Δευτέρα, 29 Φεβρουαρίου 2016

MIA EYKAIΡΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΥΛΟ!

Αναδημοσίευση από το blog της Κατερίνας kapaworld

Ο Βασίλης είναι ο μπαμπάς του Παύλου. Ο Βασίλης έχει νονά τη μαμά μου, οπότε είναι σαν να λέμε πνευματικός της γιος. Αυτό πάντα μας έκανε λίγο...συγγενείς. Όταν ήμασταν μικρά και πηγαίναμε στο χωριό ο Βασίλης που είναι λίγο μεγαλύτερος μου κρυβόταν στα σκοτάδια και όταν περνούσαμε με την ξαδέρφη μου μας κατατρόμαζε και ουρλιάζαμε σαν χαζές. Μεγάλο κάθαρμα  ο Βασίλης που από μικρή με φώναζε κουμπάρα για να μου σπάσει τα νεύρα και πάντα τα κατάφερνε! Τελικά κατάφερε να με κάνει και κανονική του κουμπάρα μιας κι εγώ τελικά τον πάντρεψα!!!
Ο Βασίλης ήταν πάντα ένα χαρούμενο παιδί, έτσι τον θυμάμαι πάντα, μα τώρα τα πράγματα έχουν αλλάξει...
Έχει τρεις γιους. Περήφανος για τον κάθε έναν από αυτούς, μα εδώ και δυο χρόνια ζει το αδιανόητο γιατί η οικογένεια του ζει το αδιανόητο!
Θα σας συστήσω τον μεσαίο του γιο τον Παύλο. Ο Παύλος είναι δεκαεπτά χρονών, όμορφος σκέτο αστέρι αφού κατάφερε και πήρε τα πιο όμορφα χαρακτηριστικά και των δυο γονιών του! Τρελαίνεται να παίζει μπάσκετ, να ζει έντονα, να βγαίνει με τους φίλους του...αγαπά τους υπολογιστές και τη μουσική...μα  δεν μπορεί να χαρεί τίποτε από όλα αυτά γιατί τα τελευταία δύο χρόνια έγινε μαχητής της ζωής. Της δικής του ζωής.


Διαγνώστηκε με μια επιθετική Λευχαιμία τύπου Τ και παρόλο που ο αδερφός του είναι συμβατός δότης ο οργανισμός του δεν δέχθηκε την μεταμόσχευση μυελού των οστών...κι αυτό έφερε μια ακόμη ανατροπή, μια αγωνία και μάχη με το χρόνο...Ο Παύλος πρέπει άμεσα να φύγει στην Αμερική! Στην Βοστόνη. Στον τόπο των θαυμάτων. 

Τα παιδιά ζουν σε ένα μικρό χωριό στον τόπο καταγωγής της μαμάς μου κι είναι εντυπωσιακό πως όλο το χωριό κινητοποιήθηκε κι άρχισε να διοργανώνει εράνους και μπαζάαρ και κάθε λογής διοργανώσεις με στόχο να μαζευτούν χρήματα και κατάφεραν πολλά, μα απέχουμε πολύ από το στόχο! Είναι εντυπωσιακό και συγκινητικό πολύ πως μια μικρή και φτωχική κοινότητα ανθρώπων οργανώνεται για να βοηθήσει μια οικογένεια που υποφέρει. Για να χαρίσει ελπίδα, σε ένα παιδί!
Είναι εντυπωσιακό πως ένα παιδί που κινδυνεύει γίνεται χωρίς δεύτερη σκέψη, παιδί μας! 
Με συγκίνησε αυτή η αυταπάρνηση, αυτή η τρομερή δύναμη των ανθρώπων...

Στο τηλέφωνο ο Βασίλης ήταν σκεπτικός. "Είναι πολλά τα χρήματα που χρειαζόμαστε" μου είπε...μα δεν γίνεται να απογοητευτούμε και να μην προσπαθήσουμε. Δεν γίνεται να μην δώσω στο παιδί μου αυτή την ελπίδα!"

