ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

    Αυτός που μισώ μου είπε ότι του μοιάζω.   Γι' αυτό κοιτάζω κάθε μέρα τον εαυτό μου λίγο πιο βαθιά.   Φοβάμαι κάθε λέξη που βγαίνει από το στόμα μου, κάθε σιωπή που μένει περισσότερο απ' όσο πρέπει, κάθε μικρή συνήθεια που θα μπορούσε να γίνει η αρχή της ομοιότητάς μας.   Γιατί τίποτα δεν με τρομάζει περισσότερο από το να ανακαλύψω πως ο άνθρωπος που πολέμησα βρήκε τελικά καταφύγιο μέσα μου.   Αυτός που μισώ - Κική Κωνσταντίνου

  Σαπίλα. Βρωμιά. Από τη μια η σαπίλα. Από την άλλη η ανθρωποφαγία. Και στη μέση άνθρωποι που διαλέγουν στρατόπεδα, λες και υπάρχει καθαρή πλευρά. «Σεβάσου τον νεκρό», λένε. Μα σεβάστηκε εκείνος πάντα τους ζωντανούς; Κι αν όχι, ποιος θα τολμήσει να το πει χωρίς να κατηγορηθεί ότι δικαιολογεί το έγκλημα; Κι όμως, το ένα δεν γεννά το άλλο. Η δολοφονία δεν εξαγνίζει τη ζωή. Ούτε η ζωή εξαγνίζει τη δολοφονία. Άλλοτε ντύνουμε κάποιον με φωτοστέφανο επειδή υπήρξε σπουδαίος. Επειδή υπηρέτησε την τέχνη, την επιστήμη ή τη δικαιοσύνη. Ή απλώς επειδή διέθετε τα μέσα, τις γνωριμίες, την εξουσία και την επιρροή. Σαν το ταλέντο, η γνώση, η ιδιότητα ή η ισχύς να ξεπλένουν τις πράξεις. Σαν η δόξα να γίνεται συγχωροχάρτι. Κι όταν αυτό δεν αρκεί, αναλαμβάνει η σιωπή. Από την άλλη, το πλήθος. Έτοιμο να κατασπαράξει ό,τι απέμεινε. Να ψάξει στα συντρίμμια, όχι για την αλήθεια, αλλά για λίγη ακόμα σάρκα. Να καταδικάσει, να χλευάσει, να χορτάσει. Άνθρωποι που τρώνε ανθρώπους, στο όνομα της ηθικής. Και τό...

  Έτσι τη νύχτα ανταμώνεις απ' τη μέρα τα όσα αποκρύπτεις απ' τον εαυτό σου και όπως είθισται, είναι η αλήθεια. Έκανα μια προσπάθεια να ζωγραφίσω. Μάταιη η τόλμη μου. Άγονη η ψυχή, το ταλέντο στείρο. Λένε, πως η σιωπή ειναι η καλύτερη συντρόφισσα, μα τα λόγια, τα απαγορευμένα, μοιάζουνε με έναν άνθρωπο που θέλησε να εκπληρώσει έναν στόχο μα στην αφετηρία, χάθηκε από την τσέπη του ένα φτερό αγγέλου που τόσο είχε ποθήσει. Τι δύσκολο πράγμα να έχεις όνειρα και να μη μιλάς για αυτά. Να παλεύεις μα να μη μάχεσαι. Να κερδίζεις και να 'σαι ηττημένος. Τίποτα δεν μας ανήκει. Μόνο το σήμερα περνάει και χάνεται γιατί τα άστρα κατέκτησαν τον κόσμο. Ό,τι μας δίνεται χωρίς απαίτηση δεν πάει χαμένο. Μόνο τότε το μέλλον μας ανήκει. Χωρίς δισταγμό, χωρίς λογική, χωρίς ανάγκη μόνο με όνειρα και συνείδηση γιατί ο σεβασμός εμπίπτει σε μια ανάμνηση θολή. Στόχος το χθες, γιατί οι μέρες περνούν ενώ τα όνειρα σέρνονται. Κι ύστερα θα σου μιλήσω για τον ήλιο όμως πιότερο αγαπώ τη σιωπή γιατί στα μά...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους καλά. Δεν με έχετε συνηθίσει σε τέτοιου είδους post, αλλά πραγματικά ένιωσα την ανάγκη να το μοιραστώ. Ένα περιστατικό που έζησα χθες με επηρέασε πολύ και με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Χθες το βράδυ είχα πάει με τη μικρή μου σε έναν χώρο με φουσκωτά. Έναν πραγματικά όμορφο χώρο, με μεγάλα φουσκωτά για όλες τις ηλικίες, πολλά παιχνίδια και παιδιά που μπορούν να παίξουν ελεύθερα. Χθες, βέβαια, δεν είχε πολύ κόσμο, κάτι που μας επέτρεπε να είμαστε πιο άνετα. Καθίσαμε κοντά στα μεγάλα φουσκωτά για να μπορώ να βλέπω συνεχώς τη μικρή μου, μιας και στην ηλικία που είναι πλέον της αρέσει πολύ να σκαρφαλώνει και να δοκιμάζει τα μεγαλύτερα παιχνίδια. Κάποια στιγμή περνάει πίσω μου ένας πατέρας με το αγοράκι του, γύρω στα πέντε με έξι ετών. Ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που βλέπεις συχνά στα social. Πολύ γυμνασμένος, με έντονη παρουσία, από αυτούς που δίνουν μεγάλη σημασία στη δύναμη, στη γυμναστική, στη διατροφή, στην πειθαρχία. Πριν καν αφή...

    Καλησπέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου! Χθες είχα τη χαρά να παρακολουθήσω την ετήσια χοροθεατρική παράσταση της 4Dance Academy, στο Θέατρο «Ορέστης Μακρής» , μιας παράστασης στην οποία είχα την τιμή να συμβάλω μέσα από την επιμέλεια των κειμένων. Και όταν λέω «επιμέλεια», δεν εννοώ τη λέξη με τη στενή της έννοια. Περισσότερο αισθάνομαι πως είχα την ευλογία να διαβάσω τα κείμενα από τα πρώτα τους βήματα και να προσθέσω τη δική μου ποιητική, τρυφερή ματιά σε ένα υπέροχο παιδικό θεατρικό έργο. Μέσα από ένα αλληγορικό παραμύθι, η παράσταση μάς ταξίδεψε στη σημασία των επιλογών μας, αλλά και στην ανάγκη να σεβόμαστε και να αγαπάμε τη φύση. Τα μηνύματα ήταν πολλά και απευθύνονταν σε ανθρώπους κάθε ηλικίας. Άλλωστε, αυτό είναι το μεγάλο χάρισμα των αλληγορικών παραμυθιών: μιλούν ταυτόχρονα σε πολλούς αποδέκτες, αφήνοντας τον καθένα να ανακαλύψει τη δική του αλήθεια. Δεν θα σταθώ σήμερα τόσο στο παιδί και στη σπουδαιότητα της παιδικής ψυχής. Γι' αυτά έχουν ειπωθεί...