Η Γυναίκα Με Τα Αθόρυβα Μάτια

 

Η γυναίκα με τα αθόρυβα μάτια,
παρακολουθεί τον κόσμο να χάνεται στον θόρυβο του,
κι εκείνη, σιωπηλή,
χορεύει—
χωρίς να χρειάζεται λέξεις,
χωρίς να χρειάζεται να φωνάξει για να υπάρξει.
Το βλέμμα της, ακίνητο σαν θάλασσα,
είναι ο κόσμος ολόκληρος,
και εμείς, θεατές, παρακολουθούμε
την αλήθεια της να ξεδιπλώνεται.

Φλαμένγκο, είναι το σώμα της,
η φλέβα που χτυπάει στο χορό της,
η φωτιά που δεν καίει μόνο,
αλλά αναγεννά.
Ο ρυθμός της κιθάρας την καλεί,
αλλά εκείνη δεν ακολουθεί,
εκείνη είναι η μουσική,
είναι το βήμα που μιλάει πιο δυνατά
από οποιοδήποτε ήχο.

Η φτέρνα της χτυπά τη γη
και ο αέρας διστάζει,
σαν να μην τολμά να την αγγίξει.
Τα χέρια της κινούνται αργά,
σαν το φως που εισχωρεί αθόρυβα στο σκοτάδι.
Αυτή, η γυναίκα με τα αθόρυβα μάτια,
είναι ο ήχος του φλαμένγκο χωρίς τον θόρυβο του.

Κάθε κίνηση της είναι ποίημα,
κάθε γύρισμα της είναι υπόσχεση,
κάθε της βήμα,
μια σιωπηλή κραυγή που ο κόσμος δεν ακούει,
αλλά νιώθει.
Το φλαμένγκο μέσα της
δεν είναι απλώς χορός,
είναι το αίμα της,
η αναπνοή της,
η φωτιά που καίει χωρίς να καταστρέφει.

Το βλέμμα της λέει όλα όσα δεν χρειάζονται λέξεις,
είναι φωτιά και πάγος,
είναι ήλιος και νύχτα,
είναι η αλήθεια που δεν χωρά
στα στόματα των άλλων.
Η γυναίκα με τα αθόρυβα μάτια
χρησιμοποιεί τον χορό για να βρει τη φωνή της,
να μιλήσει με την ψυχή της,
με το σώμα της,
με την αναπνοή της.

Φλαμένγκο, το όνομά της,
η ίδια η ζωή της,
που χορεύει πάνω στην άκρη του χρόνου,
χωρίς φόβο, χωρίς σύνορα.
Και εμείς, σιωπηλοί,
τη βλέπουμε να γίνεται το φως,
να αναστενάζει τον κόσμο σε κάθε γύρισμα,
να κάνει τη γη να σιγήσει,
να κάνει τον αέρα να παραλύσει,
γιατί ξέρει πως δεν χρειάζεται
να φωνάξει για να ακουστεί.

Η γυναίκα με τα αθόρυβα μάτια
είναι η φωτιά που καίει την ύπαρξή της,
είναι το φλαμένγκο που γίνεται ένας δρόμος
χωρίς τέλος και χωρίς αρχή.
Κάθε κίνησή της,
κάθε της βήμα,
είναι η αλήθεια που σιγά-σιγά φτάνει στον κόσμο
όχι με θόρυβο,
αλλά με τη δύναμη της σιωπής.
Φλαμένγκο, η γυναίκα αυτή,
η φλόγα που αναδύεται χωρίς να φλέγεται,
ο χορός που δεν τελειώνει ποτέ.

Κική Κωνσταντίνου