ΕΚΦΡΑΣΟΥ με την Κική

   Πηγή εγώ, με τα μάτια μισάνοιχτα από μια σκέψη που δεν με αφήνει να ησυχάσω και δεν είναι η κούραση του σώματός μου που με κάνει να θέλω να σωπάσω αλλά εκείνη η εσωτερική φασαρία στο μυαλό και στην καρδιά μου που ενώ δεν κάνει θόρυβο, δεν αφήνει τίποτα μέσα μου να ηρεμήσει σαν να περπατάει το μυαλό μου σε ένα δωμάτιο σκοτεινό και να ακουμπάει συνέχεια τοίχους ψάχνοντας να βρει πού τελειώνει το "ίσως" και πού αρχίζει το "ξέρω" μα τίποτα δεν τελειώνει εύκολα όταν αφορά εσένα και εσύ, εκεί, όχι ακριβώς απέναντι ούτε πραγματικά μακριά αλλά αλλιώς παρών μέσα στην ίδια ιστορία σαν να κρατάς τη δική σου γωνία του κόσμου σταθερή χωρίς να καταλαβαίνεις γιατί η δική μου γυρίζει τόσο δεν μπαίνεις στο ίδιο βάθος με εμένα δεν σε τραβάει η ίδια δίνη δεν σε πνίγει το ίδιο "δεν ξέρω" και αυτό σε κρατάει ήρεμο εκεί που εγώ διαλύομαι λίγο λίγο και σου μιλάω, όχι για να σου ζητήσω να αλλάξεις, αλλά για να σου δώσω κάτι από αυτό που νιώθω σαν να μπορώ να ακουμπήσω στο χέρι...

Ναι, είναι πλέον γεγονός. Μετά από οκτώ μήνες στενής συνεργασίας με τον εκδοτικό και τους συνεργάτες του -τους οποίους αναφέρω αναλυτικά πιο κάτω, γιατί δεν πρόκειται απλώς για μια τυπική συνεργασία, αλλά για ανθρώπους που αφοσιώθηκαν πραγματικά σε αυτό το εγχείρημα, δίνοντας του χρόνο, ενέργεια, σκέψη και στάθηκαν δίπλα μου σε κάθε στάδιο της διαδρομής- το έργο αυτό πήρε τελικά τη μορφή που ονειρευόμουν ή για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, μια μορφή ακόμη καλύτερη και ολοκληρωμένη απ’ ό,τι είχα τολμήσει να φανταστώ. Το πρώτο μου μυθιστόρημα, και συνάμα το δέκατο «πνευματικό μου παιδί», κυκλοφορεί τον Ιούνιο από τις Εκδόσεις Πανσέληνος.   Και να σκεφτεί κανείς πως όλο αυτό ξεκίνησε από μια «τρελή» ιδέα που είχα και μοιραζόμουν συχνά με συναδέλφους και φίλους: αν υπήρχε ένας ιός που θα έφερνε στην επιφάνεια τον καλύτερο εαυτό των ανθρώπων, είμαι βέβαιη πως, αργά ή γρήγορα, πάλι στη διχόνοια και τη βία θα οδηγούμασταν. Όμως, όπως συμβαίνει όταν γράφεις και το έργο αρχίζει να αποκτά ζ...

  Την είδα να περνάει. Ψηλή, αμίλητη, με βλέμμα που δεν ζητάει, μόνο απαιτεί. Φορούσε τίποτα. Δεν της χρειαζόταν. Τα μαλλιά της απλωμένα, φιδίσια, ζωντανά. Κάθε τούφα και πληγή. Η πρώτη της κίνηση έγδαρε τον μαθητή στο τελευταίο θρανίο, εκείνον που δεν μιλάει ποτέ. Κάθε βράδυ τον τυλίγει με τη σιωπή της, ψιθυρίζοντας «δεν αξίζεις». Η δεύτερη τούφα χάιδεψε τη γυναίκα που στέκεται στο σούπερ μάρκετ με άδειο πορτοφόλι και γεμάτο παιδί. Της λέει «εσύ φταις». Και φεύγει. Η τρίτη αγκάλιασε τον γέρο με το μπαστούνι. Του είπε να σωπάσει, πως είναι βάρος, πως δεν έχει θέση πια. Η τέταρτη έπνιξε τη νεαρή που μόλις μίλησε. Γιατί «δεν ήταν τόσο σοβαρό». Γιατί «το ήθελε». Γιατί «έτσι είναι οι άντρες». Η πέμπτη πέρασε απαλά πάνω από το κορίτσι που δεν είναι πια κορίτσι. Το άφησε να πιστεύει ότι αυτό είναι αγάπη, όταν πονάει. Δεν φωνάζει, δεν τρέχει, δεν λερώνει τα χέρια της. Χορεύει. Και κάθε της κίνηση είναι χτύπημα. Την είδα να περνάει και κανείς δεν τη σταμάτησε. Γιατί είναι...