Ντύθηκε Θάλασσα

Ντύθηκε θάλασσα,
όχι για να εντυπωσιάσει —
αλλά γιατί δεν άντεχε πια να είναι στεριά.
Άφησε πίσω της τους δρόμους,
τα χαρτιά με τις εκκρεμότητες,
τις λέξεις που δεν ειπώθηκαν ποτέ.

Έπλεξε τα μαλλιά της με φύκια,
φρόντισε να μπλέξει μέσα κι έναν μικρό ιππόκαμπο.
Κανείς δεν τον είδε να κρύβεται,
παρά μόνο ο άνεμος,
που της μιλούσε σαν παλιός εραστής.

Αστερίες για πιάστρες.
Λευκά, χρυσά, κοκκινωπά —
έστεκαν ήσυχα πάνω στους κυματισμούς των μαλλιών της,
σαν να ήξεραν πως εκεί ανήκουν.

Το φόρεμά της από διάφανο νερό.
Στιγμές που κυλούν,
λάμψεις ήλιου,
μυστικά που άκουσαν τα βράχια και κράτησαν.

Στο λαιμό της κρεμόταν ένα κοχύλι.
Αν το πλησίαζες,
θα άκουγες τη φωνή της —
όχι να λέει λόγια,
αλλά να τραγουδά παλιούς αποχαιρετισμούς.

Περπατούσε ξυπόλυτη στην άμμο.
Τα πόδια της δεν άφηναν ίχνη,
λες και η γη δεν ήθελε να την κρατήσει,
λες και της έδινε την ελευθερία να φεύγει όποτε το θελήσει.

Πίσω της, τα παιδιά την φώναζαν "θεά",
οι γέροι την κοιτούσαν με τα μάτια της πρώτης τους αγάπης.
Και οι γυναίκες —
κάποιες την φθόνησαν,
μα οι πιο πολλές απλώς ευχήθηκαν
να την είχαν γνωρίσει σε μια άλλη ζωή,
πιο άγρια, πιο ελεύθερη.

Ήταν το καλοκαίρι που περπατούσε ανάμεσά μας.
Και όσο κι αν προσπαθήσαμε να την κρατήσουμε,
εκείνη πάντα γλιστρούσε
σαν νερό ανάμεσα στα δάχτυλα.

Κική Κωνσταντίνου 

 

Εκφραστικοί μου φίλοι,

Το παραπάνω ποίημα είναι η δική μου συμμετοχή στο καλοκαιρινό ποιητικό δρώμενο που έχει ετοιμάσει η αγαπημένη μας φίλη, η Αριστέα.

Τι όμορφο που είναι να μοιραζόμαστε μαζί στιγμές καλοκαιρινές, γεμάτες μνήμες, δάκρυα, γέλια, όρια και όνειρα.

Η δημιουργική σπίθα της Αριστέας ξανά άναψε αυτόν τον βωμό, όπου απλώνουμε τις πιο βαθιές και αληθινές πτυχές της ψυχής μας.

Την ευχαριστούμε από καρδιάς.

Ας συνεχίσουμε να δημιουργούμε, να εκφραζόμαστε, να ζούμε.