Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΠΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΟΥΛΟΧΑΡΤΑ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ



ΠΥΡΓΟΣ ΑΠΟ ΤΡΑΠΟΥΛΟΧΑΡΤΑ


           Είναι σα να χτίζεις με  κόπο, υπομονή, επιμονή και προσοχή ένα πύργο από τραπουλόχαρτα και κάποια στιγμή να έρχεται κάποιος και να του δίνει μια σπρωξιά και αυτός μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα να καταρρέει!
            Αυτός ο πύργος που ΕΣΥ έχτιζες με τόσο πείσμα τόσο καιρό καταρρίπτεται σε χρόνο μηδέν από κάποιον που μπορεί να είναι απλά περαστικός από την «έκθεσή» σου! Και εντάξει να είναι στην αρχή του χτισίματός σου, εκεί το καταλαβαίνω, θυμώνεις αλλά συνεχίζεις να παλεύεις ξανά από την αρχή για το χτίσιμο του πύργου σου, όταν όμως εσύ τον έχεις μισοτελειώσει ή ακόμη χειρότερα τον έχεις ήδη τελειώσει και στέκεσαι απλώς να τον κοιτάς καμαρώνοντάς τον, τότε είναι ότι χειρότερο μπορεί να σου συμβεί το να έρθει κάποιος, έστω και ακάλεστος (αυτό δεν έχει σημασία) και να του δώσει μια και να στα ρίξει όλα κάτω. Εκεί τι κάνεις;
            Μπορώ να φανταστώ σα πρώτη εικόνα στο μυαλό μου ότι δε γκρεμίζεται απλώς ο πύργος σου, γκρεμίζεται όλος σου ο κόσμος! Θυμώνεις, απελπίζεσαι, στεναχωριέσαι και ξεσπάς άσχημα σε οποιονδήποτε βρεθεί στο διάβα σου.
            Νομίζεις ότι δεν έχεις το κουράγιο να ξαναφτιάξεις το πύργο από την αρχή, νομίζεις ότι δε μπορείς να συνθέσεις ξανά το κομμάτια του, ότι δε θα βρεθεί κανένας να σε βοηθήσει…! Φοβάσαι, ντρέπεσαι γι΄αυτό που σου συνέβη αλλά ξέρεις ότι σε βάθος  χρόνου θα είναι όλα αυτά μια ανάμνηση για σένα, κακή αλλά ανάμνηση! Όμως δε σε νοιάζει το μέλλον, εσύ σκέφτεσαι το παρόν και τίποτα άλλο! Έχεις ανάγκη να δικαιολογηθείς γι’ αυτό που σου συμβαίνει, ζητάς εξηγήσεις αλλά φοβάσαι ότι δε θα πάρεις ποτέ τις σωστές!
             Το μυαλό σου έχει γεμίσει ένα σωρό ερωτήματα, άχρηστα στην ουσία, ένα σωρό ερωτήματα που μόνο κακό σου κάνουν. Όλα γύρω σου μοιάζουν σαν ένα κακό όνειρο, θες να ξυπνήσεις αλλά δε μπορείς γιατί είσαι ήδη ξύπνιος/ξύπνια……
            Χαλάρωσε δεν έγινε και τίποτα σημαντικό στην ουσία……! Γκρεμίστηκε ένας πύργος και; Είσαι σίγουρος/ σίγουρη ότι δε θα βρεθεί κανείς να σε βοηθήσει να τον ξαναχτίσεις από την αρχή; Πριν απαντήσεις κοίτα γύρω σου και είμαι σίγουρη ότι ξέρεις πως οι φίλοι σου, οι άνθρωποι που σε αγαπάνε θα έχουν ήδη ξεκινήσει να συνθέτουν τα κομμάτια του πύργου σου πριν εσύ προλάβεις καν να τους το ζητήσεις!
            Έχε εμπιστοσύνη στους ανθρώπους γιατί κάποιες φορές ξέρουν το τι πρέπει να κάνουν πριν αυτό τους ζητηθεί και θα το κάνουν όχι γιατί πρέπει αλλά γιατί θέλουν!!!
            Όσο για τον άνθρωπο ή τους ανθρώπους που σου γκρέμισαν το πύργο μην ανησυχείς! Ήξερες όταν τον παρουσίαζες στην «έκθεσή» σου ότι ήταν πολύ πιθανό να συμβεί κάτι τέτοιο… μη μου πεις ότι δεν ήξερες ότι τα ανθρώπινα λάθη υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν;
            Το ότι δεν ήσουν εσύ κατάλληλα προετοιμασμένος/ προετοιμασμένη είναι άλλου είδους ιστορία, το θέμα είναι πως σου έτυχε και αφού σου έτυχε με το να κάθεσαι να κλαις πάνω από σκόρπια στοιβαγμένα τραπουλόχαρτα ή σκόρπια στοιβαγμένα όνειρα αν θες, δε θα πετύχεις τίποτα με αυτό και το ξέρεις! Έτσι δεν είναι; Το ξέρεις!
            Τι κάθεσαι και τα κοιτάς λοιπόν; Πύργος ήταν και γκρεμίστηκε! Είχε πιθανότητες να συμβεί και το ήξερες! Συνέχισες να τον φτιάχνεις όμως και καλά έκανες το θέμα είναι τώρα τί θα κάνεις! Θα συνεχίσεις να κλαις κοιτάζοντάς τον; Αυτό θες πραγματικά; Να μείνεις αμέτοχος σε κατι που χρειάζεται τη συμμετοχή σου;

