Παρασκευή, 20 Ιουλίου 2018

Ο ΧΡΟΝΟΣ ΜΙΛΑΕΙ




“Ούτε ευτυχισμένος, ούτε δυστυχισμένος. Απλώς, μια επιφάνεια, που πάνω της κάνει τσουλήθρα ο χρόνος.”

~~ Χρίστος Λάσκαρης




«Ο χρόνος είναι γρήγορος ίσκιος πουλιών
Τα μάτια μου ορθάνοιχτα μες στις εικόνες του
Γύρω απ’ την ολοπράσινη επιτυχία των φύλλων
Οι πεταλούδες ζουν μεγάλες περιπέτειες
Ενώ η αθωότητα
Ξεντύνεται το τελευταίο της ψέμα
Γλυκιά περιπέτεια Γλυκιά
Η Ζωή.»
(Ο. Ελύτης, Προσανατολισμοί)



«Μονοτονία: Την μια μονότονην ημέραν άλλη
μονότονη, απαράλλακτη ακολουθεί. Θα γίνουν
τα ίδια πράγματα, θα ξαναγίνουν πάλι —
η όμοιες στιγμές μας βρίσκουνε και μας αφίνουν.
Μήνας περνά και φέρνει άλλον μήνα.
Aυτά που έρχονται κανείς εύκολα τα εικάζει·
είναι τα χθεσινά τα βαρετά εκείνα.
Και καταντά το αύριο πια σαν αύριο να μη μοιάζει.»
(Κ. Π. Καβάφης, Τα ποιήματα, Ίκαρος)



«…Αηδίες— ο χρόνος έγινε για να κυλάει,
οι έρωτες για να τελειώνουν,
η ζωή για να πηγαίνει στο διάολο
κι εγώ για να διασχίζω το Άπειρο με το μεγάλο διασκελισμό
ενός μαθηματικού υπολογισμού,
μονάχα όποιος τα διψάει όλα
μπορεί να με προφτάσει,
ό,τι ζήσαμε χάνεται,
γκρεμίζεται μέσα στο σάπιο οισοφάγο του χρόνου
και μόνο καμιά φορά,
τις νύχτες,
θλιβερό γερασμένο μηρυκαστικό τ’ αναμασάει η ξεδοντιασμένη μνήμη,
όσα δε ζήσαμε αυτά μας ανήκουν…»
(Τάσος Λειβαδίτης, 25η ραψωδία της Οδύσσειας)




Αριάδνη,
οι καιροί αλλάζουν
ζητούν τα δικά τους παραμύθια.
 
(Βικτωρία Καπλάνη)


Με μια ανάσα : Λίγο πριν το διάλειμμα

1. Αύριο
Ένα είναι το πρόβλημα με το αύριο.
Μπορεί να μην προφτάσει να γίνει χτες.

2. Απόηχος
Όσα χρόνια και να περάσουν
δεν θα ξεχάσω ποτέ
τη γεύση από τα δάκρυά σου

3. Τελευταία ευκαιρία
η ώρα μηδέν
το πλήρωμα του χρόνου
ρηχά είναι, μπείτε

(Γιώργος Νικολόπουλος)

