Η Μεγάλη Εβδομάδα

Μεγάλη Εβδομάδα, λες,
μα δεν είναι εβδομάδα.

Είναι ένας δρόμος
μακρύς, αέρινος,
σαν να τον φύσηξε κάποιος Θεός
και ξέχασε να τον τελειώσει.

Προχωράς
και δεν ακούγεται ήχος,
μόνο κάτι μέσα σου
που σπάει σιγά σιγά,
σαν την αγαπημένη σου πορσελάνη
που δεν τόλμησες ποτέ να πετάξεις.

Είναι ένας δρόμος που θυμάται
όλα όσα προσπαθείς να ξεχάσεις.

Στην αρχή είχε αγκάθια,
θυμάσαι;
Που δεν σε τρυπούσαν απλώς,
σε κρατούσαν,
σε μάθαιναν να περπατάς αργά,
να προσέχεις,
να φοβάσαι πάντα λίγο περισσότερο απ’ όσο μπορείς να αντέξεις.

Είχε λάσπη...
Εκείνη τη λάσπη που φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί,
γιατί ξέρεις ότι δεν είναι μόνο χώμα και νερό,
είναι μέρες κουρασμένες,
λόγια που δεν ειπώθηκαν,
μάτια που χαμήλωσαν
και υπέμειναν την αδιαφορία ή την απαξίωση.

Είναι σαν να αντίκρισες τον εαυτό σου παιδί
και τον είδες να κρατά το πόδι σου
και να σου λέει «μείνε»,
όχι γιατί σε ήθελε για πάντα κοντά του,
αλλά γιατί ήξερε πως, για να φύγεις,
έπρεπε πρώτα να περάσεις από μέσα του.

Και εσύ αυτή την προτροπή δεν την άφησες.

Και πέρασες. Επιτέλους πέρασες.

Όχι αλώβητος,
όχι δυνατός,
αλλά πέρασες.

Και αυτό φτάνει.

Και τώρα,
πάνω σ’ αυτόν τον ίδιο δρόμο
τρέχουν ξυπόλυτα παιδιά.

Ματωμένα.

Με γόνατα γεμάτα γρατζουνιές
και μάτια που δεν φοβούνται πια το σκοτάδι,
γιατί το έχουν διασχίσει.

Δεν γελούν δυνατά,
μα γελούν αληθινά.

Όχι γιατί δεν πονούν,
αλλά γιατί έμαθαν
πως ο πόνος
δεν είναι πάντα εχθρός.
Μερικές φορές είναι ο μόνος που σου λέει την αλήθεια.

Κρατούν στα χέρια τους
κάτι μικρά φώτα,
όχι λαμπάδες,
κάτι πιο εύθραυστο,
κάτι που τρεμοπαίζει
κάθε φορά που φυσάει η αμφιβολία.

Ελπίδες που δεν έσβησαν,
αν και τις φύσηξαν πολλές φορές.

Κι ο δρόμος αλλάζει.

Σιγά,
χωρίς θόρυβο,
όπως αλλάζουν όλα τα ουσιαστικά πράγματα.

Εκεί που ήταν λάσπη,
φυτρώνουν λουλούδια.

Όχι τέλεια,
κάποια στραβά,
κάποια μισά,
κάποια που άνθισαν νωρίς και κουράστηκαν,
μα όλα ζωντανά,
όλα πεισματικά.

Μυρίζουν χώμα και φως,
σαν μια υπόσχεση που κράτησε αιώνια.

Εκεί που ήταν αγκάθια,
τώρα δέντρα.

Ανθρώπινα δέντρα.

Με κορμούς σημαδεμένους,
με ρίζες βαθιές μέσα στις πληγές,
εκεί που κάποτε πόνεσες τόσο
και νόμιζες πως τελείωσε ο κόσμος πια για σένα.

Και κλαδιά...

Αχ, αυτά τα κλαδιά!

