Το στεφάνι της Ωραιοζήλης

 

Απότομα είχε μπει η άνοιξη εκείνη τη χρονιά, σαν να μην είχε καθόλου υπομονή για μετάβαση. Μέσα σε λίγες μέρες ο κόσμος είχε αλλάξει όψη και αυτό που πριν έμοιαζε άδειο και σιωπηλό, τώρα είχε γεμίσει ζωή που ξεχείλιζε από παντού. Τα χωράφια έξω από το χωριό είχαν γίνει ένα χαλί από χρώματα, τόσο πυκνά που σχεδόν σε ζάλιζαν αν τα κοιτούσες πολλή ώρα. Δεν ήταν μόνο όμορφα. Ήταν ζωντανά με έναν τρόπο σχεδόν επίμονο, σαν να ήθελαν να σου θυμίσουν ότι η ζωή δεν σταματάει ποτέ πραγματικά.

Ο αέρας εκείνο το πρωινό είχε μια παράξενη καθαρότητα. Μύριζε χώμα, λουλούδι και κάτι ακόμη πιο δύσκολο να το πεις. Κάτι που έμοιαζε με επιστροφή. Σαν ο κόσμος να γύριζε για λίγο σε μια πιο απλή εκδοχή του, πριν προλάβουν οι άνθρωποι να τον κάνουν περίπλοκο.

Η Ωραιοζήλη είχε ξυπνήσει πριν ακόμα φανεί καλά το φως μέσα στο σπίτι. Δεν είχε κοιμηθεί ήρεμα. Είχε περάσει τη νύχτα ανάμεσα σε μισοτελειωμένες σκέψεις και σε εκείνη τη γνώριμη πίεση που δεν έχει πάντα όνομα, αλλά υπάρχει στο στήθος και σε κάνει να θες να σηκωθείς και να φύγεις χωρίς λόγο.

Δεν είπε τίποτα σε κανέναν. Ντύθηκε απλά, σχεδόν μηχανικά, και βγήκε έξω πριν αρχίσουν οι φωνές της μέρας στο κεφάλι της. Δεν ήξερε αν πάει κάπου συγκεκριμένα. Ήξερε μόνο ότι δεν μπορούσε να μείνει άλλο μέσα στο σπίτι.

Πήρε τον δρόμο προς τα χωράφια. Τον ήξερε από παιδί. Τότε τον έτρεχε, χωρίς να σκέφτεται τίποτα. Τώρα τον περπατούσε αργά, σαν να προσπαθούσε να καταλάβει τι είχε αλλάξει μέσα της όλα αυτά τα χρόνια.

Η Ωραιοζήλη ήταν από εκείνους τους ανθρώπους που δεν φαίνονται εύκολα με την πρώτη ματιά. Δεν έκανε εντύπωση, δεν ζητούσε προσοχή, αλλά μέσα της υπήρχε πάντα κάτι που ξεχώριζε σαν σκιά που σε αιχμαλωτίζει. Σκέψεις που δεν έβρισκαν εύκολα διέξοδο, συναισθήματα που κρατιόντουσαν πίσω για να μη χαλάσουν την εικόνα προς τα έξω. Αυτά την κατέτρωγαν. 

Όσο πλησίαζε στον αγρό, ο αέρας δυνάμωνε ελαφρά και της έφερνε τη μυρωδιά των λουλουδιών πριν καν τα δει. Και όταν τελικά τα είδε, σταμάτησε.

Ολόκληρος ο αγρός ήταν γεμάτος. Λουλούδια παντού, χωρίς κενά. Σαν να είχε αποφασίσει η γη να μην αφήσει τίποτα άδειο, ούτε για λίγο. Ξεχώρισε τις παπαρούνες!

Έμεινε εκεί, στην άκρη, για αρκετή ώρα χωρίς να μιλάει, χωρίς να κινείται. Δεν ήταν όνειρο αυτό που ένιωθε, ήταν κάτι πιο εσωτερικό. Σαν να έπρεπε πρώτα να συμφωνήσει μέσα της ότι όλο αυτό υπάρχει στ' αλήθεια. 

Κάποια στιγμή προχώρησε μέσα στον αγρό και γονάτισε.

Το χώμα ήταν δροσερό ακόμα. Τα λουλούδια γύρω της κουνιόντουσαν ελαφρά με τον αέρα, σαν να ανέπνεαν μαζί της. Άπλωσε το χέρι και τα άγγιξε προσεκτικά. Δεν τα έκοψε αμέσως. Τα κοίταζε πρώτα, σαν να προσπαθούσε να καταλάβει ποια από αυτά της "μιλάνε" περισσότερο.

Και μετά άρχισε να μαζεύει.

Στην αρχή αργά και χωρίς σκέψη. Μετά λίγο πιο συνειδητά. Όχι για να φτιάξει κάτι όμορφο απαραίτητα, αλλά για να κρατήσει τα χέρια της απασχολημένα. Γιατί όταν τα χέρια της είχαν κάτι να κάνουν, το μυαλό της δεν την τραβούσε τόσο εύκολα μέσα του.