ΤΟ ΟΝΟΜΑ ΤΗΣ ΕΙΝΑΙ ΕΝΑ ΘΑΥΜΑΣΤΙΚΟ


«Τραγουδούσε πέρα απ’ την ευφυΐα της θάλασσας.
Το νερό ποτέ δεν έπαιρνε σχήμα στο μυαλό ή τη φωνή.
Σαν ένα ολότελα σωμάτινο σώμα, που ανεμίζει
τα άδεια του μανίκια• κι ωστόσο η μιμική του κίνηση
αποτελούσε επίμονη κραυγή, προκαλούσε επίμονα μια κραυγή
που δεν ήταν δική μας, αν και την εννοούσαμε.
Κραυγή εξωανθρώπινη, του αληθινού ωκεανού.
Η θάλασσα δεν ήταν μάσκα.
Ούτε κι εκείνη.
Το νερό και το τραγούδι δεν ήταν σύμφυρμα ήχων
ακόμη κι αν ό, τι τραγουδούσε ήταν ό, τι άκουγε
μια και ό, τι τραγουδούσε αρθρωνόταν λέξη τη λέξη.
Ίσως γιατί σε όλες της τις φράσεις αναδευόταν
το λίκνισμα του νερού και το αγκομαχητό του ανέμου.
Όμως ακούγαμε εκείνην, όχι τη θάλασσα.
Γιατί εκείνη ήταν η δημιουργός του τραγουδιού που τραγουδούσε.
Η θάλασσα, πάντα μαντιλοδεμένη, στο φέρσιμό της τραγική
ήταν μονάχα ένας τόπος που πλάι του βάδισε για να τραγουδήσει».

(απόσπασμα του ποιήματος «Η ιδέα της τάξης στο Κη Γουέστ», του Γουάλας Στίβενς, μεταφρασμένο από την Κατερίνα Σχινά)


"Μια μεγάλη θάλασσα στο τετράγωνο είναι μάλλον ένα πέλαγος"
Ο πρώτος στίχος από την «Θάλασσα: η αρχαιότητα της γεωγραφίας», του Νίκου Καρούζου.




Η θάλασσα είναι η μόνη μου αγάπη. Γιατί έχει την όψη του ιδανικού. Και τ’ όνομά της είναι ένα θαυμαστικό.
Δε θυμάμαι το πρώτο αντίκρισμά της. Χωρίς άλλο θα κατέβαινα από μια κορφή, φέρνοντας αγκαλιές λουλούδια. Παιδί ακόμα, εσκεπτόμουν το ρυθμό του φλοίσβου της. Ξαπλωμένος στην αμμουδιά, εταξίδευα με τα καράβια που περνούσαν. Ένας κόσμος γεννιόταν γύρω μου. Οι αύρες μού άγγιζαν τα μαλλιά. Άστραφτε η μέρα στο πρόσωπό μου και στα χαλίκια. Όλα μου ήταν ευπρόσδεκτα: ο ήλιος, τα λευκά σύννεφα, η μακρινή βοή της.
Αλλά η θάλασσα επειδή ήξερε, είχε αρχίσει το τραγούδι της, το τραγούδι της που δεσμεύει και παρηγορεί.

ΤΟ ΕΓΚΩΜΙΟ ΤΗΣ ΘΑΛΑΣΣΗΣ
Κώστας Καρυωτάκης
(απόσπασμα)


_______

Κι οι πανέμορφες αυτές φωτογραφίες μας έρχονται από την Ναύπακτο και την αγαπημένη μας, Eva Lida.
Eυχαριστώ πάρα πάρα πολύ!

ΜΑΚΡΙΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΑΤΙΜΟ ΣΤΟΙΧΕΙό




Ο πατέρας μου – μύρο το κύμα που τον τύλιξε – δεν είχε σκοπό να με κάμει ναυτικό.
– Μακριά, έλεγε, μακριά, παιδί μου, απ’ τ’ άτιμο στοιχειό!
Δεν έχει πίστη, δεν έχει έλεος. Λάτρεψέ την όσο θες, δόξασε την· εκείνη το σκοπό της. Μην κοιτάς που χαμογελά, που σου τάζει θησαυρούς. Αργά γρήγορα θα σου σκάψει το λάκκο ή θα σε ρίξει πετσί και κόκαλο, άχρηστο στον κόσμο. Είπες θάλασσα, είπες γυναίκα, το ίδιο κάνει.
Και τα έλεγε αυτά άνθρωπος που έφαγε τη ζωή του στο καράβι, που ο πατέρας, ο πάππος, ο πρόπαππος, όλοι ως τη ρίζα της γενιάς ξεψύχησαν στο παλαμάρι. Μα δεν τα έλεγε μόνον αυτός, αλλά κι οι άλλοι γέροντες του νησιού, οι απόμαχοι των αρμένων τώρα, και οι νιότεροι, που είχαν ακόμη τους κάλλους στα χέρια, όταν κάθιζαν στον καφενέ να ρουφήξουν τον ναργιλέ, κουνούσαν το κεφάλι και στενάζοντας έλεγαν:
– Η θάλασσα δεν έχει πια ψωμί. Ας είχα ένα κλήμα στη στεριά και μαύρη πέτρα να ρίξω πίσω μου.
Η αλήθεια είναι πως πολλοί τους όχι κλήμα, άλλα νησί ολάκερο μπορούσαν ν’ αποχτήσουν με τα χρήματα τους. Μα όλα τα έριχναν στη θάλασσα. Παράβγαιναν ποιος να χτίσει μεγαλύτερο καράβι, ποιος να πρωτογίνει καπετάνιος. Και γω που άκουα συχνά τα λόγια τους και τα έβλεπα τόσο ασύμφωνα με τα έργα τους δε μπορούσα να λύσω το μυστήριο. Κάτι, έλεγα, θεϊκό ερχόταν κι έσερνε όλες εκείνες τις ψυχές και τις γκρέμιζε άβουλες στα πέλαγα, όπως ο τρελοβοριάς τα στειρολίθαρα.
Αλλά το ίδιο κάτι μ’ έσπρωχνε και μένα εκεί. Από μικρός την αγαπούσα τη θάλασσα. Τα πρώτα βήματα μου να ειπείς, στο νερό τα έκαμα. Το πρώτο μου παιχνίδι ήταν ένα κουτί από λουμίνια μ’ ένα ξυλάκι ορθό στη μέση για κατάρτι, με δυο κλωστές για παλαμάρια, ένα φύλλο χαρτί για πανάκι και με την πύρινη φαντασία μου που το έκανε μπάρκο τρικούβερτο. Πήγα και το έριξα στη θάλασσα με καρδιοχτύπι. Αν θέλεις, ήμουν και γω εκεί μέσα. Μόλις όμως το απίθωσα, και βούλιαξε στον πάτο. Μα δεν άργησα να κάμω άλλο μεγαλύτερο από σανίδια. Ο ταρσανάς για τούτο ήταν στο λιμανάκι του Αϊ-Νικόλα. Το έριξα στη θάλασσα και τ’ ακολούθησα κολυμπώντας ως την εμπατή του λιμανιού που το πήρε το ρέμα μακριά. Αργότερα έγινα πρώτος στο κουπί, στο κολύμπι πρώτος, τα λέπια μου έλειπαν.


~~ Ανδρέας Καρκαβίτσας
“Η Θάλασσα”
(Διήγημα από τα “Λόγια της Πλώρης”)
(απόσπασμα)

_______
Κι η πανέμορφη αυτή φωτογραφία μας έρχεται από την Ναύπακτο και την αγαπημένη μας, Eva Lida.
Eυχαριστώ πάρα πάρα πολύ!


Μα είν' στ' αλήθεια, άτιμο;

ΣΥΝΝΕΦΟ ΕΙΝΑΙ Η ΑΓΑΠΗ









Μεριάστε να διαβώ έτσι όπως έρχομαι
με τα εικοσιτέσσερα μου χρόνια
δεν είμαι άντρας εγώ
είμαι ένα σύννεφο με παντελόνια.

Βλαντίμιρ Μαγιακόφσκυ, 1893-1930, Ρώσος ποιητής

_________

Στα Ζαγοροχώρια, από την αγαπημένη μου, Ioanna Constans Papangeli

Eυχαριστώ πολύ!!!

