Στο Άνοιγμα

 

Δεν είναι φόβος.
Είναι η ανάμνηση του ήχου
πριν καν ακουστεί.

Η αναμονή
είναι ο χειρότερος ήχος.

*

Μου ζήτησαν να ανοίξω.
Να μείνω έτσι.
Ακίνητη.
Υπομονετική.
Να επιτρέψω.

Δεν ρώτησαν αν πονάει.
Ούτε τι έγινε την τελευταία φορά.
Το "από την αρχή"
είναι νόμος εδώ.
Δεν κουβαλά παρελθόν —
μόνο χαρτιά.

*

Υπάρχει μια λάμπα
πάνω απ’ το πρόσωπο.
Πιο έντονη απ’ το φως του ήλιου.
Κι όμως δεν ζεσταίνει τίποτα.

*

Δεν κουνιέμαι.
Ούτε μιλάω.
Κι αν το σώμα μου τρέμει
είναι γιατί κρατάει μέσα του
όλα τα "αντέχω"
που δεν είπα.

*

Μετρώ μέσα μου
τις σκιές.
Όχι αυτές που φαίνονται.
Τις άλλες,
που ξέρουν να κρύβονται
πίσω από λέξεις όπως "απαραίτητο",
"λίγο ακόμα",
"θα περάσει".

*

Δεν με αφορά πια
το αποτέλεσμα.
Μόνο το να τελειώσει.

*

Είναι παράξενο
το πώς νιώθεις
όταν σε φροντίζουν με γάντια.
Αποστειρωμένα.
Απρόσωπα.
Προσεκτικά ως απάνθρωπα.

*

Όταν σηκώνομαι
δεν είμαι ίδια.
Δεν έχω κάτι να δείξω
κι όμως κάτι λείπει.

Ίσως κομμάτι της φωνής μου.
Ίσως απλώς
μια μικρή
αντίσταση
που άφησα πίσω.

*

Θα ξανάρθω.
Το ξέρω.

Δεν θα το πω σε κανέναν.
Ούτε στον εαυτό μου.

Μόνο θα συνεχίσω
να ανοίγω
όταν μου ζητάνε
να σωπάσω.

Κική Κωνσταντίνου