Έτσι τη νύχτα ανταμώνεις απ' τη μέρα τα όσα αποκρύπτεις απ' τον εαυτό σου και όπως είθισται, είναι η αλήθεια. Έκανα μια προσπάθεια να ζωγραφίσω. Μάταιη η τόλμη μου. Άγονη η ψυχή, το ταλέντο στείρο. Λένε, πως η σιωπή ειναι η καλύτερη συντρόφισσα, μα τα λόγια, τα απαγορευμένα, μοιάζουνε με έναν άνθρωπο που θέλησε να εκπληρώσει έναν στόχο μα στην αφετηρία, χάθηκε από την τσέπη του ένα φτερό αγγέλου που τόσο είχε ποθήσει. Τι δύσκολο πράγμα να έχεις όνειρα και να μη μιλάς για αυτά. Να παλεύεις μα να μη μάχεσαι. Να κερδίζεις και να 'σαι ηττημένος. Τίποτα δεν μας ανήκει. Μόνο το σήμερα περνάει και χάνεται γιατί τα άστρα κατέκτησαν τον κόσμο. Ό,τι μας δίνεται χωρίς απαίτηση δεν πάει χαμένο. Μόνο τότε το μέλλον μας ανήκει. Χωρίς δισταγμό, χωρίς λογική, χωρίς ανάγκη μόνο με όνειρα και συνείδηση γιατί ο σεβασμός εμπίπτει σε μια ανάμνηση θολή. Στόχος το χθες, γιατί οι μέρες περνούν ενώ τα όνειρα σέρνονται. Κι ύστερα θα σου μιλήσω για τον ήλιο όμως πιότερο αγαπώ τη σιωπή γιατί στα μά...
Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Δεν με έχετε συνηθίσει σε τέτοιου είδους post, αλλά πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Ένα περιστατικό που έζησα χθες με επηρέασε πολύ και με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Χθες το βράδυ είχα πάει με τη μικρή μου σε έναν χώρο με φουσκωτά. Έναν πραγματικά όμορφο χώρο, με μεγάλα φουσκωτά για όλες τις ηλικίες, πολλά παιχνίδια και παιδιά που μπορούν να παίξουν ελεύθερα. Χθες, βέβαια, δεν είχε πολύ κόσμο, κάτι που μας επέτρεπε να είμαστε πιο άνετα. Καθίσαμε κοντά στα μεγάλα φουσκωτά για να μπορώ να βλέπω συνεχώς τη μικρή μου, μιας και στην ηλικία που είναι πλέον της αρέσει πολύ να σκαρφαλώνει και να δοκιμάζει τα μεγαλύτερα παιχνίδια. Κάποια στιγμή περνάει πίσω μου ένας πατέρας με το αγοράκι του, γύρω στα πέντε με έξι ετών. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που βλέπεις συχνά στα social. Πολύ γυμνασμένος, με έντονη παρουσία, από αυτούς που δίνουν μεγάλη σημασία στη δύναμη, στη γυμναστική, στη διατροφή, στην πειθαρχία. Πριν καν αφή...