Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Όταν τελειώνει η γραφή, αρχίζει η αλήθεια.

 


✍️ Επίλογος: Όταν τελειώνει η γραφή, αρχίζει η αλήθεια

Η σειρά «10 Κείμενα Ψυχής» έφτασε σήμερα στο τέλος της.
Μια σειρά γραπτών που ξεκίνησε από μια ανάγκη, μια φωνή που ζητούσε να ακουστεί μέσα στον θόρυβο, μέσα στην εσωτερική αναστάτωση, μέσα στη σιωπή. Μια φωνή που, παρά τον δισταγμό και τον φόβο, βρήκε τη δύναμη να μιλήσει.

Δέκα κείμενα — δέκα στάσεις στην πορεία μου, δέκα σημεία όπου σταμάτησα να κοιτάζω έξω και άρχισα να κοιτάζω βαθιά μέσα μου.
Δεν ήταν μια εύκολη διαδρομή. Ήταν δύσκολη, γιατί όταν γράφεις την αλήθεια, αναγκάζεσαι να γδυθείς από τις μάσκες και τα ψέματα. Δεν είναι ποτέ απλό να σκάψεις στα βάθη της ψυχής σου και να αφήσεις τον αναγνώστη να κοιτάξει εκεί μέσα.

Η γραφή αυτή δεν ήρθε για να εντυπωσιάσει. Δεν ήρθε για να γεμίσει σελίδες με λόγια κενά και ανώδυνα. Ήρθε για να ανασαίνει. Για να πονάει. Για να ματώνει και ταυτόχρονα να θεραπεύει. Ήρθε για να γίνει γέφυρα ανάμεσα σε μένα και σε σένα, ανάμεσα σε ψυχές που αναζητούν μια αλήθεια πέρα από το προφανές.

Καθώς κλείνω αυτό το κεφάλαιο, νιώθω πως η γραφή με οδήγησε εκεί που ποτέ δεν περίμενα: στην αποδοχή του εαυτού μου, με τις ρωγμές και τις σκιές του.
Και μαζί, μέσα από αυτά τα κείμενα, ελπίζω να βρήκατε κι εσείς μια μικρή φωλιά όπου μπορείτε να ακουμπήσετε τον δικό σας εσωτερικό κόσμο. Μια πρόσκληση να μην φοβάστε να νιώσετε, να αναρωτηθείτε, να πονέσετε αλλά και να ελπίσετε.

Η συγγραφή αυτής της σειράς ήταν μια πράξη θάρρους.
Ήταν μια πράξη αγάπης — προς τον εαυτό μου και προς εσάς που με διαβάσατε, με ακούσατε, με νιώσατε.
Γιατί, τελικά, ο συγγραφέας μπορεί να γράφει μόνος.
Όμως, η σύνδεση με τον αναγνώστη, η ανταπόκριση στην ψυχή του άλλου, είναι που κάνει τη γραφή να ζει, να αναπνέει, να ανήκει.

Αυτή η σειρά κειμένων δεν κλείνει έναν κύκλο — ανοίγει έναν δρόμο.
Έναν δρόμο που δεν έχει συγκεκριμένη κατεύθυνση, ούτε τελικό προορισμό. Έναν δρόμο που περπατιέται κάθε μέρα, με μικρές αποφάσεις, με θάρρος και με πίστη στην αξία του αυθεντικού βίου.

Είμαι συγγραφέας.
Όχι επειδή έχω έναν τίτλο ή γιατί επιδιώκω τη φήμη.
Αλλά γιατί δεν μπορώ να μη γράφω.
Η γραφή είναι για μένα η αναπνοή μέσα στο σκοτάδι.
Είναι η μοναδική γλώσσα που με βοηθά να εκφράσω όσα δεν λέγονται, να ακούσω όσα δεν ακούγονται, να νιώσω όσα δεν φαίνονται.

Αυτή η σειρά, αυτά τα «10 Κείμενα Ψυχής», είναι μια πρόσκληση.
Μια πρόσκληση να αναζητήσουμε μαζί τη βαθύτερη ουσία της ύπαρξης μας.
Να κοιτάξουμε τον εαυτό μας στα μάτια, χωρίς φόβο.
Να δεχτούμε την ατέλεια, τις πληγές, τις σκιές — γιατί είναι ακριβώς αυτές που μας κάνουν ανθρώπους.