Δεν μιλούσα πια με το Βασίλη, τον φίλο, κουμπάρο, κολλητό από τα παλιά που κάναμε φάρσες και γελούσαμε. Μιλούσα με έναν πατέρα σε αγωνία. Σε φόβο...Πως είσαι; Τον ρώτησα. 
"Όσο ο  Παύλος είναι καλά και  δεν τα παρατάει είμαι καλά!" 
Συγκινήθηκα βαθιά... Πως είναι η ψυχολογία του παιδιού; τον ρώτησα ξανά.  
''Αν τον δεις θα σκεφτείς πως φαίνεται λίγο ταλαιπωρημένος κι είναι αδυνατισμένος, κατά τα άλλα είναι θηρίο! Δίνει μεγάλο αγώνα, παλεύει ασταμάτητα δυο χρόνια τώρα! και δίνει σε όλους μας δύναμη." Μιλούσε με τόση περηφάνια για το γιο του... Τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα...

Το να κινδυνεύει η ζωή του παιδιού σου είναι κάτι το τρομερό. Ξέρω πως υπάρχουν εκατοντάδες, χιλιάδες άνθρωποι που ζουν με αυτό το φόβο που εμείς δεν μπορούμε να διανοηθούμε...μα τώρα, αυτοί οι τρομαγμένοι γονείς είναι άνθρωποι κοντινοί. Άνθρωποι που αγαπάμε, άνθρωποι που νιώθουμε την αύρα του τρόμου τους...

Αγαπημένοι...Αυτή η ανάρτηση αφορά ένα παιδί...Ένα δεκαεφτάχρονο πλάσμα, που έχει πολλά να δει και να νιώσει και να ζήσει και έχει δικαίωμα στο όνειρο και στην ελπίδα...Δυο χρόνια τώρα οι γονείς και τα αδέρφια του Παύλου ζουν με τη συνεχή απειλή, πως θα τον χάσουν και χρειάζονται να ανάψουν ένα φως στο σκοτάδι που ζουν.
Αν μπορούμε όλοι εμείς οι άνθρωποι να τους χαρίσουμε μια ευκαιρία...Μια ευκαιρία για το πολυτιμότερο αγαθό. Την ίδια τη ζωή!

Χρειάζονται πολλά χρήματα μα είμαστε κι εμείς πολλοί και το περίσσεμα μας λίγο, μα το περίσσεμα αγάπης πολύ!
Είναι Παρασκευή κι ακολουθούν ημέρες ξεκούρασης αγαπημένοι και αν μπορούμε όλοι αυτό το Σαββατοκύριακο να στερήσουμε από τον εαυτό ή από τα παιδιά μας κάτι μικρό, ένα σακουλάκι πατατάκια, ένα παγωτό, ένα σινεμά, μια μπύρα, μια πίτσα...και να προσφέρουμε αυτά τα δυο, τρία, πέντε ευρώ για να χαρίσουμε ελπίδα στο αγόρι μας!

Δεν σας το ζητώ αγαπημένοι, μα ελπίζω...ελπίζω πραγματικά στα θαύματα της ζωής κι εσείς με κάνατε να πιστεύω ακόμη περισσότερο στο θαύμα των ανθρώπων! 

Σας παραθέτω τον αριθμό μέσω του οποίου η οικογένεια προσπαθεί να συγκεντρώσει όσο πιο άμεσα γίνεται ένα αξιοσέβαστο και πολυπόθητο ποσό για να μπορέσει να μεταφερθεί ο Παύλος στη Βοστόνη.

ΣΩΤΗΡΙΑΔΗΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΗΣ ΠΑΥΛΟΣ-ΚΥΡΙΑΚΙΔΟΥ ΣΟΥΣΑΝΑ
ΑΡΙΘΜ.ΛΟΓ.428/537100-79
ΙΒΑΝ GR8101104280000042853710079
ΚΩΔ.SWIFT ΤΡΑΠΕΖΑΣ (BIC) ΕΤΗΝGRAA ΕΘΝΙΚΗ ΤΡΑΠΕΖΑ
Τηλέφωνο Επικοινωνίας Σουζάνα Κυριακίδου Μαμά Παύλου 6986789490
 
 
Δεν μένει να πω τίποτε άλλο παρά να στείλω τις ευχές μου εκεί έξω. Αγάπη αγαπημένοι. Αγάπη για όλους μα περισσότερη αγάπη για κάθε παιδί που μπορούμε να βοηθήσουμε, γιατί είμαστε δυνατοί μόνο αν είμαστε πολλοί!
Ένα πελώριο ευχαριστώ σε όλους για την κατανόηση για αυτή την ανάρτηση και Παύλο, θα σου στείλω το στίχο που τραγουδάω συνέχεια στους γιους μου! 

"Για χατίρι σου ξημερώνει αγόρι μου...Για χατίρι σου ξημερώνει!!!"
                                                                                  Κατερίνα

Παρασκευή, 26 Φεβρουαρίου 2016

TA ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΟ ΓΙΟΦΥΡΙ ΤΗΣ ΑΡΤΑΣ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΑΓΑΠΗΤΟ ΦΙΛΟ ΝΙΚΟ ΜΟΥΣΑΒΕΡΕ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Τί κάνετε; Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Σήμερα, μιας και έχουμε ηλιοφάνεια, θέλησα να σας πάω ένα ταξιδάκι μέχρι το θρυλικό γιοφύρι της Άρτας. Δηλαδή δεν θα σας ταξιδέψω εγώ ακριβώς, θα συνταξιδέψουμε με τον αγαπημένο φίλο - μπλόκερ, Νίκο Μουσαβερέ με τις υπέροχες φωτογραφίες που με τόση χαρά μου έστειλε απο τον όμορφο τόπο του. Θα δούμε μόνο τις φωτογραφίες απο το γιοφύρι σήμερα διότι στο μέλλον έχω μερικές ακόμη πόζες να σας δείξω κι απο άλλα μέρη που ο Νίκος μου έστειλε και τον ευχαριστώ για ακόμη μία φορά για όλη τη βοήθεια - στήριξη, που μου έδωσε.

Για ελάτε να απολαύσουμε και επι ευκαιρίας να μάθουμε:




To Γεφύρι της Άρτας είναι λιθόκτιστη γέφυρα του ποταμού Αράχθου, του 17ου αιώνα μΧ, στην πόλη της Άρτας, που έγινε πασίγνωστη από το ομώνυμο θρυλικό δημοτικό τραγούδι που αναφέρεται στην "εξ ανθρωποθυσίας" θεμελίωσή του.
Το πέτρινο γεφύρι της Άρτας, είναι το πιο ξακουστό στην Ελλάδα και αυτό βέβαια το χρωστάει στο θρύλο για τη "θυσία της γυναίκας του πρωτομάστορα", που η λαϊκή μούσα τον έκανε τραγούδι.
Η αρχική κατασκευή του γεφυριού τοποθετείται στα χρόνια της κλασικής Αμβρακίας επί βασιλέως Πύρρου Α.
Τη σημερινή του μορφή, το Γεφύρι της Άρτας απέκτησε το έτος 1602-1606 μΧ. Το σημερινό μήκος του πέτρινου γεφυριού της Άρτας φτάνει στα 145 m, και το πλάτος του είναι 3,75 m. Οι τέσσερις ημικυκλικές καμάρες δεν έχουν καμία συμμετρία μεταξύ τους. Τα βάθρα του είναι κτισμένα με μεγάλους κανονικούς λίθους κατά το ισοδομικό σύστημα, με επίστεψη, έτσι που θυμίζουν τοιχοποιία ελληνιστικών μεγάρων.
Το Λαογραφικό Μουσείο Άρτας που βρίσκεται ακριβώς δίπλα στη γέφυρα ήταν το παλιό Οθωμανικό Τελωνείο και χτίστηκε με σχέδια του γνωστού αρχιτέκτονα Ερνστ Τσίλερ. Οι κάτοικοι διέρχονταν από την ανατολική Ελληνική πλευρά στήν δυτική Οθωμανική με χρήση διαβατηρίου, μέχρι τό έτος 1912.