            Εγώ έχω μια καλύτερη ιδέα! Χτίσε έναν καινούργιο! Πιό όμορφο, πιό ψηλό, πιό λαμπερό και πιό γερό πύργο αυτή τη φορά! Το έχεις, έτσι δεν είναι; Εξάλλου αν γυρίσεις το κεφάλι σου θα δεις ότι τη νέα βάση του καινούργιου πύργου σου την έχουν ήδη βάλει οι άνθρωποι που σε αγαπάνε….
Πρέπει να  πας και εσύ όμως κοντά τους για να θέσεις τα σωστά θεμέλια! Αυτά σε χρειάζονται! Χωρίς εσένα οι φίλοι δε μπορούν να συνεχίσουν τη δουλειά τους…..
Έλα λοιπόν μη κάθεσαι άλλο! Προχώρα προς το μέρος τους και σκέψου το πώς θέλεις να είναι ο νέος σου πύργος! Ο δικός σου νέος πύργος!
Άρχισες ήδη να χαμογελάς ή μου φαίνεται…..;



Σχόλια

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ.

Καλημέρα και καλό μήνα! Εύχομαι ολόψυχα αυτός ο μήνας και όχι μόνο αυτός φυσικά, να έχει χαρμόσυνες ειδήσεις για όλους μας. Και επειδη σήμερα είναι η αρχή ενός νέου η μήνα, η αρχή μιας νέας εβδομάδας και γιατί όχι η αρχή μιας καλύτερης ζωής, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας καποια αποσπάσματα από ένα δοκίμιο που έγραψα μόλις αλλα για διάφορους λόγους δε θα το αναρτήσω ακόμη ολοκληρωμένο. " Η ψυχή των ανθρώπων φαντάζει στο νου μου ως ένα μικρό (εξωτερικά) θησαυροφυλάκιο. Η καρδιά είναι το κουτί του θησαυρού, το μυαλό είναι το λουκέτο του και τέλος τα συναισθήματα και οι αξίες των ανθρώπων είναι τί άλλο; Μα φυσικά το περιεχόμενο του θησαυρού! Ο ίδιος ο θησαυρός αν θέλετε." " Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να προσφέρει και εμείς νομίζουμε πως υπάρχουμε για να λάβουμε. Ναι να λάβουμε, μόνο όταν μάθουμε να προσφέρουμε. Και προσφορά δεν είναι «δίνω» ότι υλικό αγαθό μου περισσεύει, είναι μαθαίνω να μάχομαι, να αναγνωρίζω, να θαυμάζω και να βοηθάω τον συνάνθρωπό μου. "

Ιστορίες ραδιοφώνου: Ένα ναυάγιο που μύριζε αλάτι

    Έβγαιναν οι ήχοι σαν αχτίδες ήλιου και ξεχύνονταν στο δωμάτιο ως μια μικρή ανάσα βροχής.   Ένα σούρουπο, μια μελωδία γλυκιά με ώθησε να εξερευνήσω τον κόσμο όμως σαν ένα μάτι καρφωμένο στη πλάτη μου με έκανε να απωθήσω τη σκέψη και να αφοσιωθώ σε ένα ναυάγιο που δεν ορίζει τη στιγμή.   Γιατί σε κάτι τέτοια σενάρια του νου στέκεται ο χρόνος. Και τότε, όλα άδεια και νεκρά, αναζητούν μια θύμηση που προ πολλού μας έχει εγκαταλείψει   Κι όλα σε σένα καταλήγουν, σε ένα άδειο σκηνικό που μυρίζει αλάτι. Αλάτι, σαν ένα πνιγμένο κορμί. Σαν ένα φαγητό που του είπανε πως μόνο έτσι νόστιμο θα γίνει.   Όμως όλα, παράταιρα φαίνονται. Όλα, σε αχτίδες ήλιου καθοδηγούν και πλέκουν μια ανάμνηση βασανισμένη.   Και δεν βγάζουν νόημα…   Μα   πως γίνεται στη φυλακή, ο χρόνος, να ανθίσει;   Και τώρα που χορεύουν οι τρελοί Και τώρα που τραγουδούν οι ξεμυαλισμένοι Θα σου πω πως όλα οξύμωρα γίνονται.   Γιατί ο ρεαλισμός γεννά