Κείμενο 8: Το Σιωπηλό Ταξίδι των Λέξεων

 

Κείμενο 8:
Το Σιωπηλό Ταξίδι των Λέξεων

Υπάρχουν λέξεις που δεν λέγονται φωναχτά. Λέξεις που κατοικούν στα μάτια, στα ακροδάχτυλα, στο μικρό τρέμουλο της φωνής όταν κάτι μας συγκινεί.

Αυτές τις λέξεις κυνηγάω να γράψω. Τις σιωπηλές. Αυτές που κουβαλούν αλήθειες που δύσκολα αντέχει η φωνή.

Η συγγραφή δεν είναι πάντα εύκολη. Πολλές φορές σου ζητά να κατέβεις βαθιά μέσα σου, να παλέψεις με μνήμες, με σκιές, με φωνές που δεν σιώπησαν ποτέ.

Αλλά ξέρεις τι; Αξίζει. Γιατί μέσα από αυτές τις σιωπές γεννιούνται οι πιο δυνατές ιστορίες. Αυτές που ενώνονται με άλλες ψυχές εκεί έξω, που λένε: "Δεν είσαι μόνος/μόνη."

#ΣιωπήΚαιΛόγος #ΔύναμηΤωνΛέξεων #ΓράφωΓιαΝαΖήσω #ΣυγγραφικήΔιαδρομή #ΙστορίεςΠουΑγγίζουν #ΒαθιέςΑλήθειες #ΨυχήΣεΧαρτί

 

Το σιωπηλό ταξίδι των λέξεων – μια προσωπική εξομολόγηση

Υπάρχουν λέξεις που δεν βγαίνουν εύκολα από τα χείλη. Όχι επειδή δεν υπάρχουν, αλλά γιατί είναι βαριές. Κουβαλούν μέσα τους συναισθήματα που δεν αντέχουν να φωνάξουν. Είναι λέξεις που γεννήθηκαν σε σιωπές. Σε βλέμματα που μίλησαν χωρίς ήχο, σε στιγμές που έπρεπε να παραμείνουν άφωνες για να μη σπάσουν.

Αυτές τις λέξεις προσπαθώ να γράψω.

Η συγγραφή για μένα δεν είναι χόμπι, δεν είναι απλά μια έκφραση. Είναι τρόπος ύπαρξης. Είναι το πώς καταλαβαίνω τον κόσμο, πώς μελετώ τον εαυτό μου, πώς προσπαθώ να γιατρέψω πληγές που δεν φαίνονται. Είναι το ταξίδι μου προς το μέσα, εκεί όπου οι φωνές σιγούν και μένει μόνο η αλήθεια.

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί επιλέγω να γράφω ιστορίες που με γυρνούν πίσω, που με κάνουν να σκάβω σε ξεχασμένες μνήμες και θαμμένες εικόνες. Δεν είναι εύκολο. Υπάρχουν νύχτες που σταματώ τη γραφή στη μέση, όχι γιατί δεν ξέρω τι να πω – αλλά γιατί δεν αντέχω να το πω.

Κι όμως, κάθε φορά που επιστρέφω σε εκείνη τη λευκή σελίδα, συμβαίνει κάτι μικρό και ιερό. Σαν να με περιμένει εκεί μια παλιά εκδοχή του εαυτού μου. Κι όσο της δίνω χώρο να μιλήσει, αρχίζει να μεταμορφώνεται. Γίνεται λέξη, πρόταση, παράγραφος. Και ξαφνικά, η σιωπή αποκτά φωνή.

Αυτές οι σιωπηλές λέξεις είναι που με φέρνουν κοντά σε άλλους ανθρώπους. Που χτίζουν γέφυρες ανάμεσα σε ψυχές. Που κάποιος εκεί έξω μπορεί να διαβάσει και να πει: «Αυτό νιώθω κι εγώ. Δεν είμαι μόνος.» Κι εκεί ακριβώς καταλαβαίνω γιατί γράφω. Όχι για να ακουστώ, αλλά για να συναντηθώ.

Γιατί, τελικά, η συγγραφή δεν είναι μια μοναχική πράξη. Είναι μια σιωπηλή πρόσκληση προς τον άλλον: "Έλα, δες. Μη φοβάσαι. Εδώ είναι όλα. Όσα ένιωσα και δεν είπα ποτέ. Μήπως τα ένιωσες κι εσύ;"

Αυτό είναι το σιωπηλό ταξίδι των λέξεών μου. Κι αν σε βρει κάπου στον δρόμο του, να ξέρεις: σε ευχαριστώ που στάθηκες να διαβάσεις.

---

💬 Κι εσύ;

– Έχεις νιώσει ποτέ λέξεις μέσα σου που δεν μπορούσες να πεις δυνατά;
– Ποια είναι η δική σου "σιωπηλή ιστορία";
– Τι σημαίνει για σένα η γραφή ή η έκφραση γενικά;
– Πότε ένιωσες ότι οι λέξεις έγιναν γέφυρα ανάμεσα σε εσένα και κάποιον άλλον;

Θα χαρώ να διαβάσω τις σκέψεις σου στα σχόλια. Γιατί κάθε λέξη –ειπωμένη ή όχι– αξίζει να βρει τον δρόμο της.

#ΣιωπήΚαιΛόγος #ΗΔύναμηΤηςΓραφής #ΓράφωΓιαΝαΖήσω #ΙστορίεςΜεΨυχή #ΜοιρασμένεςΣιωπές #ΛόγιαΑπόΜέσα #ΠεςΤηνΙστορίαΣου