Στρέβλωσε πάλι η αλήθεια
σαν σκιά στον τοίχο,
που δεν ξέρεις αν έρχεται
ή φεύγει.
Ξεγυμνωμένη απ’ το νόημα,
κοιμάται όρθια
σε καθρέφτες ραγισμένους
απ’ ελλείψεις.
Δεν έχει φωνή —
μόνο ψίθυρο από λάθη
που κάποτε ντύθηκαν
με λόγια σίγουρα.
Κρέμεται τώρα
από νήματα αβέβαια,
σε δίχτυ απλωμένο
όχι για να σωθεί,
μα για να φανεί.
Κι αυτοί που την είδαν,
δεν ήξεραν τι είδαν.
Ήξεραν μόνο
ό,τι νόμιζαν.
Ημιμαθείς.
Με μάτια κλειστά
πιο πολύ
κι από σιωπή.
Κική Κωνσταντίνου

Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