Μην το κοιτάξεις πολύ… είναι μεταδοτικό!

Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Σήμερα αποφάσισα να κάνω κάτι λίγο διαφορετικό. Να αφήσω μια μικρή γωνιά στο blog μου με μερικές φωτογραφίες που μου έστειλαν αναγνώστες με το καινούργιο μου βιβλίο, που κυκλοφόρησε τον Ιούνιο από τις Εκδόσεις Πανσέληνος. Και ξέρετε κάτι; Μου αρέσει που στις φωτογραφίες αυτές δεν φαίνονται οι άνθρωποι. Φαίνεται μόνο το βιβλίο.

Στην αρχή ίσως μοιάζει σαν απουσία. Όμως όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο μου φαίνεται πως είναι ακριβώς το αντίθετο. Γιατί ο άνθρωπος που φωτογράφισε ένα βιβλίο δεν χρειάζεται απαραίτητα να βρίσκεται μέσα στο κάδρο. Είναι ήδη εκεί. Είναι στο χέρι που το κράτησε, στο βλέμμα που στάθηκε πάνω στο εξώφυλλο, στη σελίδα που ίσως τσακίστηκε, στη φράση που υπογραμμίστηκε, στη στιγμή που κάποιος σταμάτησε για λίγο την ανάγνωση επειδή κάτι από όσα διάβασε τον άγγιξε περισσότερο απ’ όσο περίμενε.

Και εδώ υπάρχει κάτι που με έκανε να σταθώ ακόμη περισσότερο σε αυτή την ιδέα. Το βιβλίο μιλά για τη μετάδοση ενός ιού μέσω του βλέμματος. Και στο εξώφυλλό του υπάρχει ένα μάτι. Ένα μάτι που κοιτάζει. Ένα μάτι που κατά κάποιον τρόπο, είναι η πρώτη είσοδος στην ιστορία. Κι όμως, τώρα που το βιβλίο βρίσκεται στα χέρια των αναγνωστών, συμβαίνει κάτι σχεδόν παράδοξο, στις φωτογραφίες δεν βλέπω τα δικά τους μάτια. Βλέπω μόνο το μάτι του βιβλίου να κοιτάζει πίσω από το κάδρο.

 

 

 

Και αναρωτιέμαι αν τελικά υπάρχει μεγαλύτερη αντίθεση από αυτήν. Ένα βιβλίο που μιλά για έναν ιό ο οποίος μεταδίδεται από βλέμμα σε βλέμμα, βρίσκεται τώρα μπροστά σε ανθρώπους που δεν βλέπω. Δεν ξέρω πάντα ποια μάτια στάθηκαν πάνω στις σελίδες του. Δεν ξέρω ποιος κοίταξε πρώτος το εξώφυλλο, ποιος ένιωσε εκείνη την πρώτη περιέργεια, ποιος άνοιξε το βιβλίο και άφησε το βλέμμα του να περάσει από την πρώτη σελίδα στην επόμενη.

Κι όμως, όταν το πλησιάσει, όταν το αγγίξει, όταν το ανοίξει, είμαι σίγουρη πως κάτι έχει ήδη μεταδοθεί.

Όχι ο ιός της ιστορίας, ευτυχώς. Αλλά κάτι άλλο. Μια ιστορία, μια σκέψη, ένα συναίσθημα (εύχομαι!). Μερικές λέξεις που ξεκίνησαν από εμένα και κατέληξαν σε κάποιον άλλον. Και ίσως αυτό να είναι η πιο παράξενη μορφή μετάδοσης που μπορεί να πετύχει ένας συγγραφέας.

Γιατί τα βιβλία έχουν αυτή την παράξενη δύναμη... ενώ μας απομακρύνουν για λίγο από την πραγματικότητα, πολλές φορές μας επιστρέφουν σε αυτήν λίγο διαφορετικούς.

