ΕΚΦΡΑΣΟΥ με την Κική

  Αν το βλέμμα σκοτώνει, ποιος τολμά να κοιτάξει; Sacerbeat-19. Ιερός. Παλμός. Ένας ιός που όμοιός του δεν έχει υπάρξει. Ένας ιός που μεταδίδεται με το βλέμμα. Επιστήμονες, δημοσιογράφοι, πολίτες και κυβερνήσεις αναζητούν διακαώς απαντήσεις αντιμέτωποι με το άγνωστο. Με το φόβο. Με την ίδια την αλήθεια. Τα όρια της ανθρώπινης ύπαρξης. Το πρώτο μου μυθιστόρημα φαντασίας κυκλοφορεί τον Ιούνιο από τις Εκδόσεις Πανσέληνος . Νιώθω βαθιά χαρά και συγκίνηση για αυτή τη συνεργασία με μια ομάδα νέων ανθρώπων γεμάτη όνειρα, στόχους και δημιουργικότητα. Το βιβλίο ξεκίνησε να δημιουργείτε την περίοδο του κορωνοϊού, μέσα στις απαγορεύσεις. Φαίνεται άλλωστε η επιρροή αυτής της εποχής και στο όνομα του ιού. Έπειτα ήρθε μια παύση, η πιο όμορφη, η γέννηση της κόρης μου και ολοκληρώθηκε περίπου πέντε χρόνια μετά, ενώ μέσα από 8 μήνες στενής συνεργασίας με τον εκδοτικό, πήρε τη μορφή που ονειρευόμουν. Η επίσημη κυκλοφορία του θα συνοδευτεί από την παρουσίασή του στην πόλη που κατοικώ τα τελευταί...

  Απότομα είχε μπει η άνοιξη εκείνη τη χρονιά, σαν να μην είχε καθόλου υπομονή για μετάβαση. Μέσα σε λίγες μέρες ο κόσμος είχε αλλάξει όψη και αυτό που πριν έμοιαζε άδειο και σιωπηλό, τώρα είχε γεμίσει ζωή που ξεχείλιζε από παντού. Τα χωράφια έξω από το χωριό είχαν γίνει ένα χαλί από χρώματα, τόσο πυκνά που σχεδόν σε ζάλιζαν αν τα κοιτούσες πολλή ώρα. Δεν ήταν μόνο όμορφα. Ήταν ζωντανά με έναν τρόπο σχεδόν επίμονο, σαν να ήθελαν να σου θυμίσουν ότι η ζωή δεν σταματάει ποτέ πραγματικά. Ο αέρας εκείνο το πρωινό είχε μια παράξενη καθαρότητα. Μύριζε χώμα, λουλούδι και κάτι ακόμη πιο δύσκολο να το πεις. Κάτι που έμοιαζε με επιστροφή. Σαν ο κόσμος να γύριζε για λίγο σε μια πιο απλή εκδοχή του, πριν προλάβουν οι άνθρωποι να τον κάνουν περίπλοκο. Η Ωραιοζήλη είχε ξυπνήσει πριν ακόμα φανεί καλά το φως μέσα στο σπίτι. Δεν είχε κοιμηθεί ήρεμα. Είχε περάσει τη νύχτα ανάμεσα σε μισοτελειωμένες σκέψεις και σε εκείνη τη γνώριμη πίεση που δεν έχει πάντα όνομα, αλλά υπάρχει στο στήθος και σε κάνε...

Να είσαι ευάλωτη και ταυτόχρονα δυνατή. Να δίνεις τον εαυτό σου σαν παιδί που κρατά κάτι εύθραυστο και παρ’ όλα αυτά δεν φοβάται να αγαπήσει. Να αγαπάς με όλο σου το είναι, ακόμα κι αν μετά κοιτάς τα χέρια σου και τα βλέπεις άδεια. Μην πεις ότι δεν περιμένεις. Ψέμα. Περιμένεις σιωπηλά, σαν η ζωή να σου χρωστάει μια επιστροφή. Η αγάπη δεν χάνεται. Απλώς αλλάζει μορφή. Μπαίνει σε λέξεις, σε σώματα, σε στιγμές που δεν μπορείς να ελέγξεις. Κι εσύ μένεις λίγο πιο ατελής, λίγο πιο περίπλοκη, σαν παιδί που κατάλαβε ότι μεγάλωσε πριν το περιμένει. Μην φοβάσαι να τη νιώσεις ξανά, ακόμα κι αν επιστρέψει διαφορετική, πιο ήσυχη, πιο βαθειά, πιο αληθινή. Κάθε αγάπη που έδωσες, κάθε στιγμή δίπλα σε κάποιον, κάθε χαμόγελο και κάθε δάκρυ, κρύβεται μέσα σου. Δεν χάθηκαν. Σου μαθαίνουν ποια είσαι και ποια μπορείς να γίνεις. Η αγάπη που επιστρέφει φέρνει μαζί της όσα άφησες πίσω, αλλά και όσα απέκτησες. Θα σε βρει διπλή, γεμάτη από εσένα και από όσα μπόρεσες να δώσεις και τότε δεν θα μπορείς να...

