Σαπίλα. Βρωμιά. Από τη μια η σαπίλα. Από την άλλη η ανθρωποφαγία. Και στη μέση άνθρωποι που διαλέγουν στρατόπεδα, λες και υπάρχει καθαρή πλευρά. «Σεβάσου τον νεκρό», λένε. Μα σεβάστηκε εκείνος πάντα τους ζωντανούς; Κι αν όχι, ποιος θα τολμήσει να το πει χωρίς να κατηγορηθεί ότι δικαιολογεί το έγκλημα; Κι όμως, το ένα δεν γεννά το άλλο. Η δολοφονία δεν εξαγνίζει τη ζωή. Ούτε η ζωή εξαγνίζει τη δολοφονία. Άλλοτε ντύνουμε κάποιον με φωτοστέφανο επειδή υπήρξε σπουδαίος. Επειδή υπηρέτησε την τέχνη, την επιστήμη ή τη δικαιοσύνη. Ή απλώς επειδή διέθετε τα μέσα, τις γνωριμίες, την εξουσία και την επιρροή. Σαν το ταλέντο, η γνώση, η ιδιότητα ή η ισχύς να ξεπλένουν τις πράξεις. Σαν η δόξα να γίνεται συγχωροχάρτι. Κι όταν αυτό δεν αρκεί, αναλαμβάνει η σιωπή. Από την άλλη, το πλήθος. Έτοιμο να κατασπαράξει ό,τι απέμεινε. Να ψάξει στα συντρίμμια, όχι για την αλήθεια, αλλά για λίγη ακόμα σάρκα. Να καταδικάσει, να χλευάσει, να χορτάσει. Άνθρωποι που τρώνε ανθρώπους, στο όνομα της ηθικής. Και τό...
Έτσι τη νύχτα ανταμώνεις απ' τη μέρα τα όσα αποκρύπτεις απ' τον εαυτό σου και όπως είθισται, είναι η αλήθεια. Έκανα μια προσπάθεια να ζωγραφίσω. Μάταιη η τόλμη μου. Άγονη η ψυχή, το ταλέντο στείρο. Λένε, πως η σιωπή ειναι η καλύτερη συντρόφισσα, μα τα λόγια, τα απαγορευμένα, μοιάζουνε με έναν άνθρωπο που θέλησε να εκπληρώσει έναν στόχο μα στην αφετηρία, χάθηκε από την τσέπη του ένα φτερό αγγέλου που τόσο είχε ποθήσει. Τι δύσκολο πράγμα να έχεις όνειρα και να μη μιλάς για αυτά. Να παλεύεις μα να μη μάχεσαι. Να κερδίζεις και να 'σαι ηττημένος. Τίποτα δεν μας ανήκει. Μόνο το σήμερα περνάει και χάνεται γιατί τα άστρα κατέκτησαν τον κόσμο. Ό,τι μας δίνεται χωρίς απαίτηση δεν πάει χαμένο. Μόνο τότε το μέλλον μας ανήκει. Χωρίς δισταγμό, χωρίς λογική, χωρίς ανάγκη μόνο με όνειρα και συνείδηση γιατί ο σεβασμός εμπίπτει σε μια ανάμνηση θολή. Στόχος το χθες, γιατί οι μέρες περνούν ενώ τα όνειρα σέρνονται. Κι ύστερα θα σου μιλήσω για τον ήλιο όμως πιότερο αγαπώ τη σιωπή γιατί στα μά...