ΕΚΦΡΑΣΟΥ Κική

Καλημέρα εκφραστικοί μου! Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Σήμερα ένιωσα την ανάγκη να γράψω ένα διήγημα από εκείνα, τα αγαπημένα, που με γυρίζουν τόσο πίσω, σε μια ζεστή αγκαλιά… Ήταν απόγευμα, πριν λίγες μέρες, όταν με κέρασαν μια μουσταλευριά από ένα μικρό μίνι μάρκετ της γειτονιάς μου. Το φτιάχνει μια τοπική, οικογενειακή επιχείρηση. Δεν ξέρω αν ήταν η γεύση της, η υφή της ή η μυρωδιά του μούστου που με χτύπησε κατευθείαν στην καρδιά. Πάντως, δεν ήταν ούτε τόσο νόστιμη ούτε τόσο όμορφη (εξωτερικά) όπως ήταν η δική της. Ξαφνικά βρέθηκα αλλού. Σαν να γύρισα πίσω, πολλά χρόνια πριν. Εκεί, στο χωριό… Στην αυλή της γιαγιάς, της δικής μου της λεβέντισσας. Με το χώμα να μυρίζει φθινόπωρο και τα τζιτζίκια να έχουν πια σωπάσει. Με τα ρούχα πλυμένα στο πλυσταριό και έπειτα απλωμένα στο  σχοινί και το πατητήρι γεμάτο σταφύλια που μας περίμεναν υπομονετικά. Κι όλα αυτά πλαισιωμένα με τη μυρωδιά του ασβέστη όταν ασβέστωνε το σπίτι της. Η εποχή του τρύγου… Αχ, αυτή η εποχή πόσο γρήγορα πάντ...

Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά. Όχι επειδή πέρασε πολύς καιρός ή επειδή τα πράγματα αλλάζουν. Αλλά γιατί… η μνήμη μου δεν κρατάει εικόνες, δεν κρατάει φωτογραφίες. Κρατάει ήχους. Ήχους που ζουν και αναπνέουν μαζί μου, αθόρυβα, στα βάθη ενός δωματίου που δεν έχει παράθυρα. Ο ήχος της καρέκλας όταν σύρεται στο παλιό παρκέ. Το ξύσιμο του στυλού στο λεπτό χαρτί, που μοιάζει να γράφει όχι λέξεις, αλλά τις σκέψεις μου, που ακόμα ψάχνουν τρόπο να βγουν. Το απαλό κλικ που κάνει το παλιό κασετόφωνο όταν ξεκινά να παίζει ένα τραγούδι που δεν ακούγεται πια. Κι εκείνη η παύση — η σιωπή πριν απαντήσεις κάτι που πονάει, σαν να κρατιέται ο χρόνος για μια ανάσα. Η μνήμη μου δεν είναι κινηματογραφική. Δεν έχει καρέ, δεν έχει εικόνες σε διαδοχή. Είναι ηχητική. Σαν κάποιος να άφησε μέσα μου ένα παλιό μαγνητόφωνο που ηχογραφεί τα πιο μικρά, ανείπωτα κομμάτια της ζωής μου — όχι για να τα δω ξανά, αλλά για να τα ακούσω, όταν όλα γύρω γίνονται σιωπηλά. Και τότε, σε στιγμές που ο κόσμος ησυχάζει κ...

Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλα. Εύχομαι να περάσατε όμορφα, να ξεκουραστήκατε, να συλλογιστήκατε και να αποκτήσατε δυνάμεις για τους μήνες που έρχονται, τοσο εργασιακά όσο και προσωπικά – οικογενειακά. Σε αυτό το σημείο συγχαρητήρια σε όσα από τα παιδιά σας πέρασαν στις σχολές των επιλογών τους αλλά και συγχαρητήρια σε όσα δεν πέρασαν, δεν σημαίνει κάτι αυτό, το γνωρίζουμε όλοι. Καλή σταδιοδρομία σε ότι κι αν επιλέξουν να συνεχίσουν. Προσωπικά φίλοι, όντας αδειούχα δύο εβδομάδων (για κάποιους είναι πολύτιμο ακόμη και αυτό), μπορώ να πω πως ξεκουράστηκα αρκετά και γέμισα με όμορφα συναισθήματα το μέσα και το έξω μου. Να πω μάλιστα πως κυρίως τους δυο τελευταίους μήνες ένιωθα τόσο κουρασμένη σωματικά – ψυχικά και κατά συνέπεια «φραγμένη» πνευματικά που κάθε βράδυ μετά τη δουλειά ένιωθα πως σερνόμουν για να πάω στο σπίτι. Συνήθως κάθε τέτοια εποχή μου συμβαίνει αυτό. Είναι η ζέστη η ανυπόφορη, η κούραση μιας συνεχόμενης εργασιακής χρονιάς συν τα βιβλία μου κα...