Πέμπτη, 19 Ιουλίου 2018

Ο ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΤΡΙΓΛΙΔΗΣ ΜΑΣ ΜΙΛΑ ΓΙΑ ΞΕΧΑΣΜΕΝΑ ΌΝΕΙΡΑ ΚΑΙ ΣΥΛΛΕΚΤΙΚΕΣ ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ.


Εκφραστικοί μου, καλησπέρα..
Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Σήμερα, φιλοξενούμε σε τούτη την εκφραστική γωνιά, έναν νέο και ανερχόμενο συγγραφέα από την όμορφη Θεσσαλονίκη.


Μας θύμησε τα ξεχασμένα όνειρα, και πρόσφατα, μοιράστηκε μαζί μας, τις συλλεκτικές του εντυπώσεις. Εξάλλου, είναι συλλεκτικά τα όνειρα, φίλοι.


" Πριν μερικά χρόνια είχα μια ατυχία στη ζωή μου. Έμεινα τετραπληγικός μέσα σε τέσσερις (4) ημέρες. Οι γιατροί διέγνωσαν μια αυτοάνοση ασθένεια. Μέσα σε μερικά χρόνια το βελτίωσα σε τετραπάρεση. Οι γιατροί μου δεν πίστευαν ότι θα σηκωθώ από το κρεβάτι, το θεώρησαν θαύμα. Δεν θα ξεχάσω που με τοποθέτησαν σε ένα μηχάνημα και ψάχνανε να δουν μέχρι που είναι τα ζωντανά νεύρα και δεν έβρισκαν τίποτα. Το θεώρησα πολύ σημαντικό να προβληθώ με κάποιο τρόπο γιατί έχω την αίσθηση ότι δεν πιστεύουμε σε κάτι που μπορεί να μας δώσει ελπίδα, πρέπει να θυμηθούμε πως και στις μέρες μας γίνονται θαύματα. Από την άλλη, σαν άνθρωπος μου αρέσουν οι προκλήσεις, κι έτσι αποφάσισα να γράψω"


Κι έτσι, αποφάσισε να γράψει!!!




.
Έπειτα από ένα εργατικό ατύχημα, ο Δημήτρης εισάγεται στην εντατική, σε κωματώδη κατάσταση, όπου νοσηλεύεται για έξι χρόνια. Η μητέρα του ως φύλακας άγγελός του, μην έχοντας κανέναν άλλο, στέκει σαν βράχος στο πλευρό του μέχρι την ώρα που οι γιατροί τής ανακοινώνουν πως πρέπει να τον αποσυνδέσουν από τα μηχανήματα που τον κρατούν στη ζωή.
Συντετριμμένη, αλλά δίχως να χάσει τις ελπίδες της, την ίδια στιγμή που ο γιος της έχει ελάχιστα δευτερόλεπτα ζωής, τον εκλιπαρεί με όση δύναμη της είχε απομείνει να σηκωθεί!
Ακριβώς τότε συμβαίνει το αναπάντεχο...




1)Γρηγόρη βίωσες το θαύμα. Ζεις ξανά. Ποια είναι αυτά τα πράγματα που έχεις αλλάξει στον τρόπο ζωής σου;

 Απ: Πλέον κοιτάζω να ζω με όσο νόημα μπορώ να βρω. Κοιτάζω ένα σύννεφο, τον ήλιο, ένα αστέρι και γράφω κάτι. Προσπαθώ να δω τη ζωή έτσι όπως δεν την έβλεπα πριν. Δεν λέω πως δεν κάνω λάθη, λέω πως κάνω τα περισσότερα αλλά ζητώ συγνώμη, δεν λέω συγνώμη αν δεν συγχωρώ αυτούς που μου ζητούν απλά τους συγχωρώ. Ξέρετε ο κίνδυνος να πεθάνω αιφνίδια στον ύπνο μου ή και την οποιαδήποτε στιγμή δεν θα φύγει ποτέ, έτσι μου είπαν οι γιατροί. Αυτό με κάνει να εκτιμώ την κάθε μέρα, τη κάθε στιγμή.



