Ο Δρόμος προς την Ευτυχία

Πάμε,
ολοταχώς,
προς την Ευτυχία,
σαν μια φωτεινή καταιγίδα που κυλάει στον αέρα,
με τα φτερά της ελπίδας να αναστενάζουν,
σε μια πορεία ασταμάτητη, αμέτρητη.

Το Αριστείο μου,
το έχασα,
σαν φύλλο που ταξιδεύει στο άνεμο,
το έχασα και δεν θυμάμαι πού,
ίσως σε κάποια σκοτεινή γωνιά της ύπαρξής μου,
σε εκείνο το μέρος που σιωπά και αγωνιά,
δίχως φως.

Και όμως,
μέσα στη σκοτεινιά,
υπήρξε μια χαραμάδα,
μια τόση δα, παραμικρή χαραμάδα,
που φώτισε την ψυχή μου,
λες και το φως ήρθε κρυφά από το βάθος της σιωπής.

Φωνές,
σιωπηλές φωνές,
σχεδόν αφανείς,
σαν να καραδοκούσε η ενοχή,
και τότε… λύθηκα.
Σαν άγριο ζώο, λύθηκα,
περίεργο,
μα δεν ήμουν σε κλουβί.
Αγρίμι,
με την καρδιά γεμάτη πάθος και αγωνία,
έτοιμο να αναστηθεί.

Πολλά στάχυα,
όλα στροβιλίζονται γύρω μου,
ο κόσμος φυλλορροεί,
και ο δρόμος μπροστά μου,
ένας πελώριος, γκρεμισμένος δρόμος,
ανοίγεται για να με πάρει μακριά.

Ένα μακρύ ταξίδι,
ένα ξέφρενο ωτοστόπ,
και μέσα του, σαν αστραπή,
γεννιέται η Ελπίδα.
Πάμε,
ολοταχώς,
προς την Ευτυχία!

Ο δρόμος μας είναι ανοιχτός,
η Ευτυχία μας περιμένει,
κι εμείς,
με καρδιά αδέσμευτη,
τρέχουμε προς το φως,
σε έναν κόσμο που δεν είναι πια σκοτεινός.

Κική Κωνσταντίνου