Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Αναρτήσεις

Συνομιλώντας με την Ευαγγελία Μπιμπίκα: Λογοτεχνία, ευαισθησία και ανθρώπινες αλήθειες

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου! Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Σήμερα έχω τη χαρά να φιλοξενώ στο blog μου τη συγγραφέα και ποιήτρια Ευαγγελία Μπιμπίκα , η οποία τυχαίνει να είναι και συντοπίτισσα μου, κάτι που με κάνει να αισθάνομαι ιδιαίτερη χαρά και περηφάνια. Γνωριστήκαμε και από κοντά στο λογοτεχνικό φεστιβάλ Όψεις του Φανταστικού των Εκδόσεων Συμπαντικές Διαδρομές , όπου έχουν κυκλοφορήσει και τα βιβλία μας. Εκεί, πέρα από μια όμορφη παρουσία εξωτερικά, γνώρισα έναν υπέροχο άνθρωπο με ευγένεια, ζεστασιά και αληθινή αγάπη για τη λογοτεχνία και την ποίηση. Χαίρομαι ιδιαίτερα για τη συνέντευξη που ακολουθεί, γιατί πιστεύω πως μέσα από τις απαντήσεις της θα γνωρίσετε κι εσείς καλύτερα τη δημιουργό, τις σκέψεις και την ψυχή πίσω από τα έργα της. Εύχομαι να την απολαύσετε όσο κι εγώ. 1. Πότε κατάλαβες πραγματικά ότι η γραφή δεν είναι απλώς ένας τρόπος έκφρασης για σένα, αλλά ένα κομμάτι της ίδιας σου της ύπαρξης; Υπήρξε κάποια στιγμή ή εμπειρία που σε οδήγησε ορισ...
Πρόσφατες αναρτήσεις

Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο: Ποίηση – Μνήμη – Αγώνας

  Αφιέρωμα στον Γιάννη Ρίτσο Ποίηση – Μνήμη – Αγώνας Κυριακή 17 Μαΐου 2026, Ώρα 19:30 Πολυχώρος Αθηνά (Σιώκου 5, πλησίον Πυροσβεστικής) Ένα ξεχωριστό αφιέρωμα στον μεγάλο Έλληνα ποιητή Γιάννη Ρίτσο παρουσιάζεται την Κυριακή 17 Μαΐου 2026 στον Πολυχώρο Αθηνά. Η εκδήλωση φιλοδοξεί να αναδείξει το έργο και την προσωπικότητα του ποιητή μέσα από μια πολυδιάστατη καλλιτεχνική προσέγγιση, συνδυάζοντας λόγο, θέατρο και μουσική. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει αποσπάσματα από το εμβληματικό έργο «Τέταρτη Διάσταση», καθώς και θεατρικούς μονολόγους από τα έργα «Αγαμέμνων» και «Χρυσόθεμις», παρουσιασμένα σε μορφή θεατρικού αναλογίου από τη θεατρική ομάδα ενηλίκων του ΕΚΠ, σε σκηνοθετική επιμέλεια της Ηρώς Παπαγεωργίου και του Κώστα Καλόγηρου. Συμμετέχουν οι Γεωργία Μεγαρίτη και Έλενα Αγαπητού, ενώ ομιλία για το έργο και τη σημασία του Γιάννη Ρίτσου θα πραγματοποιήσει η ηθοποιός Ειρήνη Χατζηκωνσταντή. Την εκδήλωση θα πλαισιώσει μουσικά η Βάνα Παπαϊωάννου στο πιάνο, παρουσιάζοντας τραγο...

Αν το βλέμμα σκοτώνει, ποιος τολμά να κοιτάξει;

