιβίωση

    Εκείνες τις ώρες, τις δύσκολες, τις μελαγχολικές, που σε ζητώ όσο τίποτα, νιώθω πως όλος ο κόσμος, είναι ένα σκοινί · δεμένος, σε μια αντίξοη οφθαλμαπάτη. Τι γυρεύεις, μου λες; Μπορείς να μου εξηγήσεις τι θα πει, ανθρωπότητα; Τι θα πει αλήθεια, και τι πλασματική οφθαλμαπάτη; Μπορείς να μου δείξεις που έχουν κρυμμένα τα παιδιά; Πού βρίσκονται τα αληθινά βουνά του τόπου μας; Πού είναι το σημείο εκείνο, που πέφτουν οι μετεωρίτες; Δεν θέλω να σου πω πολλά, νιώθω ό,τι τα ξέρεις, όλα. Τα έζησες κι εσύ, έτσι δεν είναι; Δεν είναι φτωχή από αισθήματα η ανθρωπότητα, όμως οι άνθρωποι νομίζουνε, ό,τι υπερτερούν από τα ζώα. Για ποιές αγέλες ομιλούμε, αδερφέ μου; Σε ποιές πεδιάδες, θανατώσαμε τους εχθρούς μας; Ποιούς νόμους καταπατήσαμε και σε ποιόν βωμό, θυσιάσαμε τη ψυχή μας; Μην γελάς, ιδρώνει το μέσα μας. Μετριάζεται, ως μια σταγόνα παρακμής και μια ανεξάρτητη παγίδα των ανθρώπων. Δες τον ήλιο, κρύφτηκε. Κι εμείς, εδώ. Να υποκινούμε τα νήματα των αμφοτέρων. Μεθυσμένη αγκαλιά, η ανάγκη
Πρόσφατες αναρτήσεις

Κι ήμουν κι εγώ...

  Elias Daskalaras Anestis Chatzigeorgiadis Η τέχνη είναι αποκάλυψη 2 -ΕΤΣΙ ΑΠΛ Η τέχνη είναι αποκάλυψη Σας ευχαριστώ τόσο πολύ για την απεικόνιση των στίχων μου, σε φωτογραφία δική σας και στην καταχώρησή της, στην όμορφη ομάδα και σελίδα σας. Ευχαριστώ για την συνολική σας στήριξη!       Ήθελες μόνο να παίρνεις να παίρνεις, να παίρνεις και να μη δίνεις τίποτα. Να περισυλλέγεις αλόγιστη Αγάπη και να δίνεις ένα φράγκο, μια δεκάρα πιστεύοντας πως αυτό ήταν όλη σου η περιουσία.     Κι αν ήταν, να το δεχτώ… δεν ήταν όμως Δεν ήτανε!     Δανεικό αντικείμενο ήταν κι αυτό που πριν λίγους μήνες, τυχαία – πιθανολογώ ·   είχες μαζέψει στο στενό ενός χαλκόστρωτου δρόμου.   Ήθελες μόνο να παίρνεις να παίρνεις, να παίρνεις και να μη δίνεις τίποτα.   Έπεισες τον ψεύτικο εαυτό σου εμένα, εσένα, τους γύρω, τους απ’ έξω. Τα αντικείμενα, τους ήχους, τον αέρα τη φύση, τα ζώα, τους ρομποτικούς ανθρώπους.     Όλους, όλους μας έπεισες, όλους κανείς δεν έμεινε απ’ έξω από αυτήν

Το Έμβρυο

  Με γυμνά μάτια, βλέπω έναν Ήλιο.  Με ανοιχτά μάτια, αντικρίζω την Ανατολή.  Με κλειστά μάτια - οραματίζομαι δυο βουνά - που συνθλίβουν τον Ήλιο,  μα με τα μάτια της ψυχής,   κοιτάζω «Το Έμβρυο!»    ____________________   Εκφραστικοί μου καλημέρα. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.   Αυτή ήταν η συμμετοχή μου στο αγαπημένο μας δρώμενο, αυτό των "25 λέξεων" που διοργανώνει μια μπλοκερ που θαυμάζω για πολλούς λόγους, η Μαρία Νικολάου.    Στο λινκ που σας δίνω:  http://tokeimeno.blogspot.com/2021/01/25-13.html μπορείτε να δείτε τις υπέροχες συμμετοχές, καθώς επίσης και τη νικητήρια, που ομολογώ, πως αγάπησα πολύ.  Συγχαρητήρια σε όλους τους συμμετέχοντες και φυσικά, στην αγαπημένη μας Άννα Flo, για την νίκη της.   Μαρία μου, ευχαριστούμε για τη φιλοξενία και τη φωτογραφία - έμπνευση, που στάθηκε ο πυλώνας της δημιουργίας μας.    Ευχαριστώ όσους με ψήφισαν ή στάθηκαν στη συμμετοχή μου. Τέλος, θα ήθελα να σας πω, ό,τι επειδή οι λεξούλες μου έβγαιναν 31 και όχι 30, όπως ειναι οι όροι τ