 2)Από το μυθιστόρημα μεταπήδησες σε ένα είδος όχι και τόσο δημοφιλές θα λέγαμε, την ποίηση. Η επένδυση σε αυτήν αποτελεί ρίσκο. Πώς αποφάσισες να ασχοληθείς με την ποίηση; Ποια ανάγκη σου εξέφρασες;

Απ: Ξέρω πως η ποίηση δεν αρέσει τόσο πολύ το αναγνωστικό κοινό και είναι λογικό. Κάθε ποίημα έχει από πίσω του μια ιστορία που ο αναγνώστης αν δεν έχει ζήσει κάτι παρόμοιο δεν θα μπορέσει να πάρει τα ερεθίσματά του. Παράδειγμα στο ποίημά μου με τίτλο «Έρωτας» δεν αναφέρω στο βιβλίο πως μιλάω για το σημείο εκείνο που είναι λίγο πριν κάποιος ερωτευτεί και όταν λέω λίγο, μια στάλα πριν, εκεί που έχεις πάρει την απόφαση να περάσεις την πόρτα του και σηκώνεις το πόδι για να την περάσεις, πως θα το καταλάβει ο αναγνώστης αν δεν του το πω; Με την ποίηση αποφάσισα να ασχοληθώ γιατί απλός μου αρέσει να γράφω και να τα μοιράζομαι. Η ανάγκη να δείξω τις ευαισθησίες μου για να αποδείξω πως αποδεχόμενος κάτι τέτοιο δείχνω πως είμαι δυνατός.



 3)«Συλλεκτικές Εντυπώσεις» ονομάζεται η ποιητική σου συλλογή . Κάθε ποίημα έχει το δικό του τίτλο. Εντύπωση προκαλεί πώς οι τίτλοι αναφέρονται σε έννοιες όπως ο έρωτας και σε στοιχεία της φύσης όπως ο ήλιος. Η αναφορά σε αυτά εξέφρασε κάποια ανάγκη σου και αν ναι ποια; Πόσο δύσκολο είναι να μιλάς για τον Έρωτα και την ελπίδα;


Απ: Ναι η ανάγκη είναι ίδια όπως και στην νουβέλα μου. Θέλω να γράφω για την καθημερινότητα στην πόλη, στο χωριό, στη θάλασσα, για ό,τι ζω και να βλέπω το νόημα που κρύβεται ή θα μπορούσε να κρύβεται και να το αποτυπώνω στο χαρτί. Ένα παράδειγμα θα φέρω, Το ποίημα «Ουράνια Αντιπαράθεση» το έγραψα πέρσι το καλοκαίρι επιστρέφοντας από το φεστιβάλ βιβλίου της πόλης μου στη Θεσσαλονίκη, έγινα μούσκεμα μέχρι το μεδούλι. Δεν βλαστήμησα, το χάρηκα, δεν κρύφτηκα κάτω από κάποια πολυκατοικία ήμουν μέσα στη βροχή. Από το πρωί η ζέστα ήταν πολύ δυνατή και η βροχή για μένα ήταν ευλογία. Εκεί λοιπόν κάτω από τις στάλες του ουρανού το μυαλό μου το σύνθεσε με την βοήθεια του θεού θα έλεγα. Να μιλώ για τον έρωτα και την ελπίδα; Απλώς μου αρέσει να μιλώ για κάθε τι που βρίσκω όμορφο και ιδιαίτερο. 







