η ζωή και η αβεβαιότητα

Η ζωή είναι μια διαδρομή που κανείς μας δεν ξέρει πραγματικά που θα τον βγάλει.

Από τη στιγμή που ερχόμαστε στον κόσμο μέχρι τη στιγμή που φεύγουμε, υπάρχουν πράγματα που μπορούμε να σχεδιάσουμε, να προβλέψουμε, να προσπαθήσουμε να ελέγξουμε. Υπάρχουν όμως και τόσα άλλα που έρχονται χωρίς να τα περιμένουμε. Άνθρωποι που εμφανίζονται στη ζωή μας. Άνθρωποι που φεύγουν. Ευκαιρίες που παρουσιάζονται εκεί που δεν τις περιμένουμε. Απώλειες, αλλαγές, ανατροπές, στιγμές που μας αναγκάζουν να ξαναδούμε από την αρχή όσα θεωρούσαμε δεδομένα. Κι αυτή τη φορά, τα ίδια δεδομένα έχουν άλλου είδους δυναμική. Πιο σταθερή, πιο πολ΄ύτιμη, πιο κοντά σε κάτι που ενδεχομένως να θυμίζει εμάς!

Και όσο μεγαλώνουμε, τόσο περισσότερο καταλαβαίνουμε πως όσο κι αν προσπαθούμε να έχουμε τον έλεγχο, δεν τον έχουμε πραγματικά. Το ξέρουμε όλοι αυτό. Από μικροί μαθαίνουμε να οργανώνουμε τη ζωή μας. Να κάνουμε σχέδια, να βάζουμε στόχους, να κοιτάμε μπροστά. Προσπαθούμε να ξέρουμε τι θα γίνει αύριο, σε έναν μήνα, σε πέντε χρόνια. Και ίσως αυτό να είναι απαραίτητο. Χρειαζόμαστε κάποια σχέδια για να προχωρήσουμε.

Μόνο που η ζωή έχει τον δικό της τρόπο να μας θυμίζει ότι κανένα σχέδιο δεν είναι συμβόλαιο. Ένα τηλεφώνημα μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη μέρα. Ένας άνθρωπος μπορεί να αλλάξει μια ολόκληρη ζωή. Μια απόφαση που πήραμε μέσα σε λίγα λεπτά μπορεί να μας οδηγήσει σε έναν δρόμο που δεν είχαμε καν φανταστεί. Και κάποιες φορές κάτι που θεωρούσαμε καταστροφή αποδεικνύεται, χρόνια αργότερα, ότι ήταν η αρχή για κάτι άλλο.

Αυτό είναι ίσως το πιο δύσκολο κομμάτι της ζωής. Η άγνοια, το οτι δεν ξέρουμε. Δεν ξέρουμε τι θα φέρει το αύριο. Δεν ξέρουμε ποιοι άνθρωποι θα μείνουν και ποιοι θα φύγουν. Δεν ξέρουμε ποια όνειρα θα πραγματοποιηθούν και ποια θα μείνουν απλώς όνειρα. Δεν ξέρουμε πόσο χρόνο έχουμε με τους ανθρώπους που αγαπάμε, ούτε πόσο χρόνο έχουμε οι ίδιοι.

Και αυτή η άγνοια πολλές φορές μας φοβίζει.

Γιατί ο άνθρωπος θέλει να ξέρει. Θέλει να αισθάνεται ασφαλής. Θέλει να πιστεύει ότι μπορεί να κρατήσει τα πράγματα στη θέση τους και ότι, αν προσέξει αρκετά, ίσως καταφέρει να αποφύγει ό,τι πονάει.

Όμως δεν γίνεται. Κάποια πράγματα θα συμβούν χωρίς να μας ρωτήσουν. Και ίσως αυτό είναι που πρέπει κάποια στιγμή να αποδεχτούμε ότι η ζωή δεν μας υποσχέθηκε ποτέ βεβαιότητα.

Μας υποσχέθηκε μόνο τη στιγμή που ζούμε. Το τώρα! Γιατί όταν καταλαβαίνεις πραγματικά πόσο απρόβλεπτη είναι η ζωή, αρχίζεις να κοιτάς διαφορετικά ακόμα και τα πιο απλά πράγματα.  Και μέσα σε αυτή τη σκέψη της απρόβλεπτης ζωής, υποθέτω πως η αβεβαιότητα, όσο παράξενο κι αν ακούγεται,  μπορεί να είναι ή να γίνει αν θες, και ένα είδος δώρου, γιατί μας θυμίζει να μην θεωρούμε τίποτα δεδομένο.

Να λέμε στους ανθρώπους μας ότι τους αγαπάμε. Να μην αφήνουμε όλα όσα θέλουμε να κάνουμε για «κάποια στιγμή». Να μην περιμένουμε πάντα την κατάλληλη μέρα, γιατί μπορεί να μην έρθει ποτέ όπως την έχουμε φανταστεί.

Και υπάρχει και κάτι ακόμα πιο δύσκολο.

Η επίγνωση ότι κάποια στιγμή θα τελειώσουμε. Κανείς δεν ξέρει πότε. Και ίσως να μην θέλουμε να το σκεφτόμαστε. Είναι φυσικό. Όμως το γεγονός ότι η ζωή έχει τέλος είναι ίσως αυτό που την κάνει τόσο πολύτιμη.