Ευέλικτες Αναμνήσεις

    Τους ακούω… αλλά δεν ξέρω, τι θέλουν από εμένα.  Διακρίνω τις φωνές, τις προσταγές, τους απεγνωσμένους ψιθύρους τους,  όλα!  Όλα μέσα στο μυαλό μου,  όλα.  Δεν θέλω να μιλώ, οι αισθήσεις με εγκαταλείπουν.  Όμως…  Μάρτυρες,  παντού μάρτυρες.  Όπου κι αν κοιτάξω,  μάρτυρες.  Να με κατηγορήσουν  Να με προστατέψουν  Να με εξαγνίσουν  Λες και μπορούν  Λες και τους το ζήτησα  Λες και ξέρουν τι συμβαίνει  Τους ακούω… αλλά δεν ξέρω, τι θέλουν από εμένα.  Διακρίνω τις φωνές, τις προσταγές, τους απεγνωσμένους ψιθύρους τους,  όλα!  Όλα μέσα στο μυαλό μου,  όλα.  Δεν θέλω να μιλώ, οι αισθήσεις με εγκαταλείπουν.  Κρύφτηκα,  μέσα σε κάτι σκοτεινά στενά τοποθέτησα – ευλαβικά – τον εγωισμό μου.  Την αξιοπρέπειά μου, την έκρυψα μέσα σε ένα κάδο σκουπιδιών.  Τη ταπεινοφροσύνη μου, αφού την «έντυσα» με πέρλες, θαμπές· καταλαβαίνεις,  την χάρισα στον κύριο εκείνο, με τα μαύρα ρούχα. Εκείνον ναι, που μοιράζεται τα αποφάγια με τους σκύλους του.  Τη ψυχή μου, τη στέγασα σε ένα μισογκρεμισμένο υπόστεγο

Μπέτυ, το ατίθασο μελομακάρονο (μέρος τέταρτο και τελευταίο)

  Εκφραστικοί μου καλημέρα και χρόνια πολλά. Με υγεία και χαρά! Ευχαριστώ για την αγάπη που δείξατε στη "Μπέτυ, το ατίθασο μελομακάρονο" Εδώ:  https://ekfrastite.blogspot.com/2020/12/blog-post_89.html για το πρώτο μέρος του παραμυθιού. Εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2020/12/blog-post_21.html  για το δεύτερο.  Εδώ:  https://ekfrastite.blogspot.com/2020/12/blog-post_23.html το τρίτο  Και πιο κάτω, η συνέχεια της..      Πηγή φωτογραφίας   Εκείνο το βράδυ, δεν της άρεσε της Μπέτυς, θα προτιμούσε να μη το είχε γνωρίσει. Σε καμία περίπτωση, δεν περίμενε η περιπλάνηση και η εξερεύνησή της στον κόσμο μας, να είχε τέτοιες – επικίνδυνες και μελαγχολικές -   πτυχές. Πίστευε πως ο κόσμος μας   είναι καλός, ειρηνικός, γεμάτος αγάπη και χαρά. Θεώρησε πως θα ηταν καλύτερος από τον δικό της κόσμο που ήταν  γλυκός, στοργικός, μαγικός, γιορτινός, γεμάτος αγάπη και ευτυχία αλλά σε καμία περίπτωση, δεν περίμενε τα μελένια της μάτια, να αντικρίσουν όλα όσα αντίκρισαν εκείν

Μπέτυ, το ατίθασο μελομακάρονο (μέρος τρίτο)

Εκφραστικοί μου καλημέρα και χρόνια πολλά, καλά Χριστούγεννα. Με υγεία και χαρά! Ευχαριστώ για την αγάπη που δείξατε στη "Μπέτυ, το ατίθασο μελομακάρονο" Εδώ:  https://ekfrastite.blogspot.com/2020/12/blog-post_89.html για το πρώτο μέρος του παραμυθιού. Εδώ: https://ekfrastite.blogspot.com/2020/12/blog-post_21.html  για το δεύτερο.  Και πιο κάτω, η συνέχεια της.. Φιλιά σε όλους!                                                      Πηγή φωτογραφίας               Για καλή της τύχη και αφού ο κύριος Νίκος, περπατούσε αρκετά σιγά, λόγω ορισμένων προβλημάτων υγείας του, κατάφερε με ευκολία να σκίσει τη σακούλα σκουπιδιών και να πηδήσει στο πεζοδρόμιο.             Ήταν αρκετά δυνατή και καμία γρατσουνιά δεν υπέστη από την απότομη προσγείωσή της στο έδαφος. Κοίταξε τον κόσμο, μαγεμένη. Πράσινο και καφέ, τριγύρω. Κόσμος, λουλούδια, φυτά κι ένας τεράστιος Ήλιος να της χαμογέλα. Ο καταγάλανος ουρανός της φάνηκε μεγάλος όσο άλλοτε. Πόσο ήθελε να αγγίξει ένα σύννεφο. Ίσως κάπο