φοράει το δέρμα της
σαν κάτι δανεικό
που δεν της ανήκει.
κάθε της κίνηση
μια προσπάθεια να πει
"είμαι εδώ"
και κάθε ήχος που βγαίνει
πνίγεται στη μέση.
οι καθρέφτες την κοιτούν
όχι για να την δουν
μα για να της θυμίσουν
ότι δεν φτάνει.
λέει λέξεις
που πέφτουν στο πάτωμα
χωρίς να ακουστούν
χωρίς να σημαίνουν.
ντύνεται με χαμόγελα
ξέρει πώς φαίνονται απ’ έξω
δεν ξέρει πώς νιώθουν.
στον ύπνο της
ονειρεύεται να είναι άλλη.
στο ξύπνιο της
παλεύει να είναι κάτι.
αλλά πάντα λείπει
το ένα.
το λίγο.
το αρκετό.
και μέσα της
μια φωνή ψιθυρίζει:
«δεν είσαι αρκετή»
τόσο σταθερά
που γίνεται αλήθεια.
Κική Κωνσταντίνου
🖤 Πόσο βαθιά και εύστοχα λόγια… Κάθε στίχος ένα καθρέφτισμα όσων δεν λέγονται δυνατά, αλλά υπάρχουν. Νιώθω την αγωνία, τη σιωπή, την προσπάθεια. Και μέσα σε όλα αυτά, μια αλήθεια που πολλές φοράμε σαν σκιά: το «δεν είμαι αρκετή». Μα είναι. Είναι πολύ παραπάνω από αρκετή. Απλώς η φωνή μέσα μας συχνά ξεχνά να το πει. Σ’ ευχαριστώ που μοιράστηκες κάτι τόσο αληθινό.
ΑπάντησηΔιαγραφήΑναστασία μου, καλημέρα και καλώς βρεθήκαμε και στο δικό μου σπιτικό.
ΔιαγραφήΤο σχόλιό σου με άγγιξε με τρόπο σιωπηλό και βαθύ — έτσι όπως μόνο η ψυχή ξέρει να μιλά, όταν νιώθει. Ναι… υπάρχουν μέσα μας σκιές που δεν φωνάζουν, αλλά βαραίνουν. Κι αυτό το «δεν είμαι αρκετή»... πόσο γνώριμο. Πόσες φορές το φορέσαμε σαν αόρατο ένδυμα.
Κι όμως, η γραφή, όταν τολμά να γίνει αλήθεια, φωτίζει. Έστω και δειλά. Κι ένα μοίρασμα σαν το δικό σου γίνεται καθρέφτης για πολλές ακόμη σιωπές.
Σ’ ευχαριστώ εγώ, που ένιωσες, που κατάλαβες, που φώτισες.