Αν είχαμε άπειρο χρόνο, ίσως να μην βιαζόμασταν να αγαπήσουμε, να συγχωρήσουμε, να δημιουργήσουμε, να ζήσουμε!

Η θνητότητα μάς θυμίζει ότι δεν έχουμε για πάντα. Και αυτό μπορεί να είναι τρομακτικό, αλλά μπορεί να είναι και απελευθερωτικό.

Γιατί κάποια στιγμή καταλαβαίνεις ότι δεν έχει νόημα να περνάς ολόκληρη τη ζωή σου προσπαθώντας να ελέγξεις τα πάντα.  Δεν μπορείς και δεν θα μπορέσεις ποτέ άλλωστε.

Μπορείς να μάθεις να προχωράς ακόμα κι όταν δεν ξέρεις πού θα βγάλει ο δρόμος. Να πέφτεις και να ξανασηκώνεσαι. Να αλλάζεις. Να προσαρμόζεσαι. Να αφήνεις πίσω σου πράγματα που κάποτε πίστευες ότι δεν θα μπορούσες ποτέ να αφήσεις.

Και ίσως μέσα σε όλη αυτή την αβεβαιότητα να γεννιέται και η δημιουργία.

Αν ξέραμε από πριν πως θα τελειώσουν όλα, ίσως να μην υπήρχε λόγος να ψάξουμε, να γράψουμε, να δημιουργήσουμε, να ονειρευτούμε.

Η αβεβαιότητα αφήνει χώρο για κάτι καινούργιο. Μας αναγκάζει να κάνουμε επιλογές χωρίς να έχουμε όλες τις απαντήσεις. Να εμπιστευτούμε κάποιες φορές τον εαυτό μας χωρίς να ξέρουμε αν θα δικαιωθούμε.

Αλλά αυτά τα ξέρουμε, σωστά;

Όλοι ξέρουμε τη ρευστότητα της ζωής και την αβεβαιότητα που τη συνοδεύει. Κάποιοι το μαθαίνουμε από νωρίς, άλλοι από πολύ νωρίς και άλλοι τα αντιλαμβάνονται στην πορεία. Όμως δεν γίνεται να ζούμε μέσα στην αμφιβολία. Δεν γίνεται κάθε μας σκέψη, κάθε μας επιλογή, κάθε μας συναίσθημα να περνάει διαρκώς από το φίλτρο του «κι αν κάνω λάθος;».

Ίσως, τελικά, το ζητούμενο δεν είναι να βρούμε βεβαιότητες για όλα. 

Εγώ μπορώ να αμφισβητήσω σχεδόν τα πάντα στη ζωή μου. Μπορώ να αμφισβητήσω τις αποφάσεις μου, τις πεποιθήσεις μου, τις επιλογές μου, ακόμη και, αν χρειαστεί, την ίδια μου την ύπαρξη. Μπορώ να αναρωτηθώ αν αυτό που θεωρώ αλήθεια είναι πράγματι αλήθεια, αν ο δρόμος που διάλεξα είναι ο σωστός, αν όσα πίστευα μέχρι σήμερα έχουν πραγματικά αξία.

Μπορώ να αμφισβητήσω τον εαυτό μου. Αλλά υπάρχει κάτι που, μέσα σε όλη αυτή την αμφιβολία, δεν αμφισβήτησα ποτέ.

Όσα γράφω,

Όσα δημιουργώ,

Όσα αγαπώ και

Όσα ονειρεύομαι, 

γιατί ίσως εκεί βρίσκεται η δική μου απάντηση στην αβεβαιότητα. Δεν χρειάζεται να είμαι βέβαιη για τα πάντα. Δεν χρειάζεται να γνωρίζω πού θα με οδηγήσει η ζωή, ούτε να έχω όλες τις απαντήσεις για να συνεχίσω να προχωρώ. Μου αρκεί να ξέρω τι έχει σημασία για μένα.

Μπορώ να αμφισβητώ τη ζωή και ταυτόχρονα να την αγαπώ. Μπορώ να αμφισβητώ τον εαυτό μου και ταυτόχρονα να συνεχίζω να δημιουργώ. Μπορώ να μην είμαι σίγουρη για το αύριο και, παρ' όλα αυτά, να δίνω όλο μου το είναι στο σήμερα.

Ίσως αυτή να είναι τελικά η πιο ειλικρινής μορφή ελευθερίας, να έχεις το δικαίωμα να αμφισβητείς τα πάντα, αλλά να επιλέγεις συνειδητά τι θα κρατήσεις.

Κι αυτή τη συνειδητή επιλογή, τι βλέπω πια σαν πράξη ελευθερίας.

__________

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Να είστε καλά, να περνάτε όμορφα.

Υγεία, το πιο σημαντικό και η ευχή: να ζούμε και όχι να επιβιώνουμε.

Αλλά να ζούμε σαν άνθρωποι και όχι σαν ρομπότ. Να έχουμε συναισθήματα και όχι άγχος και αυταπάτες.  Όνειρα και όχι φοβίες. 

Σας φιλώ!