Κείμενο 7: Γράφοντας με την Καρδιά Μισάνοιχτη

 

Κείμενο 7:

Γράφοντας με την Καρδιά Μισάνοιχτη

 

Δεν γράφω για να εντυπωσιάσω. Δεν γράφω για να πείσω.

Γράφω γιατί δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Γράφω γιατί μέσα μου υπάρχει κάτι που θέλει να βγει στο φως — ένα συναίσθημα, μια ανάμνηση, ένα βλέμμα που δεν ειπώθηκε ποτέ με λόγια.

 

Η γραφή για μένα δεν είναι τέχνη, είναι αναπνοή. Είναι οι λέξεις που τρέχουν στα χαρτιά μου όταν όλα τα άλλα σωπαίνουν. Είναι η πιο προσωπική, η πιο εκτεθειμένη μου πράξη.

 

Και ναι, μερικές φορές φοβάμαι. Την έκθεση, την παρεξήγηση, το κενό. Αλλά συνεχίζω. Γιατί η ανάγκη να μιλήσω είναι πιο δυνατή απ' τον φόβο.

Σε ευχαριστώ που είσαι εδώ. Σε ευχαριστώ που διαβάζεις.

 

#ΓράφωΑπόΨυχή #ΑλήθειαΣτιςΛέξεις #ΚατάθεσηΨυχής #ΣυγγραφήΜεΝόημα #Συναισθήματα #Δημιουργία #ΠροσωπικήΔιαδρομή #ΕσωτερικήΦωνή

 

 

Κι Όμως, Συνεχίζω να Γράφω

Υπάρχουν μέρες που δεν βρίσκω τις λέξεις. Όχι γιατί δεν υπάρχουν μέσα μου, αλλά γιατί είναι τόσο βαριές που δεν σηκώνονται να βγουν. Κάθονται στο στήθος μου σαν άλυτοι κόμποι και περιμένουν. Περιμένουν να τους δώσω σχήμα, ήχο, μορφή.

Κι όμως, κάθε φορά, κάπως, γράφω. Με χέρια που τρέμουν. Με σκέψεις που διστάζουν. Με μια καρδιά που, αν και μισάνοιχτη, παραμένει τρωτή.

Για μένα, η γραφή δεν είναι καταφύγιο — είναι πεδίο μάχης. Εκεί που κονταροχτυπιούνται η αλήθεια και ο φόβος. Εκεί που διαλέγω να φανερώσω κομμάτια μου που ούτε εγώ δεν ήξερα ότι υπάρχουν. Κάποιες φορές τα αγκαλιάζω. Άλλες, τα φοβάμαι.

Αλλά αυτό που με κρατάει, είναι ότι ίσως —ακόμα κι ένα μικρό ίσως— αυτά τα λόγια να φτάσουν κάπου. Να αγγίξουν. Να ψιθυρίσουν σε κάποιον που νιώθει το ίδιο.
Κι αν συμβεί αυτό, τότε δεν έγραψα άδικα.

Δεν γράφω γιατί έχω όλες τις απαντήσεις. Γράφω γιατί έχω ερωτήματα που με καίνε. Γράφω γιατί θέλω να θυμάμαι, να νιώθω, να υπάρχω.
Και, κυρίως, γράφω γιατί κάπου βαθιά μέσα μου ξέρω ότι κάποιος, κάπου, ίσως χρειάζεται να διαβάσει ακριβώς αυτό που φοβόμουν να πω.