Ο Πιανίστας που έμεινε Άγγιγμα

 

Κάθισε απέναντί του

σαν ιερέας χωρίς πίστη,

σαν φλόγα δίχως σώμα.

 

Το πιάνο —

όχι πια όργανο,

μα τάφος των ήχων,

ένα κουφάρι από έβενο

που κάποτε τραγουδούσε.

 

Δεν είχε δάχτυλα.

Του τα πήρε ο χρόνος,

ή ίσως η μουσική,

σαν τιμωρία

γι’ αυτό που τόλμησε ν’ αγαπήσει πολύ.

 

Κι όμως, δεν λύγισε.

 

Έσκυψε στο πιάνο

όπως σκύβει κανείς στη γη

που δεν του ανήκει πια —

κι άρχισε να παίζει.

 

Όχι με δάχτυλα.

Με βλέμμα.

Με ανάσα.

Με τη σιωπή που ξέρει

τι σημαίνει να υπήρξες ήχος

και να έγινες μνήμη.

 

Οι πλήκτρες δεν ακούστηκαν,

μα ο κόσμος σώπασε.

Σώπασε —

όπως σώπασε η πρώτη μάνα

όταν της πήραν το παιδί.

 

Γιατί εκείνη τη στιγμή,

κάτι μεγαλύτερο απ’ τη μουσική γεννήθηκε:

η αλήθεια του ανθρώπου

που συνεχίζει να δημιουργεί

παρόλο που του λείπουν

όλα τα μέσα.

 

Κι αν ο Θεός κάποτε

έπαιξε με το φως,

ο πιανίστας

έπαιξε με την έλλειψη.

Και τον νίκησε.

 

Κική Κωνσταντίνου