Η Ευτέρπη μπήκε μέσα στον χώρο με την αίσθηση πως κάποιος ή κάτι την παρακολουθούσε. Ποτέ δεν κατάλαβε γιατί της έδωσαν αυτό το όνομα. Μια τυχαία θεία, με χρήματα και την ανάγκη να αφήνει το στίγμα της στους άλλους, φρόντισε -επειδή δεν είχε παιδιά- να χαρίσει το όνομά της. Η ίδια το έβλεπε σαν μια σιωπηρή ανταλλαγή με τους γονείς της, σαν να τους «πλήρωσε» και εκείνοι της έδωσαν ένα όνομα που δεν θα επέλεγαν ποτέ πραγματικά. Εκείνη το θεωρούσε εξευτελιστικό. Ντυνόταν απλά, με μια καθημερινή, σχεδόν αδιάφορη λογική που ταίριαζε με την πόλη γύρω της. Φορούσε ένα λευκό t-shirt που είχε χάσει την αθωότητα του χρώματος από τις πλύσεις, ελαφρώς τσαλακωμένο στο τελείωμα. Πάνω από αυτό ένα καφέ κοντό σακάκι, πρακτικό, χωρίς ιδιαίτερη φροντίδα στο κόψιμο. Η μπορντό φούστα της ήταν από απλό καθημερινό ύφασμα, λίγο ξεθωριασμένη, και κινούνταν φυσικά με το περπάτημά της. Στον λαιμό της είχε ένα λεπτό κολιέ και στο χέρι ένα μικρό βραχιόλι που ακουγόταν ελάχιστα όταν κινούταν. Τ...
Πηγή Σε χρειάζομαι. Kάτω από το φως σε χρειάζομαι. Στο σκοτάδι σε χρειάζομαι. Στο κρύο σε χρειάζομαι. Στη ζέστη σε χρειάζομαι. Στη μοναξιά- εσένα. Στο πλήθος- εσένα. Παντού εσένα. Παντού εσύ. Εσύ κι εγώ… κι όμως τι παράξενο τέλος η αγάπη μας. Εγώ σε χρειάζομαι. Εσύ δεν με χρειάζεσαι. Κάτω από το φως δεν με χρειάζεσαι. Στο σκοτάδι ίσως με θυμάσαι. Στη ζέστη με ξεχνάς. Στη μοναξιά- εσύ. Και οι άλλοι γύρω σου. Στο πλήθος εσύ, οι άλλοι, κι εγώ. Εγώ πουθενά. Εσύ παντού. Εγώ παρών στον πόνο. Εσύ παρούσα στην απουσία μου. Και όσο σε φωνάζω πιο δυνατά, τόσο πιο σιωπηλά φεύγεις. Σε ψάχνω στα φώτα που ανάβουν και σβήνουν, στα δωμάτια που δεν άντεξαν ποτέ το «μαζί», στις λέξεις που είπαμε μισές και στις σιωπές που είπαν τα υπόλοιπα. Σε χρειάζομαι όπως χρειάζεται η νύχτα το φεγγάρι, κι όμως εσύ είσαι φως που δεν γυρίζει πίσω. Δεν με κοιτάς πια όπως πριν. Ή ίσως με κοιτάς -αλλά όταν δεν σε κοιτάζω εγώ. Και εγώ μένω εδώ, σε ένα «αύριο» που έγι...