Αν κατάφερα μέσα από αυτά τα λόγια να αγγίξω ένα κομμάτι σας, να ανασύρω μια σκιά ή να φωτίσω μια πλευρά που ήσασταν έτοιμοι να ξεχάσετε, τότε νιώθω πως η αποστολή μου έχει εκπληρωθεί.
Και γι’ αυτό σας ευχαριστώ από καρδιάς.

Γιατί ο καθένας που διαβάζει και νιώθει, γίνεται μέρος αυτής της γραφής.
Μια γραφή που δεν τελειώνει εδώ.
Μια γραφή που συνεχίζει μέσα από κάθε σκέψη, κάθε συναίσθημα, κάθε στιγμή.

Τελειώνω αυτό το κείμενο με την πεποίθηση πως η ψυχή μιλάει πάντα — αλλά σε μια γλώσσα που μόνο η σιωπή μπορεί να ακούσει.
Και πως η αλήθεια δεν γράφεται με λέξεις, αλλά με το θάρρος να είσαι ολόκληρος.

Αυτή είναι η αλήθεια που κρατώ.
Αυτή η αλήθεια θα με συνοδεύει και θα με οδηγεί πάντα, ως συγγραφέα και ως άνθρωπο.

Με βαθιά ευγνωμοσύνη,

Κική. 

Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να ...

Ο Αύγουστος μας αποχαιρετά

  Ο Αύγουστος περπατά αργά, με τα βήματά του βαριά από ήλιο που σβήνει, σαν να κουβαλάει ολόκληρο τον χρόνο σε μια ανάσα, σε μια τελευταία ματιά πριν χαθεί πίσω από το κατώφλι του φθινοπώρου. Η πόλη μοιάζει να κρατά την αναπνοή της, με το χώμα ακόμα ζεστό κάτω από τα πόδια, το κελάηδημα των πουλιών λιγοστό και νωχελικό, τα τζιτζίκια σιγούν, μα ο αέρας ακόμα φέρνει την ανάμνηση του ατελείωτου καλοκαιριού — των απογευμάτων που λιώσαμε σε γέλια, των βραδιών με αστέρια να πέφτουν σαν βροχή και της θάλασσας που αγκάλιαζε κάθε μας βήμα. Στην αυλή η κούνια κουνιέται ακόμα, σαν να χαιρετάει εκείνους που σίγουρα θα φύγουν, τραγουδώντας έναν ήσυχο αποχαιρετισμό, μ’ ένα γλυκό, μακρινό τραγούδι που θυμίζει: «Μείνετε εδώ λίγο ακόμα — η στιγμή δεν τέλειωσε». Τα δέντρα στέκονται βαρύθυμα, φύλλα χρυσά, κόκκινα και καφέ, αρχίζουν να πέφτουν απαλά στο χώμα, σαν να φυλάνε μέσα τους μνήμες που θα κρατήσουν τη ζεστασιά του ήλιου και της βροχής, το άρωμα των λουλουδιών που έλιωσα...

ΚΑΙ ΝΕΟ ΒΡΑΒΕΙΟ.

Εκφραστικοί μου φίλοι καλημέρα. Λίγο καθυστερημένα σας τη λέω σήμερα αλλά στη μπλοκογειτονιά υπάρχουν πολλά όμορφα πράγματα και ήθελα χρόνο να τα απολαύσω. Για σήμερα έχω ετοιμάσει μία ανάρτηση που έχει να κάνει με ένα βραβειάκι που εχθές απονεμήθηκε στο μπλοκόσπιτό μου απο την νέα μα πολύ κοντινή μου πλεον μπλοκοφίλη Σοφία Σοφάκι που και χαρά μου έδωσε αλλά και τροφή για νέα ανάρτηση. Σοφάκι μου ευχαριστώ πολύ! Τιμή και χαρά μου! :) Το βραβείο είναι το εξής: και ακολουθείτε απο τους κάτωθι κανόνες: 1. Να γράψεις 11 πράγματα για τον εαυτό σου 2. Να απαντήσεις στις 11 ερωτήσεις αυτού που σου έκανε tag και να γράψεις 11 ερωτήσεις γι' αυτούς που θα κάνεις εσύ tag 3. Βράβευσε 11 άτομα 4. Ενημερώνεις τα άτομα που βράβευσες Πάμε λοιπόν. 11 Πράγματα για τον εαυτό μου: Παρατηρώ όσο μπορώ τα πάντα γύρω μου. Παρατηρώ με την έννοια του οτι τα επεξεργάζομαι κιόλας. Μου αρεσει να περπατω αργά για να κάνω πράξη το παραπάνω και όταν για κάποιο λόγ...