Η Μάνα μας

Καλημέρα, εκφραστικοί μου! 

Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες καλά.

Έφτασε ο μήνας της Παναγίας μας… Έφτασε η εβδομάδα, φτάνει και η μέρα της.

Δεν μπορώ να σκεφτώ έναν άνθρωπο, ακόμη κι εκείνον που δεν έχει πίστη, που να μη νιώθει έστω ένα δέος μπροστά στη Μητέρα όλων μας. Που να μην έχει, έστω κάποια στιγμή στη ζωή του, ανάγκη τη ζεστασιά της, την αγκαλιά της, την παρηγοριά της.

Κι εγώ αυτές τις μέρες είχα την ανάγκη να φύγω λίγο. Πήρα μία εβδομάδα άδεια και πήγα στο χωριό μου. Μία εβδομάδα… Λίγο, θα μου πείτε. Κι όμως, ήταν ουσιαστική. Από εκείνες τις λίγες μέρες που, χωρίς να το καταλάβεις, γεμίζουν μέσα σου πολύ περισσότερο χώρο απ’ όσο τους αναλογεί.

Και φυσικά, το μεγαλύτερο κομμάτι αυτής της εβδομάδας το πήρε η μικρή μου.

Να μαζεύει πετρούλες, να ποτίζει λουλούδια, να μαζεύει φύλλα, να ανακαλύπτει πράγματα που στην πόλη ίσως προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη. Να χαίρεται με τα πιο απλά, με εκείνα που για εμάς έχουν γίνει σχεδόν αόρατα.

Κι εγώ να τη χαζεύω.... Να τη βλέπω να ανακαλύπτει τον κόσμο μέσα από μια πέτρα, ένα φύλλο, ένα λουλούδι, λίγο χώμα… και να σκέφτομαι πόσο διαφορετικά μεγαλώνει ένα παιδί όταν του δίνεις χώρο να λερωθεί, να παρατηρήσει, να αγγίξει, να μυρίσει, να απορήσει. Και πόσο όμορφα χάνεσαι κι εσύ μαζί του.

Το χωριό, όμως, έχει κι ένα άλλο χάρισμα για μένα. Με εμπνέει! Δεν ξέρω τι είναι. Ίσως η ησυχία. Ίσως η βεράντα μου. Ίσως εκείνα τα βράδια που κάθεσαι έξω και σε αγγίζει το δροσερό αεράκι. Τα φύλλα των δέντρων που κουνιούνται απαλά και δημιουργούν σκιές. Ο ουρανός που μοιάζει ξαφνικά πολύ μεγαλύτερος. Τα αστέρια που στην πόλη ξεχνάμε πως υπάρχουν.

Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη σιωπή και στο φως των αστεριών, η σκέψη μου αρχίζει πάλι να ταξιδεύει.

Έχω ήδη ένα σωρό βιβλία έτοιμα - άλλα στο μυαλό και άλλα στον υπολογιστή μου - ιστορίες που περιμένουν τη σειρά τους, κι όμως… αυτές τις μέρες γεννήθηκε άλλη μία.

Ένα ακόμη μυθιστόρημα.

«Το άλλο πρόσωπο των άστρων». 

Δεν ξέρω πότε θα έρθει η ώρα του. Δεν ξέρω πόσο θα με περιμένει μέχρι να καθίσω να το γράψω. Ξέρω όμως πως θα έρθει. Όπως ήρθε και με βρήκε η σκέψη κάτω από τον καλοκαιρινό ουρανό του χωριού μου, έτσι θα έρθει και ο χρόνος που θα με βοηθήσει να το γράψω και ταυτόχρονα να το ανακαλυψω. 

Και τώρα που επιστρέφω σιγά σιγά στην καθημερινότητα, σκέφτομαι όλους εσάς.

Σε όσους φεύγετε τώρα για τις δικές σας διακοπές, εύχομαι να περάσετε όμορφα, να ξεκουραστείτε και να γεμίσετε εικόνες και στιγμές.  Σε όσους επιστρέφετε, καλή προσαρμογή! Ξέρω πως δεν είναι πάντα εύκολο να αφήνεις πίσω σου την ανεμελιά και να ξαναμπαίνεις στους ρυθμούς της καθημερινότητας. Και σε όλους εκείνους που δεν κατάφεραν να πάρουν άδεια ακόμη… καλή δύναμη.

Ξέρω πως είστε πολλοί. Και να ξέρετε πως σας σκέφτομαι πάντα. Γιατί καμιά φορά, αυτοί που συνεχίζουν να δουλεύουν ενώ όλοι γύρω τους ξεκουράζονται, είναι εκείνοι που χρειάζονται περισσότερο μια καλή κουβέντα, μια ευχή, μια μικρή υπενθύμιση πως θα έρθει και η δική τους σειρά.

Και καθώς πλησιάζει η μέρα της Παναγίας μας, εύχομαι σε όλους κάτι απλό αλλά πολύτιμο:

Να έχουμε υγεία.
Να έχουμε ανθρώπους να αγαπάμε και ανθρώπους που μας αγαπούν.
Να βρίσκουμε λίγο χρόνο να σταματάμε και να κοιτάμε τον ουρανό.
Και όταν η ζωή δυσκολεύει, να βρίσκουμε κάπου εκείνη τη ζεστασιά που τόσο έχουμε ανάγκη.

Χρόνια πολλά σε όλους, με φως στην καρδιά και μια μεγάλη, ζεστή αγκαλιά από τη Μάνα μας.