 

 

Πιστεύω πως ο αναγνώστης δεν διαβάζει το βιβλίο που θα επιλ΄έξει μόνο με τα μάτια. Το διαβάζει με τη δική του ζωή. Με τις δικές του απώλειες, με τις δικές του χαρές, με τους δικούς του φόβους, με τους δικούς του ανθρώπους, με όσα έχει ζήσει και με όσα δεν έχει ακόμη καταφέρει να ξεπεράσει. Το ίδιο βιβλίο μπορεί να διαβαστεί από εκατό ανθρώπους και να γίνει εκατό διαφορετικά βιβλία.

Και τότε το βιβλίο αλλάζει. Δεν είναι πια μόνο αυτό που έγραψα εγώ στη προκειμένη περίπτωση. Γίνεται και αυτό που ένιωσε εκείνος που το διάβασε. Κι αυτό, για μένα, είναι η πραγματική ζωή ενός βιβλίου.

Ίσως, μάλιστα, να είναι και η μεγαλύτερη αντίθεση που κρύβεται μέσα σε αυτή την ιστορία. Έγραψα ένα βιβλίο για έναν ιό που μεταδίδεται μέσα από το βλέμμα, κι εγώ τώρα χαίρομαι βλέποντας το εξώφυλλό του να ταξιδεύει από άνθρωπο σε άνθρωπο. Το μάτι στο εξώφυλλο παραμένει ίδιο. Τα μάτια όμως που το κοιτούν είναι κάθε φορά διαφορετικά. Και μαζί τους αλλάζει και το βιβλίο.

Γιατί το βλέμμα του αναγνώστη δεν είναι ποτέ ουδέτερο. Δεν κοιτάζει απλώς. Επιλέγει τι θα κρατήσει, τι θα προσπεράσει, τι θα φοβηθεί, τι θα αγαπήσει. Κι έτσι, χωρίς κανείς να το καταλάβει, το βλέμμα του γίνεται ένας ακόμη τρόπος να συνεχιστεί η ιστορία.

 

 

 

Και κάπου εδώ σκέφτομαι πως ίσως τα βιβλία να έχουν κι αυτά έναν δικό τους τρόπο μετάδοσης. Δεν χρειάζονται ούτε φωνή ούτε άγγιγμα. Αρκεί ένα βλέμμα. Ένα βλέμμα που πέφτει πάνω σε μια σελίδα και αφήνει κάτι μέσα του να κινηθεί.

Κι αυτό είναι ίσως το πιο όμορφο «μεταδοτικό» πράγμα που μπορεί να συμβεί.

Να μεταδοθεί μια σκέψη χωρίς να ξέρεις από που θα περάσει. Να μεταδοθεί ένα συναίσθημα χωρίς να ξέρεις σε ποιον θα εγκατασταθεί. Να μεταδοθεί μια ιστορία και, από τη στιγμή που θα φτάσει στον αναγνώστη, να πάψει να είναι αποκλειστικά δική σου. 

 

Και κάπου εδώ, παρασύρθηκα... Ας μπει, η τελεία!

 

Ευχαριστώ από καρδιάς όσους με στηρίζουν τόσα χρόνια και μου δίνουν τη δυνατότητα να συνεχίζω να ζω τα όνειρά μου. 

Όποιος θέλει να αποκτήσει το νέο μου βιβλίο, μπορεί να το αναζητήσει σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία της Ελλάδας και της Κύπρου. Φυσικά και από το ηλεκτρονικό κατάστημα των Εκδόσεων Πανσέληνος αλλά και από όποιο βιβλιοπωλείο επιθυμεί. Μπορεί να κάνει και αναζήτηση μέσω σκρουτζ και best price σε κάθε περίπτωση.

Καλή εβδομάδα, φίλοι μου! Σας φιλώ και σας στέλνω αγάπη!

Ένας νέος και αλλόκοτος ιός κάνει την εμφάνισή του. Ένας ιός που δε μοιάζει με τίποτα από όσα γνωρίζαμε. Η διαφορά του; Μεταδίδεται με την οπτική επαφή. Τώρα η ανθρωπότητα καλείται να ζήσει στην απομόνωση, πίσω από προστατευτικά γυαλιά σε έναν ψυχρό και σιωπηλό κόσμο.

“Αν το βλέμμα σκοτώνει, ποιος τολμά να κοιτάξει;”