Ξέρεις…
Κάποιες φορές έρχεται το Σαββατοκύριακο και αντί να φέρει ανάσα, φέρνει μόνο ένα ακόμα βάρος.
Σαν μια μικρή συνέχεια των υποχρεώσεων που δεν πρόλαβες μέσα στην εβδομάδα.
Το νιώθεις κι εσύ;
Εκείνος ο καφές που πίνεις βιαστικά. Το μήνυμα που λες "θα απαντήσω μετά" και δεν απαντάς ποτέ. Οι βόλτες που ακυρώνονται. Τα όνειρα που μεταφέρονται για "όταν ηρεμήσω".
Κάπως έτσι γράφτηκε αυτό το ποίημα.
Για εκείνα τα Σαββατοκύριακα που δεν ξεκουράζουν.
Και για την υπενθύμιση ότι αξίζεις κάτι πιο αληθινό.
Αξίζεις να σταθείς. Να αφεθείς. Να θυμηθείς λίγο εσένα.
Σαββατοκύριακο με λένε
Με λένε ανάσα που έμεινε στη μέση.
Με λένε καφέ που ήπιες βιαστικά.
Με λένε μήνυμα που δεν έστειλες.
Με λένε βόλτα που ακυρώθηκε,
όνειρο που μεταφέρθηκε «για Δευτέρα».
Με λένε άνθρωπο που κουράστηκε
να περιμένει την ξεκούραση.
Σαββατοκύριακο με λένε,
μα εσύ με έμαθες να μοιάζω
με παράταση υποχρεώσεων.
Όμως εγώ ήρθα
για να σου θυμίσω ποιος είσαι
χωρίς πρόγραμμα.
Χωρίς πρέπει.
Χωρίς ρολόι.
– Κική Κωνσταντίνου
Αν χρειάζεσαι μια αφορμή για να σταματήσεις — να εδώ μία.
Άφησε λίγο χώρο σήμερα για σένα.
Όχι γιατί το λένε τα quotes.
Αλλά γιατί δεν χρειάζεται να αποδεικνύεις πάντα κάτι.
Ούτε να τρέχεις. Ούτε να προλαβαίνεις.
Μπορείς απλώς να υπάρξεις.
Αυτό αρκεί.
Καλό Σαββατοκύριακο,
με λίγο περισσότερο εσένα μέσα του.
Όμως εγώ ήρθα
ΑπάντησηΔιαγραφήγια να σου θυμίσω ποιος είσαι
χωρίς πρόγραμμα.
Χωρίς πρέπει.
Χωρίς ρολόι.
Ένα υπέροχο ποίημα, μια ακόμα φορά, Κική μου, με πόσο σωστές αναφορές για κάποια χαμένα Σαββατοκύριακα, στο πώς θα μπορούσαμε να τα ζήσουμε.
Καλά να περάσεις κορίτσι μου.
Γιάννη μου, σ’ ευχαριστώ μέσα απ’ την καρδιά μου για τα όμορφα λόγια σου. Εύχομαι κι εσύ να έχεις Σαββατοκύριακα γεμάτα ελευθερία και ουσία. Να είσαι καλά! 🌿✨
ΔιαγραφήΠολύ σκληρό το ταρακούνημα. Θα σου παραθέσω πώς ήταν και για εμένα το σκηνικό: Τον χειμώνα που μας πέρασε δούλευα 14ωρα, που σημαίνει ότι έφευγα από το σπίτι 7 παρά το πρωί και γύριζα 9 και τη νύχτα. Προλάβαινα να κάνω τα απολύτως απαραίτητα, να μαγειρέψω βραδινό, να μαγειρέψω για την επόμενη μέρα και το πολύ πολύ να βάλω ένα πλυντήριο. Και εκεί που έλεγα επιτέλους θα έρθει το σαββατοκύριακο να ξεκουραστώ λίγο, ερχόταν το πρωί του Σαββάτου που με έβρισκε με όλες τις δουλειές του σπιτιού να έχουν κάνει μεταφορά για εκείνες τις δύο μέρες, καθαριότητα, σιδέρωμα και ό,τι άλλο... Μέχρι που κατάλαβα ότι έχανα τη ζωή μου δουλεύοντας παραπάνω από full time 7 μέρες Την εβδομάδα, κι έτσι σιγά σιγά άφηνα δουλειές για... "όποτε".... Πρακτικά αυτό σημαινε ότι έκανα τα βασικά και επικεντρωνόμουν στην ξεκούρασή μου, γιατί δεν έβγαινε αλλιώς.
ΑπάντησηΔιαγραφήΠολύ παρήγορο το ποίημά σου λοιπόν, να αποτελεί φάρο για όλες τις φορές που βάζουμε όλα τα άλλα μπροστά και τον εαυτό μας τελευταίο, τις μέρες που δικαιωματικά είναι για ξεκούραση.
Αναστασία μου, σ’ ευχαριστώ που μοιράστηκες κάτι τόσο προσωπικό και αληθινό. Σε νιώθω απόλυτα… Πόσες φορές κι εγώ παγιδεύτηκα σε αυτόν τον φαύλο κύκλο του «προλαβαίνω μόνο τα απαραίτητα» και έβλεπα τα Σαββατοκύριακα να γίνονται απλώς προεκτάσεις της εβδομάδας. Χαίρομαι που άρχισες να βάζεις εσένα λίγο πιο μπροστά — γιατί πραγματικά, δεν γίνεται αλλιώς. Εύχομαι να βρίσκεις πάντα χρόνο για σένα, χωρίς ενοχές. Και αν το ποίημα κατάφερε έστω και λίγο να σε συντροφέψει σε αυτή τη διαδρομή, για μένα είναι το μεγαλύτερο δώρο. 💛
Διαγραφή