Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Σήμερα αποφάσισα να κάνω κάτι λίγο διαφορετικό. Να αφήσω μια μικρή γωνιά στο blog μου με μερικές φωτογραφίες που μου έστειλαν αναγνώστες με το καινούργιο μου βιβλίο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις Εκδόσεις Πανσέληνος . Και ξέρετε κάτι; Μου αρέσει που στις φωτογραφίες αυτές δεν φαίνονται οι άνθρωποι. Φαίνεται μόνο το βιβλίο. Στην αρχή ίσως μοιάζει σαν απουσία. Όμως όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου φαίνεται πως είναι ακριβώς το αντίθετο. Γιατί ο άνθρωπος που φωτογράφισε ένα βιβλίο δεν χρειάζεται απαραίτητα να βρίσκεται μέσα στο κάδρο. Είναι ήδη εκεί. Είναι στο χέρι που το κράτησε, στο βλέμμα που στάθηκε πάνω στο εξώφυλλο, στη σελίδα που ίσως τσακίστηκε, στη φράση που υπογραμμίστηκε, στη στιγμή που κάποιος σταμάτησε για λίγο την ανάγνωση επειδή κάτι από όσα διάβασε τον άγγιξε περισσότερο απ’ όσο περίμενε. Και εδώ υπάρχει κάτι που με έκανε να σταθώ ακόμη περισσότερο σε αυτή την ιδέα. Το βιβλίο μιλά για τη μετάδοση ενός ιού ...
Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα σκοπό να κάνω άλλη ανάρτηση αυτή την εβδομάδα. Γι’ αυτό άλλωστε, στο προηγούμενο post, έκλεινα κάπως με τις ευχές μου για τον Δεκαπενταύγουστο και έδινα κάτι σαν υπόσχεση πως θα τα ξαναπούμε μετά. Όμως σήμερα, τώρα, είχα την έντονη ανάγκη να γράψω. Και δεν μου έφτανε αυτό. Έπρεπε να το μοιραστώ σε ζωντανό χρόνο. Άλλωστε, τι εκφραστικό μπλοκ και κορίτσι είμαι, αν δεν εκφράζομαι τη στιγμή που το νιώθω; Η φωτογραφία είναι από τα πυρόπληκτα βουνά της Λεόν και της Θαμόρα, στην Ισπανία. Πηγή Δεν είμαι ακ΄όμη στ΄άχτη Ακούω τα φύλλα έξω στη βροχή και νιώθω μουδιασμένη. Ακούω έξω το χώμα του ανέμου και νιώθω πως π...