Με ένα χρώμα, περιέργως λευκό

 

 

Τα όνειρά μας, ναυαγοί του χθες,
σαν φως που χάθηκε πίσω από τη σιωπή της θάλασσας.
Με ένα χρώμα, περιέργως λευκό,
σαν το πρώτο άγγιγμα της αυγής, που διστάζει να φανεί,
σαν το φως που θέλεις να κρατήσεις,
μα ξέρεις πως, λίγο-λίγο, θα το χάσεις.

Που να είναι τώρα τα όνειρά μας;
Σε ποιο σημείο της απεραντοσύνης, της άδειας θάλασσας;
Αχ, αν υπήρχε μια πυξίδα, να δείχνει τον δρόμο,
να τα παρακολουθούμε, να μην τα χάσουμε,
μα μήπως και αυτή, η πυξίδα, έχει ήδη ξεχαστεί;

Κάποιος ναύτης, ίσως,
στο βάθος της θάλασσας, να στέκεται μόνος,
χάνοντας το βλέμμα του στον ορίζοντα,
προσευχόμενος για κάτι που δεν έρχεται,
και ίσως ποτέ δεν ήρθε.
Ένα ψάρι, μικρό, απελπισμένο,
ίσως να κολυμπάει στα σκοτάδια,
αναζητώντας το χέρι που θα το σώσει,
μα η θάλασσα, όπως όλα, δεν το αφήνει.

Ένας ωκεανός και τόσοι άνθρωποι,
να τρέχουν χωρίς σκοπό,
να κυνηγούν το τίποτα και να το βρίσκουν σε κάθε τους βήμα,
λες και το τίποτα είναι το μόνο που γνωρίζουν,
το μόνο που μπορούν να φτάσουν.
Δεν ξέρω...
Τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί;
Μήπως κι εγώ, χωρίς να το καταλαβαίνω,
είμαι κι εγώ ανάμεσά τους;

Θέλω να τους βοηθήσω,
μα δεν ξέρω πώς.
Δεν έχω το χέρι να φτάσω εκεί που πρέπει,
κι αν το έχω, είναι τόσο αδύναμο, τόσο μικρό,
σαν να μη φτάνει ποτέ στην άλλη πλευρά.
Μοιάζει με χιονοθύελλα, ναι, μα δεν είναι χιόνι.
Μόνο ο άνεμος, που παίρνει ό,τι θέλει,
και εγώ να κοιτάζω, να θέλω να προσφέρω κάτι,
μα δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα.

Δεν βλέπω θάλασσα, ούτε στεριά,
μόνο τον αέρα, που τρυπώνει μέσα μου.
Ο ουρανός… ίσως δεν υπάρχει,
ίσως είναι απλά μια σκέψη που παλεύει να έρθει στη ζωή.
Και τα σύννεφα, μπορεί και να είναι εκεί,
για να μου θυμίσουν πως όλα είναι εφήμερα,
όπως το ίδιο το φως που σβήνει.

Και ερωτώ... τι θέλω;
Τι ψάχνω σε αυτή τη θάλασσα;
Μήπως ψάχνω το φως που κρύβεται πίσω από το τίποτα;
Αλλά μήπως και το τίποτα είναι αρκετό;
Γιατί το τίποτα δεν σε προδίδει,
δεν σε αφήνει ποτέ, μένει εκεί με σιωπή.

Κι αν το τίποτα είναι ό,τι μπορεί να είναι,
αν είναι αυτό που μας ανήκει τελικά,
τότε ας το κρατήσουμε με αγάπη.
Κι αν είναι ό,τι έχουμε, ας το κάνουμε ελπίδα,
μικρή, τρυφερή, αλλά αληθινή.
Γιατί σε αυτή τη σιωπή, το τίποτα ίσως είναι το πιο αληθινό,
και μέσα του κρύβεται η μεγαλύτερη ομορφιά.

Κική Κωνσταντίνου