Το έτος 1881, όταν απελευθερώθηκε ) η Άρτα, το γεφύρι ήταν το σύνορο της ελεύθερης Ελλάδας με την τουρκοκρατημένη Ελλάδα. Το διώροφο νεοκλασικό κτίριο στο δυτικό άκρο του γεφυριού, που χτίστηκε το έτος 1864 μΧ από αυστριακό αρχιτέκτονα και σήμερα στεγάζει το Λαογραφικό Μουσείο Άρτας, αρχικά χρησιμοποιήθηκε ως Οθωμανικό φυλάκιο της Γέφυρας και αργότερα, μετά το έτος 1881 μΧ, ως μεθοριακός σταθμός, Τελωνείο των Τούρκων. Στο τέλος της δεκαετίας του 1930 πλάϊ στα αρχαία βάθρα προστέθηκαν και τσιμεντένια - αισθητικά εκτρώματα - για τη στήριξη ξύλινης αρχικά γέφυρας, την οποία οι Γερμανοί κατακτητές, ενίσχυσαν με σιδηροδοκούς για τη διέλευση των οχημάτων τους Στις 23 Σεπτεμβρίου 1944 όταν οι Γερμανοί ναζί αποχώρησαν, διέταξαν να ανατιναχθεί το πέτρινο Γεφύρι της Άρτας, αλλά ο γερμανός σαμποτέρ προφανώς εκτίμησε το μέγεθος του εγκλήματος, δεν υπάκουσε στη διαταγή και το γεφύρι σώθηκε. Άλλη άποψη αναφέρει ότι κάποιος Γερμανός στρατιώτης Λούντβιχ, μάλλον αρχαιολόγος, γύρισε κρυφά πίσω και απενεργοποίησε τον εκρηκτικό μηχανισμό. Το έτος 1945 κατασκευάσθηκε κανονική σιδηρογέφυρα η οποία σε συνδυασμό με τις χονδροειδείς τσιμεντοβάσεις της κατέστρεψε τη βόρεια όψη του παλιού γεφυριού. Μόλις πριν λίγα χρόνια, την δεκαετία του 80, επί εποχής υπουργού Πολιτισμού Μελίνας Μερκούρη, απαλλάχτηκε το μνημείο απ' αυτούς τους «κακοήθεις όγκους» του και με τις εργασίες στερέωσης ξαναβρήκε την αρχική του λάμψη. Έγιναν σημαντικές στερεωτικές εργασίες και πολλές τσιμεντενέσεις. 