"Ψυχρή, σαν το μαχαίρι που ξερίζωσα την πιο τρυφερή καρδιά και δεν άνηκε σε άνθρωπο, άνηκε σε μια λευκή ανεμώνα..." "Κρύα, σαν την καρδιά του πιο πολεμοχαρή ανθρώπου..." Εκείνος ήταν ψυχρός, τόσο ψυχρός που από φόβο, δεν είδαμε ποτέ το πρόσωπό του... Εκείνη ήταν ευαίσθητη και ειλικρινής, τόσο ειλικρινής που παραδέχτηκε πως κλαίει, για να γεμίσει με νερό, η λίμνη.... Γκρι, σαν μια παγωμένη ομίχλη Όλα θολά και γκρι Γκρι, σαν την ακατανίκητη επιθυμία Είναι η Λίμνη του Ανεκπλήρωτου και είναι μέρος της Α γάπης που Δηλώνει Απών.  Και πριν σας παρουσιάσω το νέο μου βιβλίο - αν και οι περισσότεροι το γνωρίζεται ήδη από το facebook - να σας πω πως εμπνεύστηκα την ιστορία - παραμύθι (ρεαλισμός - φαντασία) που συναντά κανείς αντί προλόγου α πό ένα και μόνο τραγούδι, αυτό:  Nightwish - While Your Lips Are Still Red Ακούγοντας το συγκεκριμένο τραγούδι, οραματίστηκα την λίμνη,  την νεράιδα, τον περαστικό δίχως πρόσωπο  και τα σκαλιά... Στη συν...

Καλημέρα εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Υποθέτω σε γιορτινούς ρυθμούς - ευελπιστώ χαρούμενοι και όχι αγχωμένοι - να ετοιμάζεστε για το κλίμα το εορταστικό και να φτιάχνετε τα γλυκά σας.  Φτιάξτε τα παρακαλώ και όχι έτοιμα. Ναι μεν πρέπει και τα μαγαζιά να ζήσουν, αλλά κάντε το σπίτι σας να μοσκομυρίσει και κυρίως, περάστε στα παιδιά σας τα έθιμα των εορτών.  Μην γίνουμε ένα τυποποιημένο μέλλον. Είναι σημαντικό.... Οι περισσότεροι - που τα λέμε και μέσω φεισμπουκ - θα έχετε καταλάβει πως τον τελευταίο καιρό - εδώ και δύο μήνες σχεδόν - τον πλέον ελεύθερο χρόνο που είχα, τον διαθέτω στο θεατρικό εργαστήριο του συλλόγου "Περι  Τεχνών" της Χαλκίδας. Πέρα από τις νέες και ενδιαφέρουσες προσωπικότητες που γνώρισα και γνωρίζω - μιας και η κάθε στιγμή επικοινωνίας είναι ακόμη ένα σμίλευμα ψυχής και χαρακτήρα - ομολογώ πως νέοι δρόμοι γνώσεων και πρακτικών ασκήσεων, άνοιξαν μπροστά μου. Δεν θα πω ψέματα, άλλωστε οι περισσότεροι, τόσα χρό...

"Σύννεφα" από εκείνες τις λέξεις, που από μόνες τους, είναι ένα ποίημα. Για την συγκεκριμένη φωτογραφία νιώθω υπερήφανη. Γενικότερα, πέρα από τις σελφις, στο να τραβάω καλλιτεχνικές λήψεις ή να μπορώ να απεικονίσω μέσα από το φακό τις ομορφιές των τοπίων, δεν το κατέχω καθόλου. Για αυτόν τον λόγο λοιπόν, νιώθω υπερήφανη, που κατάφερα να τραβήξω αυτή την εικόνα. Για τα σύννεφα κυρίως. Χωρίς φίλτρα παρακαλώ. Πόσο αρμονικά δοσμένη η αφεντιά τους. Μας έρχεται από την Χαλκίδα αλλά από την άλλη μεριά, Καράμπαμπα για όσους ξέρετε και αρκετά πιο πέρα από την Ιχθυόσκαλα, τόσα χρόνια εδώ και τις ομορφιές της από εκεί πλευράς δεν τις είχα ανακαλύψει. Παράδεισος, εκφραστικοί μου. Η Μαρία Νεφέλη λέει: Η ΝΕΦΕΛΗ Μέρα τη μέρα ζω – που ξέρεις αύριο τι ξημερώνει. Το ‘να μου χέρι τσαλακώνει τα λεφτά και τ’ άλλο μου τα ισιώνει Βλέπεις χρειάζονται όπλα να μιλάν στα χρόνια μας τα χαώδη και να ‘μαστε και σύμφωνοι με τα λεγόμενα «εθνικά ιδεώδη». Τι με κοιτάς εσ...

Αφού ήταν την Πρωταπριλιά. Εσύ διάβασες το γενέθλιο ποίημά μου;

Η Αγάπη Δηλώνει Παρών, πάντα, σε συλλεκτικούς ανθρώπους και στιγμές! Συλλέγω Στιγμές blog by Μαρία Παρασκευοπούλου Κανένα δώρο δεν θα εξαγοράσει την αγάπη ενός ανθρώπου, όταν του έχεις στερήσει την αγάπη για τον εαυτό του. Τζων Στάινμπεκ, 1902-1968, Αμερικανός συγγραφέας, Νόμπελ 1962 Ένας σίφουνας μπορεί να ισοπεδώσει μια πόλη, αλλά δεν μπορεί να ανοίξει ένα γράμμα, να λύσει έναν κόμπο σε μια κλωστή. Πωλ Βαλερύ, 1871-1945, Γάλλος ποιητή Συλλεκτικά, χαριτωμένα και πανέμορφα δωράκια από την δική μας Μαρία! <3 Ευχαριστώ πάρα πάρα πολύ! Ένα μικρό ταμπελάκι επιγραφής στην πόρτα του καφενέ που ορκιζόμουν πριν ό,τι δεν υπήρχε, έγραφε: "Εκλεκτός και ο επόμενος που θα καταφέρει να τη διαβεί... και θα ξεδιψάσει!" Η Αγάπη Δηλώνει Παρών, Κική Κωνσταντίνου "Στεφανία", του συστήθηκε εκείνη χαμογε...