4) «Πίσω από τη λογική ενός like πόση μοναξιά κρύβεις» εδώ αμφίβολα αναφέρεσαι στον τρόπο που έχουν επηρεάσει τα Social media τις σχέσεις. Σωστά; Θεωρείς ότι τα κοινωνικά μέσα δικτύωσης έχουν αλλάξει τον τρόπο που ερωτεύονται οι ανθρώπου και γενικά τις σχέσεις; Είναι θετική ή αρνητική η επίδραση;


Απ: Σωστά. Τα κοινωνικά δίκτια έχουν βοηθήσει στην ενίσχυση του τοίχους που έχουμε βάλει μεταξύ μας, έχουν αυξήσει τα όρια που έχουμε βάλει. Και ξέρεις κάτι; Όσα λιγότερα όρια έχουμε τόσο ελεύθερη γίνετε η καρδιά μας. Όσο για τον έρωτα, ναι έχει επηρεαστεί αρνητικά από τα Social media αλλά και από άλλα πράγματα που τον σκοτώνουν μέσα μας, όπως είναι το πορνό, αλλά δεν θα το κάνουμε θέμα εδώ αυτή τι στιγμή για ευνόητους λόγους.



 5)Επόμενο συγγραφικό εγχείρημα έχουμε;

Απ: Κάτι έχουμε έτοιμο αλλά δεν θέλω να το αποκαλύψω ακόμη.




6 )Πότε ξεκινάνε οι βιβλιοπαρουσιάσεις σου;

 Απ: Να περάσει το καλοκαίρι και από τον Οκτώβριο πρώτα ο θεός θα έχουμε κάτι.



Σας ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία. Θέλω να ευχαριστήσω τον Εκδοτικό μου οίκο Όστρια για την συνεργασία που έχουμε, την Dorothy Paszyńska Karailia για τον υπέροχο πίνακα που δημιούργησε ορμώμενη από το ποίημά μου με τίτλο «Αγάπη» και είναι τώρα στο εξώφυλλο της ποιητικής συλλογής.



Ένα μεγάλο ευχαριστώ για την συνέντευξη και τις καταθέσεις ψυχής. Σου εύχομαι ολόψυχα κάθε επιτυχία και ευτυχία στη ζωή σου! Πάντα δημιουργικός και εμπνευσμένος!




Βιογραφικό σημείωμα συγγραφέα:





Ο Γρηγόρης Τριγλίδης γεννήθηκε το 1977 στη Θεσσαλονίκη, όπου και έμεινε μέχρι τα δεκαοχτώ του. Έπειτα, κατατάχτηκε στον στρατό ακολουθώντας μία πορεία δεκαπέντε ετών. Παράλληλα, ασχολήθηκε με τους υπολογιστές, παρακολουθώντας διαδικτυακά μαθήματα του τμήματος Οικονομικών Επιστημών απ' το Πανεπιστήμιο Μακεδονίας, απ' όπου απέκτησε την αντίστοιχη πιστοποίηση. Συνταξιοδοτήθηκε από τον στρατό λόγω τετραπληγίας, η οποία βελτιώθηκε σε τετραπάρεση, χάρη στην αγάπη του για τους δύο γιους τους. Τον Ιανούαριο του 2016 έγινε μέλος της Ένωσης Ελλήνων Συγγραφέων Πιερίας. Το ταλέντο του στη γραφή φάνηκε από μικρή ήδη ηλικία, καθώς άφηνε παντού στο σπίτι χαρτάκια με τις σημειώσεις του. Το "Όνειρα ξεχασμένα" είναι η πρώτη του συγγραφική προσπάθεια. Οι "Συλλεκτικές Εντυπώσεις" είναι το νέο του έργο.







 Όχι, να μην απελπίζεσαι. 
Εμείς έχουμε τα γράμματα για πυρομαχικά και τη καρδιά για όπλο.

