Η Μνήμη Έχει Ήχους – Κι Ένα Δωμάτιο Που Αναπνέει Όταν Λείπω

Δεν ξέρω αν θυμάμαι καλά.
Όχι επειδή πέρασε πολύς καιρός ή επειδή τα πράγματα αλλάζουν.
Αλλά γιατί… η μνήμη μου δεν κρατάει εικόνες, δεν κρατάει φωτογραφίες.
Κρατάει ήχους.
Ήχους που ζουν και αναπνέουν μαζί μου, αθόρυβα, στα βάθη ενός δωματίου που δεν έχει παράθυρα.

Ο ήχος της καρέκλας όταν σύρεται στο παλιό παρκέ.
Το ξύσιμο του στυλού στο λεπτό χαρτί, που μοιάζει να γράφει όχι λέξεις, αλλά τις σκέψεις μου, που ακόμα ψάχνουν τρόπο να βγουν.
Το απαλό κλικ που κάνει το παλιό κασετόφωνο όταν ξεκινά να παίζει ένα τραγούδι που δεν ακούγεται πια.
Κι εκείνη η παύση — η σιωπή πριν απαντήσεις κάτι που πονάει, σαν να κρατιέται ο χρόνος για μια ανάσα.

Η μνήμη μου δεν είναι κινηματογραφική. Δεν έχει καρέ, δεν έχει εικόνες σε διαδοχή.
Είναι ηχητική. Σαν κάποιος να άφησε μέσα μου ένα παλιό μαγνητόφωνο που ηχογραφεί τα πιο μικρά, ανείπωτα κομμάτια της ζωής μου — όχι για να τα δω ξανά, αλλά για να τα ακούσω, όταν όλα γύρω γίνονται σιωπηλά.

Και τότε, σε στιγμές που ο κόσμος ησυχάζει και ο νους απλώνεται, πηγαίνω στο εσωτερικότερο δωμάτιο του εαυτού μου.
Δεν είναι υπνοδωμάτιο, ούτε γραφείο, ούτε σαλόνι ψυχής.
Είναι ένας χώρος χωρίς παράθυρα, χωρίς φως, με τοίχους που ακούν, που απορροφούν τους ήχους και τους μετατρέπουν σε ανάμνηση.

Εκεί, η σιωπή δεν είναι κενή.
Είναι γεμάτη από τους ήχους που δεν τολμώ να πω δυνατά.
Οι αναμνήσεις παίρνουν μορφή μέσα από την απουσία εικόνων και τη ζωντάνια των ήχων.
Είναι σαν να ζωγραφίζω έναν καμβά με νότες και ψίθυρους.

Δεν μένω πολύ εκεί, γιατί αυτό το δωμάτιο — το δωμάτιο των ήχων — έχει τη δική του ζωή.
Νομίζω πως αναπνέει μόνο όταν λείπω, όταν το μυαλό μου είναι μακριά, απασχολημένο με τη φασαρία της καθημερινότητας.
Όταν ξεχνώ να ακούω.
Κι όταν επιστρέφω, νιώθω πως κάτι μικρό μέσα μου αλλάζει, σαν να έχω ακούσει ξανά τον εαυτό μου να μιλάει σιγανά.

Κι όμως… εκεί, μέσα σε εκείνο το σκοτεινό δωμάτιο, γράφονται τα πιο αληθινά κομμάτια μου.
Δεν είναι λέξεις σε χαρτί.
Είναι ένας αόρατος ήχος, μια μυστική μελωδία που μόνο εγώ καταλαβαίνω.

Είναι η μνήμη μου — εκείνη που δεν θέλει να ξεχαστεί, ακόμα κι αν δεν φαίνεται.

Κλείσε για λίγο τα μάτια.
Μην αναζητήσεις εικόνες. Μη σκεφτείς τις μορφές και τα πρόσωπα.
Άκου μόνο.
Τι ήχους φέρνεις στην επιφάνεια;
Ίσως το γέλιο που ακούγεται από μακριά, μια παλιά μελωδία, έναν ψίθυρο που έμεινε ασάλευτος.
Ή το χτύπημα της βροχής στο παράθυρο, το σιγανό βήμα στο πάτωμα, τον αέρα που περνά μέσα από τα φύλλα.

Ποιος είναι ο ήχος που κρατά τη δική σου μνήμη ζωντανή;
Γράψε τον.
Μοιράσου τον μαζί μου.
Και αν θέλεις, άκου τον ξανά — θα σε οδηγήσει σε μέρη που δεν φανταζόσουν.

 

#υβριδική_γραφή #μνήμη_και_ήχος #λογοτεχνικό_blog #σκοτεινή_γραφή #προσωπικός_στοχασμός #συναισθηματικά_κείμενα #γράφω_για_εμένα

 

Καλημέρα και καλή εβδομάδα, εκφραστικοί μου.
Να θυμάσαι να ακούς — όχι μόνο τους άλλους, αλλά και εκείνες τις μικρές, αδιόρατες φωνές μέσα σου.
Εκεί κρύβεται η αλήθεια σου.
Κι εκεί αρχίζει η πιο σιωπηλή, αλλά ουσιαστική συνομιλία με τον εαυτό σου.