Κλαδιά που ανοίγονται
χωρίς ντροπή προς τον ουρανό,
σαν να ζητούν
όχι συγχώρεση,
αλλά χώρο για να ανασάνουν.

Και πιο πέρα,
ένας κήπος.

Όχι όπως στους πίνακες,
όχι συμμετρικός,
όχι τακτοποιημένος.

Πιο αληθινός.

Με χορτάρια που μπλέκονται στα πόδια σου,
με χώμα που λερώνει τα χέρια,
με ζωή που δεν ζητά άδεια
παρά μόνο χώρο για να ανθίσει.

Με νερά γαλήνια
που δεν ρωτούν από πού ήρθες
ούτε τι κουβαλάς.

Σε δέχονται όπως είσαι:
κουρασμένος,
ενίοτε διαλυμένος
μα παρών.

Με καταρράκτες
που πέφτουν σαν συγγνώμη
που δεν ειπώθηκε ποτέ με λόγια
αλλά ούτε και με βλέμματα,
μόνο με δάκρυα που δεν είδε κανείς.

Με πεταλούδες
που κάθονται πάνω σε πληγές,
χωρίς φόβο,
χωρίς αηδία,

και τις κάνουν
να μοιάζουν με θαύμα.

Εκεί τελειώνει ο δρόμος.

Ή ίσως όχι…

Ίσως εκεί
μαθαίνεις πρώτη φορά
πως οι δρόμοι δεν τελειώνουν,
απλώς αλλάζουν όνομα και κατευθύνσεις.

Και τα παιδιά
μπαίνουν πρώτα.

Πάντα τα παιδιά.

Γιατί δεν κουβαλούν
όσα φοβάσαι να αφήσεις πίσω.

Τρέχουν μέσα στον κήπο
και για λίγο
ο κόσμος μοιάζει σωστός.

Κι εσύ μένεις λίγο πίσω
να κοιτάς τα πόδια σου,

ακόμα λερωμένα,
ακόμα πληγωμένα,
ακόμα ζωντανά.

Και δεν τα κρύβεις πια.

Γιατί καταλαβαίνεις
πως αυτά σε έφεραν εδώ.

Σηκώνεις το βλέμμα
και κάτι μέσα σου ησυχάζει,
όχι γιατί λύθηκαν όλα,
αλλά γιατί έμαθες να τα κρατάς,
σαν μια μεγάλη ανθοδέσμη στο στήθος σου.

Και κοίτα να δεις
πόσο πολύ μοιάζει με σταυρό.

Και τότε καταλαβαίνεις…

Η Μεγάλη Εβδομάδα
είναι μεγάλη
γιατί χωράει
όλη την απόσταση

από τον πόνο
μέχρι το φως!

 

~~ Η Μεγάλη Εβδομάδα - Κική Κωνσταντίνου

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Είχα καιρό να γράψω ποίημα ή κάποιο μικρό αφήγημα. Ένιωθα, μάλιστα, πως δεν είχα την ανάγκη να το κάνω. Όμως σήμερα, καθώς μπήκα να αφήσω τις ευχές μου -μιας και θα τα πούμε ξανά με το Πάσχα- δεν ξέρω… ένιωσα αυτό το συναίσθημα που με διακατέχει, σαν να μου επιβάλλει να γράψω. Κι απλώς έγραψα. Αφέθηκα!

Πάντα ένιωθα μέσα μου τη Μεγάλη Εβδομάδα σαν έναν δρόμο που οδηγεί στο φως, έναν προσωπικό ανήφορο που καταλήγει σε μια όαση.

Νομίζω πως αυτό αποτυπώθηκε όσο πιο πιστά μπορούσα σε όσα βλέπω ή βιώνω, αν θέλετε.

Καλή Ανάσταση, Καλό Πάσχα, με αγάπη, φως και ειρήνη για όλους.

Να περάσετε όμορφα, να ξεκουραστείτε και να γεμίσετε τη ψυχή σας με γαλήνη και αγν΄οτητα.

Σας φιλώ και σας σκέφτομαι!