  Αν το βλέμμα σκοτώνει, ποιος τολμά να κοιτάξει; Sacerbeat-19. Ιερός. Παλμός. Ένας ιός που όμοιός του δεν έχει υπάρξει. Ένας ιός που μεταδίδεται με το βλέμμα. Επιστήμονες, δημοσιογράφοι, πολίτες και κυβερνήσεις αναζητούν διακαώς απαντήσεις αντιμέτωποι με το άγνωστο. Με το φόβο. Με την ίδια την αλήθεια. Τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Το πρώτο μου μυθιστόρημα φαντασίας κυκλοφορεί τον Ιούνιο από τις Εκδόσεις Πανσέληνος . Νιώθω βαθιά χαρά και συγκίνηση για αυτή τη συνεργασία με μια ομάδα νέων ανθρώπων γεμάτη όνειρα, στόχους και δημιουργικότητα. Το βιβλίο ξεκίνησε να δημιουργείτε την περίοδο του κορωνοϊού, μέσα στις απαγορεύσεις. Φαίνεται άλλωστε η επιρροή αυτής της εποχής και στο όνομα του ιού. Έπειτα ήρθε μια παύση, η πιο όμορφη, η γέννηση της κόρης μου και ολοκληρώθηκε περίπου πέντε χρόνια μετά, ενώ μέσα από 8 μήνες στενής συνεργασίας με τον εκδοτικό, πήρε τη μορφή που ονειρευόμουν. Η επίσημη κυκλοφορία του θα συνοδευτεί από την παρουσίασή του στην πόλη που κατοικώ τα τελευταί...

Το στεφάνι της Ωραιοζήλης

  Απότομα είχε μπει η άνοιξη εκείνη τη χρονιά, σαν να μην είχε καθόλου υπομονή για μετάβαση. Μέσα σε λίγες μέρες ο κόσμος είχε αλλάξει όψη και αυτό που πριν έμοιαζε άδειο και σιωπηλό, τώρα είχε γεμίσει ζωή που ξεχείλιζε από παντού. Τα χωράφια έξω από το χωριό είχαν γίνει ένα χαλί από χρώματα, τόσο πυκνά που σχεδόν σε ζάλιζαν αν τα κοιτούσες πολλή ώρα. Δεν ήταν μόνο όμορφα. Ήταν ζωντανά με έναν τρόπο σχεδόν επίμονο, σαν να ήθελαν να σου θυμίσουν ότι η ζωή δεν σταματάει ποτέ πραγματικά. Ο αέρας εκείνο το πρωινό είχε μια παράξενη καθαρότητα. Μύριζε χώμα, λουλούδι και κάτι ακόμη πιο δύσκολο να το πεις. Κάτι που έμοιαζε με επιστροφή. Σαν ο κόσμος να γύριζε για λίγο σε μια πιο απλή εκδοχή του, πριν προλάβουν οι άνθρωποι να τον κάνουν περίπλοκο. Η Ωραιοζήλη είχε ξυπνήσει πριν ακόμα φανεί καλά το φως μέσα στο σπίτι. Δεν είχε κοιμηθεί ήρεμα. Είχε περάσει τη νύχτα ανάμεσα σε μισοτελειωμένες σκέψεις και σε εκείνη τη γνώριμη πίεση που δεν έχει πάντα όνομα, αλλά υπάρχει στο στήθος και σε κάνε...

Δεν θα μπορείς να κρυφτείς πίσω από τη δύναμή σου ή τον φόβο σου.

Να είσαι ευάλωτη και ταυτόχρονα δυνατή. Να δίνεις τον εαυτό σου σαν παιδί που κρατά κάτι εύθραυστο και παρ’ όλα αυτά δεν φοβάται να αγαπήσει. Να αγαπάς με όλο σου το είναι, ακόμα κι αν μετά κοιτάς τα χέρια σου και τα βλέπεις άδεια. Μην πεις ότι δεν περιμένεις. Ψέμα. Περιμένεις σιωπηλά, σαν η ζωή να σου χρωστάει μια επιστροφή. Η αγάπη δεν χάνεται. Απλώς αλλάζει μορφή. Μπαίνει σε λέξεις, σε σώματα, σε στιγμές που δεν μπορείς να ελέγξεις. Κι εσύ μένεις λίγο πιο ατελής, λίγο πιο περίπλοκη, σαν παιδί που κατάλαβε ότι μεγάλωσε πριν το περιμένει. Μην φοβάσαι να τη νιώσεις ξανά, ακόμα κι αν επιστρέψει διαφορετική, πιο ήσυχη, πιο βαθειά, πιο αληθινή. Κάθε αγάπη που έδωσες, κάθε στιγμή δίπλα σε κάποιον, κάθε χαμόγελο και κάθε δάκρυ, κρύβεται μέσα σου. Δεν χάθηκαν. Σου μαθαίνουν ποια είσαι και ποια μπορείς να γίνεις. Η αγάπη που επιστρέφει φέρνει μαζί της όσα άφησες πίσω, αλλά και όσα απέκτησες. Θα σε βρει διπλή, γεμάτη από εσένα και από όσα μπόρεσες να δώσεις και τότε δεν θα μπορείς να...