ΒΕΒΗΛΟΣ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

 

Φύγε!
Κόντρα σε όλους και σε όλα, φύγε!
Δέσου
Σφίξου
Πέθανε αν θες, αδιαφορώ.
Στ' αλήθεια, πείθω τον εαυτό μου, πως αδιαφορώ.

Αναπνέεις ακόμα;
Πού είναι ο ρόγχος του θανάτου;
Η ρομφαία της απώλειας;
Η μνήμη της συγκομιδής; πού είναι;

Όλα σε αναζητούν
και αμαχητί σε διώχνουν...

Ο άλλος κόσμος​ σε στέλνει πίσω,
απέλαση από την κόλαση - σε έναν ανασφαλή παράδεισο - που προσπέρασε την ανάγκη της ματαιότητας, λες και η σιγουριά της επιστροφής, ήταν η μόνη θανάσιμη λύση.

Κανένα κέρμα στο στόμα που φωνάζει, δεν θα γίνει λυχνάρι, για την παγωμένη Γης. Η Λίμνη πάγωσε και έπειτα στέρευσε. Νεκρά πουλιά, συνοδεύουν το Πετρωτό Βυθό της. Τα ψάρια, μας αφάνισαν και εμείς φυτεύουμε μενεξέδες, στο πάρκο των καμμένων ψυχών..

Νοσηρές σκέψεις για ένα ξέφωτο μυαλό.
Σπάσε το τοίχος της μίζερης οφειλής.
Οι αλυσίδες, ήταν "λαυράκια".
Μικρά, τυραννισμένα, αβέβαια "λαυράκια''.

Η "πορτοκαλί" συμμαχία μας αφάνισε,
το σμήνος κατέρρευσε, σαν ένας θίασος κατοχικός και η σπασμένη λάμπα, δήλωσε εχθρική αψιμαχία.

Αύριο, θα σε τρώνε τα σκυλιά
Άγρια σκυλιά, δεσποτικά, σαν την καμπάνα της πιο απόμακρης εκκλησίας.

Βέβηλος το όνομά μου και για την ώρα αποχωρώ...

- Βέβηλος - Κική Κωνσταντίνου