Γρηγόρης Τριγλίδης

Η ΒΕΡΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Μια βέρα
Μια ξεχασμένη βέρα που αναζητά επισήμανση

Αληθινές υποσχέσεις
Ρεαλιστικές στιγμές
Ανιδιοτελή αγάπη
Μαζί•

Η επισημοποίηση ανήκει σε έναν ύφαλο
Εκεί
Μόνον εκεί

Για πάντα μαζί εις τα κρυμμένα όνειρα
Όρκος, για τα βαθιά μυστικά

Γέφυρα γίνομαι
Ενώνω κορυφή και μαύρο βάθος

Κύκλος γίνομαι
Με δύο νεκρά χέρια, σχηματίζω το άπειρο

- Η Βέρα - Κική Κωνσταντίνου


#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Η ΛΗΨΗ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Θα βάλω ένα τέλος σε αυτό το αδιέξοδο
Σε αυτό το μεγάλο, απλανές αδιέξοδο

Θα μεσολαβήσει η ανάγκη για εξίσωση
Θα βρεθεί απαρηγόρητος ο μικρός σε μία εγκόσμια φυλακή

Θα αναχαιτίσω τη χαμένη μου δύναμη
Θα πυροδοτήσω σπιθαμή προς σπιθαμή κάθε υπεκφυγές βλέμμα

Θα γίνω αδιόρατη πίσω από τα δόρατα των ανθρώπων

Κι όλα μέσα από μια λήψη
Τη δική σου

- Η Λήψη - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Τετάρτη, 18 Ιουλίου 2018

ΝΟΙΚΟΚΥΡΕΜΕΝΟΙ ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Σε κερνάει ο εαυτός σου, αντιθέσεις.

Μικρές, καλοδουλεμένες, ασπρόμαυρες και ενίοτε έγχρωμες, αντιθέσεις.

Σαν σερβιτόρος σε στοά,
δράτω την ευκαιρία να σου αποδείξω, την διαφαινόμενη ανάκαμψη της περιουσιακής κατάστασης του θησαυρού, μιας κουρδιστής μπαλαρίνας, που στην παλάμη μου κρατάω.

Ένα ενθύμιο τόσο μα τόσο σημαντικό
Βγαλμένο από τα ονειρικά τα χρόνια

Σαν μια μουσική που ταξιδεύει μέρα νύχτα την καρδιά μας και η θέση πλάι, είναι πάντα αδειανή.

Κι ούτε θυμάμαι που πήγε το αντικείμενο
Κάπου το βόλεψα
Κάπου υπάρχει

Ίσως, να ραντίζει το χώμα σε ένα σκουπιδότοπο.

Είναι ατελείωτη η σειρά των νοικοκυρεμένων δολοφόνων

Νοικοκυρεμένοι Δολοφόνοι - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι

Τρίτη, 17 Ιουλίου 2018

Η ΟΜΠΡΕΛΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Όλοι μιλάνε για τον εαυτό τους
Βαρέθηκα να τους ακούω να μιλάνε για τον εαυτό τους

Μα δεν έχουν τίποτα να πουν
Τίποτα το ουσιαστικό και πολύτιμο

Φανφάρες
Φανφάρες
Υπερβολικές και αντίξοες

Οι φωνές, έγιναν ηχεία
Και τα στόματα, σάλπιγγες

Χωρίς δόντια, τους βλέπω όλους να κατακρεουργούν τα συναισθήματα

Ροκανίζουν σαν ποντίκια, το ξύλο που πατάνε οι συνάνθρωποι
Σαν νυχτερίδες, σε ένα απόμερο σκοτάδι καραδοκούν

Παραμορφωμένοι, να εστιάζουν σε ένα έγκυρο Εγώ που αόριστα, σε κάποιον χάρτη, κρέμεται

Σε μια φευγαλέα στιγμή πλάστηκε ο κόσμος
Ένας αδιαμφισβήτητα μικρός τόπος για τους τόσο μεγάλους - σε κενότητα - ανθρώπους

Συγνώμη, μα είναι που παρατηρώ

Με τρομάζει η ματαιοδοξία και σήμερα
Κάτω από μια ομπρέλα θα κρυφτώ

- Η Ομπρέλα - Κική Κωνσταντίνου

#Εκφράσου
#Κική_Κωνσταντίνου
#Ποιήματα
#Δημιουργώ
#Ονειρεύομαι