Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

Μ' ΈΝΑ ΧΡΩΜΑ ΠΕΡΙΕΡΓΩΣ ΛΕΥΚΟ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ


Τα όνειρά μας, ναυαγοί του χθες.
Σε μιαν άγρια θάλασσα… με ένα χρώμα, περιέργως λευκό..

Που να ’ναι άραγε;
Σε πιο ναυτικό μίλι να βρίσκονται τώρα;
Υπάρχει κάποια πυξίδα να τα παρακολουθεί;
Κάποιος ναύτης, να προσεύχεται - έστω και απελπισμένα - για κάτι;
Κάποιο απεγνωσμένο ψάρι – ίσως, δεν ξέρω - πιθανολογώ, να αναζητά κάποιον ναυαγό, να σώσει;

Ένας ωκεανός και τόσοι ανθρώποι.
Να τρέχουν… για το τίποτα.

Δεν ξέρω…
Τι κάνουν όλοι αυτοί εκεί;

Γιατί όλοι τους, στροβιλίζονται σαν…
Πω πω… να μην μπορώ…

Τους κοιτάζω, θέλω να τους βοηθήσω μα δεν μπορώ να κάνω κάτι.
Μοιάζει με χιονοθύελλα αυτό που αντικρίζω μα δεν είναι περίεργο;
Σε μια θάλασσα γίνεται το συμβάν και... και… τους απλώνω, ορκίζομαι πως τους απλώνω το χέρι, δεν ξέρω καν που βρίσκομαι, δεν βλέπω θάλασσα, ούτε χώμα, ούτε γη, δεν βλέπω τίποτα, μόνο έναν θόλο αέρα νιώθω και ο ουρανός…

Δεν ξέρω…
Ο ουρανός, πού είναι;
Τα σύννεφα, πού πήγαν;
Και εγώ, τί θέλω εδώ;

Όλο αυτό το σκηνικό είναι τόσο αλλόκοτο,
τόσο επιθυμητό, για να κατακτήσω και πάλι, το τίποτα.

Κι αν αυτό μου ανήκει…
Εγώ, μπορώ να το κάνω ελπίδα!

~~ Με ένα χρώμα, περιέργως λευκό - Κική Κωνσταντίνου





Κι αν αυτό μου ανήκει…
Εγώ, μπορώ να το κάνω ελπίδα!





Ένα ποίημα που πρώτα το απήγγειλα και μετά το έγραψα.
Κάτι σαν μια δοκιμή, αν θέλετε.
Ηθελα να δω αν μπορώ, αυθόρμητα και απροκάλυπτα, να γράψω ένα ποίημα. 
Και έτσι δημιουργήθηκε.
Νομίζω πως όταν το ακούσετε θα καταλάβετε αυτό που εννοώ.
Μόνο με συναίσθημα και με έναν ενθουσιασμό πως θα τα καταφέρω.
Κάτι σαν πείραμα αλλά και σαν νέα τεχνική.

Σχόλια

  1. Πω..πω.. πόσο διαφορετικα ειναι σαν ακους αυτο που μολις διαβασες..!!παιρνει αλλη δομη..αλλη μορφη.. και απαγγελεις τοσο ομορφα... ερμηνευεις θα ηταν η πιο σωστη λεξη Κικη μου..μπραβο σου.. θα ηταν οωραιο να το κανεις και σε αλλα σου ποιηματα..
    Να περνας ομορφα οτι και να κανεις φιλακιααα!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΓΙΑ ΤΗΝ ΞΑΔΕΡΦΑΡΑ ΜΟΥ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!

Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα! Τί μου κάνετε, είστε όλοι καλά; Εγω μια χαρά. Καταιγισμός γενεθλίων το τελευταίο διάστημα βρε παιδιά! Πολύ με χαροποιεί αυτό! Ευχές, ευχές, ευχές! Μ' αρέσουν οι ευχές! Σήμερα λοιπόν θέλω και εγώ να δώσω τις ευχές μου σε ένα αγαπημένο μου πρόσωπο, με ένα ιδιαίτερο θα έλεγα τρόπο! (Είμαι σίγουρη πως όταν η ξαδέρφη μου δει αυτή την ανάρτηση θα γουρλώσει το μάτι πίσω από τα γυαλιά, θα βγάλει τη γλώσσα έξω απο αμηχανία, θα βγάλει μια κραυγή απόγνωσης και θα κρυφτεί όπου βρει πρόχειρα εκεί τριγύρω χαχαχαχα) (Ιωάννα σα να είμαι εκεί και να σε βλέπω νοιώθω - πολύ το διασκεδάζω! :P) Σκορπίνα λοιπόν η ξαδερφάρα μου! Δυναμική προσωπικότητα, όσο κι αν δε το δείχνει με τη πρώτη ματιά!  Σήμερα λοιπόν, το κορίτσι μου έχει γενέθλια και εγώ δε θα μπορούσα να μη κάνω ανάρτηση μοναχά για πάρτη της! Τόσα έχει κάνει εκείνη για μένα, ας κάνω και εγώ κάτι μικρό αυτή τη φορά! ;) Χρόνια πολλά λοιπόν σε σένα που όταν ήμουνα μικρή με έβαζες να

ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΜΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΠΟΣΠΑΣΜΑΤΑ.

Καλημέρα και καλό μήνα! Εύχομαι ολόψυχα αυτός ο μήνας και όχι μόνο αυτός φυσικά, να έχει χαρμόσυνες ειδήσεις για όλους μας. Και επειδη σήμερα είναι η αρχή ενός νέου η μήνα, η αρχή μιας νέας εβδομάδας και γιατί όχι η αρχή μιας καλύτερης ζωής, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας καποια αποσπάσματα από ένα δοκίμιο που έγραψα μόλις αλλα για διάφορους λόγους δε θα το αναρτήσω ακόμη ολοκληρωμένο. " Η ψυχή των ανθρώπων φαντάζει στο νου μου ως ένα μικρό (εξωτερικά) θησαυροφυλάκιο. Η καρδιά είναι το κουτί του θησαυρού, το μυαλό είναι το λουκέτο του και τέλος τα συναισθήματα και οι αξίες των ανθρώπων είναι τί άλλο; Μα φυσικά το περιεχόμενο του θησαυρού! Ο ίδιος ο θησαυρός αν θέλετε." " Ο άνθρωπος γεννήθηκε για να προσφέρει και εμείς νομίζουμε πως υπάρχουμε για να λάβουμε. Ναι να λάβουμε, μόνο όταν μάθουμε να προσφέρουμε. Και προσφορά δεν είναι «δίνω» ότι υλικό αγαθό μου περισσεύει, είναι μαθαίνω να μάχομαι, να αναγνωρίζω, να θαυμάζω και να βοηθάω τον συνάνθρωπό μου. "

Ιστορίες ραδιοφώνου: Ένα ναυάγιο που μύριζε αλάτι

    Έβγαιναν οι ήχοι σαν αχτίδες ήλιου και ξεχύνονταν στο δωμάτιο ως μια μικρή ανάσα βροχής.   Ένα σούρουπο, μια μελωδία γλυκιά με ώθησε να εξερευνήσω τον κόσμο όμως σαν ένα μάτι καρφωμένο στη πλάτη μου με έκανε να απωθήσω τη σκέψη και να αφοσιωθώ σε ένα ναυάγιο που δεν ορίζει τη στιγμή.   Γιατί σε κάτι τέτοια σενάρια του νου στέκεται ο χρόνος. Και τότε, όλα άδεια και νεκρά, αναζητούν μια θύμηση που προ πολλού μας έχει εγκαταλείψει   Κι όλα σε σένα καταλήγουν, σε ένα άδειο σκηνικό που μυρίζει αλάτι. Αλάτι, σαν ένα πνιγμένο κορμί. Σαν ένα φαγητό που του είπανε πως μόνο έτσι νόστιμο θα γίνει.   Όμως όλα, παράταιρα φαίνονται. Όλα, σε αχτίδες ήλιου καθοδηγούν και πλέκουν μια ανάμνηση βασανισμένη.   Και δεν βγάζουν νόημα…   Μα   πως γίνεται στη φυλακή, ο χρόνος, να ανθίσει;   Και τώρα που χορεύουν οι τρελοί Και τώρα που τραγουδούν οι ξεμυαλισμένοι Θα σου πω πως όλα οξύμωρα γίνονται.   Γιατί ο ρεαλισμός γεννά