Χιλιόμετρα

Δεν ξέρω πού τελειώνεις εσύ
και πού αρχίζει η απόσταση.
Σ' αγγίζω με γράμματα.
Χέρια ανήμπορα, πλήκτρα, οθόνες.
Ούτε καν η φωνή μου δεν θυμίζει πια δική μου.

Η πόρτα κλειστή. Το παράθυρο
ένας ορθάνοιχτος χάρτης
που μου δείχνει μόνο δρόμους μακρινούς.

Σου γράφω για να σε φέρω πιο κοντά.
Κάθε λέξη — ένα βήμα.
Κάθε σιωπή — δύο βήματα πίσω.

Το βράδυ ο χρόνος
κάθεται δίπλα μου
και μου λέει πόσο λίγο μοιάζω πια
σ' αυτό που θυμάσαι.

Έχω γίνει η σκιά που σε περιμένει
κάτω από φώτα που τρεμοσβήνουν
σε σταθμούς χωρίς τρένα.

Κι εσύ,
ένα «έρχομαι» που χάνεται
στο βάθος του σήματος.

Κική Κωνσταντίνου