Το στεφάνι δεν ήταν απλώς ένα στεφάνι. Ήταν κάτι που της είχε μείνει από παλιά. Από τότε που τα πράγματα ήταν πιο καθαρά μέσα της, πριν μάθει να κρατάει τόσα πολλά χωρίς να τα λέει.

Καθώς έπλεκε, καθόταν μέσα στο χορτάρι και σχεδόν χανόταν μέσα στο τοπίο. Ο ήλιος ανέβαινε σιγά σιγά και έριχνε πάνω της φως που άλλαζε κάθε λίγο. Άλλοτε ζεστό, άλλοτε πιο απαλό, σαν να την ακολουθούσε.

Και τότε άρχισε να συμβαίνει το πιο δύσκολο κομμάτι, μέσα της.

Καθώς έπλεκε, οι σκέψεις της δεν έμεναν ήσυχες. Ερχόντουσαν πρόσωπα, φωνές, στιγμές που είχε αφήσει πίσω χωρίς να τις έχει πραγματικά λύσει. Λόγια που δεν είχε πει ποτέ. Στιγμές που είχε μικρύνει τον εαυτό της για να χωρέσει σε καταστάσεις που την πίεζαν.

Δεν τα έβλεπε σαν εικόνες. Τα ένιωθε σαν βάρος που ανεβοκατέβαινε μέσα της.

Κάθε λουλούδι που περνούσε στα δάχτυλά της ήταν σαν να της έπαιρνε λίγο από αυτό το βάρος χωρίς να το καταλαβαίνει αμέσως. Δεν γινόταν μαγικά. Δεν εξαφανιζόταν τίποτα. Αλλά κάτι μετακινούνταν.

Κάποια στιγμή σταμάτησε, δεν είχε τελειώσει το στεφάνι.

Σήκωσε το κεφάλι της και κοίταξε τριγύρω. Ο αγρός ήταν ο ίδιος, αλλά τώρα τον έβλεπε διαφορετικό. Όχι γιατί είχε αλλάξει ο κόσμος, αλλά γιατί είχε αλλάξει λίγο ο τρόπος που τον κρατούσε μέσα της.

Έμεινε έτσι για ώρα, χωρίς να σκέφτεται κάτι συγκεκριμένο.ι.

Όταν ξαναέπιασε το στεφάνι, ήταν πιο αργή. Πιο προσεκτική όχι με τα χέρια, αλλά με τον εαυτό της. Σαν να μην ήθελε να χαλάσει αυτό που άρχιζε να δημιουργείται μέσα της.

Το στεφάνι τελείωσε τελικά. Το κράτησε στα χέρια της και το κοίταξε αρκετή ώρα πριν το φορέσει.

Δεν ήταν τέλειο. Είχε ανισορροπίες, μικρές αστοχίες, σημεία που φαινόταν ότι φτιάχτηκε από χέρια ανθρώπου και όχι από κάτι ιδανικό. Και αυτό το έκανε δικό της.

Το φόρεσε και δεν έγινε τίποτα θεαματικό.

Ο κόσμος δεν άλλαξε. Το περιβάλλον έμεινε ίδιο, τα λουλούδια συνέχισαν να κινούνται, ο αέρας πέρασε και χάθηκε όπως π΄άντα. Ίσα που ακούμπησε το πλουμιστά μαλλιά της.

Τι περίεργη αίσθηση που έχει η ελευθερία, ακούστηκε μια φωνή μέσα της.

Γνώριμη, βαριά, επίμονη. Ήταν εκεί από πάντα, σαν να είχε μάθει να μιλάει μέσα της πριν προλάβει εκείνη να το καταλάβει. Και τώρα, μέσα στη σιωπή της φύσης, δεν είχε που να κρυφτεί. Ακουγόταν καθαρά.

Και η Ωραιοζήλη για πρώτη φορά δεν αντέδρασε. Δεν την έδιωξε, δεν την πολέμησε. Την άφησε να υπάρχει, όπως άφηνε τον αέρα να περνάει από πάνω της χωρίς να τον σταματά.

Τα λευκά της ρούχα είχαν μπλεχτεί με τα φυτά, με τα χόρτα, με τα μικρά αγκάθια του αγρού. Ο αέρας τα σήκωνε ελαφρά, τα τραβούσε προς τη γη και προς τον ουρανό μαζί. Δεν ήταν πια κάτι καθαρό και άθικτο. Ήταν κάτι ζωντανό, μέσα στον κόσμο.

Και αυτό δεν την έκανε τέλεια. Την έκανε αληθινή. Με τα λάθη της, με τις υπερβολές της, με εκείνα που δεν μπορούσε πάντα να ελέγξει μέσα της. Με τις στιγμές που λύγιζε και τις άλλες που αντιστεκόταν χωρίς να ξέρει γιατί. Με ό,τι προσπαθούσε να κρύψει, αλλά τελικά την ακολουθούσε παντού.

 

_________

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Καλή Πρωτομαγιά και καλό Σαββατοκύριακο.

Ας ανθίσει η ζωή σας όπως τα λουλούδια του Μάη, με αγάπη, χαμόγελα και νέες αρχές.

Με εικόνες από αγρούς, στεφάνια και ανοιξιάτικο φως, ας θυμόμαστε και την ομορφιά της φύσης, αλλά και τους αγώνες για μια πιο δίκαιη ζωή για όλους.