  Με ρωτάνε συνέχεια, με κοιτάζουν με εκείνο το μείγμα θαυμασμού και δυσπιστίας: «Πώς γράφεις τόσο πολύ; Πώς γίνεται να έχεις πάντα κάτι να πεις; Πότε προλαβαίνεις;» Κι εγώ… χαμογελάω. Όχι από αμηχανία, από τρυφερότητα. Γιατί δεν ξέρουν. Δεν ξέρουν πως για μένα το γράψιμο δεν είναι κάτι που κάνω. Δεν είναι πρόγραμμα, δεν είναι πειθαρχία, δεν είναι παραγωγή. Είναι κάτι που είμαι. Είναι σαν να με ρωτάνε: «Γιατί αναπνέεις;» «Γιατί υπάρχεις;» Και πώς να απαντήσεις σε αυτό; Από μικρή θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούει, να παρατηρεί, να βλέπει εκείνα που οι άλλοι προσπερνούν. Να κρατά μέσα του λέξεις, βλέμματα, ήχους, αποχρώσεις του φωτός πάνω στα πράγματα. Ήμουν πάντα ένα παιδί που κουβαλούσε περισσότερα απ’ όσα μπορούσε να πει. Μια ψυχή με γεμάτες τσέπες. Μια σιωπή με εσωτερική φωνή. Και τότε ήρθαν οι λέξεις, ή ίσως πήγα εγώ σε αυτές. Δεν έχει σημασία. Αυτό που θυμάμαι είναι πως όταν έγραφα, ένιωθα ολόκληρη. Σαν να στεκόμουν μπροστά σε έναν καθρέφτη και, επιτέλους,...

    Το παρελθόν δεν είναι χρόνος, είναι χώμα. Κι εμείς, ακόμη παιδιά, σκάβουμε μέσα του με γυμνά χέρια, όχι για να βρούμε αλήθειες, μα για να αγγίξουμε ίχνη πως κάποτε υπήρξαμε χωρίς το βάρος της ευθύνης. Τα παιδιά δεν έχουν παρελθόν. Έχουν μόνο τη στιγμή, πολύτιμη και άφθαρτη. Γι’ αυτό γελούν σαν να μην υπάρχει τέλος, σαν ο χρόνος να είναι παιχνίδι που δεν χαλάει. Μα εμείς μεγαλώσαμε. Και τώρα το παρελθόν μας φοράει σαν στενό ρούχο, μας θυμάται πιο καθαρά απ’ όσο το θυμόμαστε εμείς. Και οι παιδικές μας στιγμές δεν επιστρέφουν σαν εικόνες, μα σαν απώλειες. Κάποτε ήμασταν εκείνα τα παιδιά που πίστευαν πως ο κόσμος αρχίζει από την καρδιά τους. Τώρα ξέρουμε πως ο κόσμος τελειώνει εκεί. Κι όμως, μέσα στα ραγισμένα μας χρόνια, κάπου βαθιά, ένα παιδί ακόμη επιμένει να ονομάζει το σκοτάδι όνειρο.   #εκφράσου #Κική_Κωνσταντίνου   Έχεις αισθανθεί ποτέ να είσαι αυτό το παιδί; Να στέκεσαι μπροστά στο σκοτάδι και αντί να το φοβηθείς, να το βαφτίζεις όνειρο; Υπήρξες ποτέ έτσι, έσ...

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά! Θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας τα Δελτία Τύπου, τα διαφημιστικά links, καθώς και τα σημεία πώλησης των δύο νέων μου βιβλίων που κυκλοφορούν από τις Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές . Τα παραθέτω (περίπου) όπως τα έστειλε ο εκδοτικός και, για όποιον θέλει να τα αποκτήσει, μπορεί να τα παραγγείλει από μία πηγή, ώστε να πληρώσει μία φορά τα μεταφορικά ή τα έξοδα αντικαταβολής. Δηλαδή, μπορείτε να τα αναζητήσετε και σε διάφορα ενημερωμένα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία στο διαδίκτυο (σύντομα θα μπορείτε να τα βρείτε και στο σκρουτζ για να συγκρίνετε και τιμές), αλλά καλό είναι, αν κάποιος θέλει να πάρει περισσότερα από ένα βιβλία, να τα προμηθευτεί από την ίδια πηγή για να αποφύγει τα επιπλέον έξοδα που προαναφέρθηκαν. Επίσης, αν κάποιος επιθυμεί να αποκτήσει και τα παιδικά μου παραμύθια ή το χριστουγεννιάτικο βιβλίο « Ο Ντεν, το ελάφι που ήθελε να γίνει τάρανδος», θεωρώ ότι συμφέρει να γίνει η παραγγελία μαζί, ώστε να αποφευχθούν επιπλέον...