Με ρωτάνε συνέχεια, με κοιτάζουν με εκείνο το μείγμα θαυμασμού και δυσπιστίας: «Πώς γράφεις τόσο πολύ; Πώς γίνεται να έχεις πάντα κάτι να πεις; Πότε προλαβαίνεις;» Κι εγώ… χαμογελάω. Όχι από αμηχανία, από τρυφερότητα. Γιατί δεν ξέρουν. Δεν ξέρουν πως για μένα το γράψιμο δεν είναι κάτι που κάνω. Δεν είναι πρόγραμμα, δεν είναι πειθαρχία, δεν είναι παραγωγή. Είναι κάτι που είμαι. Είναι σαν να με ρωτάνε: «Γιατί αναπνέεις;» «Γιατί υπάρχεις;» Και πώς να απαντήσεις σε αυτό; Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει, να παρατηρεί, να βλέπει εκείνα που οι άλλοι προσπερνούν. Να κρατά μέσα του λέξεις, βλέμματα, ήχους, αποχρώσεις του φωτός πάνω στα πράγματα. Ήμουν πάντα ένα παιδί που κουβαλούσε περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να πει. Μια ψυχή με γεμάτες τσέπες. Μια σιωπή με εσωτερική φωνή. Και τότε ήρθαν οι λέξεις, ή ίσως πήγα εγώ σε αυτές. Δεν έχει σημασία. Αυτό που θυμάμαι είναι πως όταν έγραφα, ένιωθα ολόκληρη. Σαν να στεκόμουν μπροστά σε έναν καθρέφτη και, επιτέλους,...
Το παρελθόν δεν είναι χρόνος, είναι χώμα. Κι εμείς, ακόμη παιδιά, σκάβουμε μέσα του με γυμνά χέρια, όχι για να βρούμε αλήθειες, μα για να αγγίξουμε ίχνη πως κάποτε υπήρξαμε χωρίς το βάρος της ευθύνης. Τα παιδιά δεν έχουν παρελθόν. Έχουν μόνο τη στιγμή, πολύτιμη και άφθαρτη. Γι’ αυτό γελούν σαν να μην υπάρχει τέλος, σαν ο χρόνος να είναι παιχνίδι που δεν χαλάει. Μα εμείς μεγαλώσαμε. Και τώρα το παρελθόν μας φοράει σαν στενό ρούχο, μας θυμάται πιο καθαρά απ’ όσο το θυμόμαστε εμείς. Και οι παιδικές μας στιγμές δεν επιστρέφουν σαν εικόνες, μα σαν απώλειες. Κάποτε ήμασταν εκείνα τα παιδιά που πίστευαν πως ο κόσμος αρχίζει από την καρδιά τους. Τώρα ξέρουμε πως ο κόσμος τελειώνει εκεί. Κι όμως, μέσα στα ραγισμένα μας χρόνια, κάπου βαθιά, ένα παιδί ακόμη επιμένει να ονομάζει το σκοτάδι όνειρο. #εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου Έχεις αισθανθεί ποτέ να είσαι αυτό το παιδί; Να στέκεσαι μπροστά στο σκοτάδι και αντί να το φοβηθείς, να το βαφτίζεις όνειρο; Υπήρξες ποτέ έτσι, έσ...