Το Γεφύρι της Άρτας και ο σχετικός Θρύλος

Η γέφυρα αυτή, κατά τον Χρονογράφο της Ηπείρου, είναι κτίσμα των προ Χριστού Ρωμαϊκών χρόνων. Σύμφωνα όμως με μερικές παραδόσεις, κτίσθηκε όταν η Άρτα έγινε πρωτεύουσα πόλη στο Δεσποτάτο της Ηπείρου, ίσως και
επί Δεσπότη Μιχαήλ Β' Δούκα. Ως χρονολογία οικοδόμησης φέρονται κατ' άλλους το 1602 και κατ' άλλους το 1606. Ο Μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος ο Βυζάντιος έχει σημειώσει ότι αυτή κτίσθηκε κατά μία παράδοση από κάποιον Αρταίο ορθόδοξο παντοπώλη. Κατά το δημοτικό τραγούδι που ανήκει στα άσματα του ακριτικού κύκλου, 1300 κτίστες, 60 μαθητές, 45 μάστοροι (μηχανικοί) υπό τον Αρχιμάστορα, προσπαθούσαν να κτίσουν τη γέφυρα της οποίας τα θεμέλια κάθε πρωί ήταν κατεστραμμένα. Τελικώς -σύμφωνα με τη λαϊκή παράδοση- ένα πτηνό με ανθρώπινη φωνή γνωστοποίησε πως για να στεριώσει η γέφυρα απαιτείται η ανθρωποθυσία της συζύγου του Πρωτομάστορα. Το οποίο και έγινε με κατάρες που καταλήγουν σε ευχές.
Το τραγούδι αυτό είναι γραμμένο σε δεκαπεντασύλλαβο (πολιτικό στίχο). Η ιστορική έρευνα διατυπώνει ότι ο θρύλος αυτός έκρυβε πολλά χρόνια μια ιστορική αλήθεια για την περιοχή της Άρτας και γενικότερα της Ηπείρου. Όταν χρειάστηκε να περάσει από τη περιοχή μεγάλη δύναμη τουρκικού στρατού ζητήθηκε η βοήθεια των κατοίκων για τη δημιουργία μιας γέφυρας. Τότε προστρέξανε πάρα πολλοί δηλώνοντας ότι γνωρίζουν να κτίζουν, προκειμένου να κερδίσουν κάποια εύνοια. Όταν όμως έμαθαν οι κάτοικοι το σκοπό για τον οποίο θα πέρναγε το τουρκικό ασκέρι πήγαιναν τη νύκτα και γκρέμιζαν ότι την προηγούμενη οι ίδιοι είχαν φτιάξει. Όταν οι Τούρκοι ζήτησαν να μάθουν γιατί αργεί τόσο πολύ το έργο εκείνοι απάντησαν ότι τελικά είναι στοιχειωμένο το μέρος πιστεύοντας ότι οι Τούρκοι ή δεν θα περνούσαν ή ότι θα επέστρεφαν. Τότε ο τούρκος διοικητής (πουλάκι) διέταξε τη σύλληψη του Πρωτομάστορα και της γυναίκας του και τη θανάτωσή τους. Τότε φοβούμενοι όλοι οι άλλοι εμπλεκόμενοι στο έργο της ανέγερσης Έλληνες για τη τύχη που θα τους περίμενε έσπευσαν και ολοκλήρωσαν το γεφύρι συνοδεύοντας με κατάρες το τουρκικό ασκέρι αναπολώντας την αλλοτινή δόξα της φυλής που επί Μ. Αλεξάνδου έφθασαν από Δούναβη μέχρι Ευφράτη. Μετά όμως την εθνεγερσία του 1821 και αναμένοντας την απελευθέρωσή τους από τον ελληνικό στρατό (αδελφό στη ξενιτιά) οι προηγούμενες κατάρες έγιναν ευχές.


Τα Λάφυρα στο Λαογραφικό Μουσείο Άρτας
(δίπλα απο το Παλιό Γεφύρι)




Το λαογραφικό μουσείο της Άρτας στεγάζεται στο κτίριο που βρίσκεται δίπλα στο θρυλικό γεφύρι και χτίστηκε το 1884 από αυστριακό αρχιτέκτονα. Αρχικώς χρησιμοποιήθηκε ως φυλάκιο του γεφυριού και στην συνέχεια, μετά την συνθήκη του 1881 που καθόριζε τα σύνορα Ελλάδας- Τουρκίας στη μέση του γεφυριού , ως μεθοριακός σταθμός. Στον προθάλαμο του μουσείου υπάρχει συγγραφικό υλικό που προσφέρει μια αναλυτική εικόνα για της λαικές παραδόσεις της πόλης και της ευρύτερης περιοχής της Ηπείρου.

Στο ένα από τα δύο δωμάτια του ισογείου διατηρούνται εκθέματα από τον παλιό ναό του Αγίου Δημητρίου και εκτός από το ιστορικό φωτογραφικό υλικό του γεφυριού οι επισκέπτες έχουν την δυνατότητα , περνώντας στο δεύτερο ειδικά διαμορφωμένο δωμάτιο, να απολαύσουνε και ακουστικό υλικό με όλη την ιστορία του θρύλου του γεφυριού. Ανεβαίνοντας προς τον επάνω όροφο ο χώρος είναι διακοσμημένος με αποκριάτικες μάσκες και μια πλακέτα ενημερώνει για τον τρόπο και τους λόγους που ο αρτινός λαός άρχισε να μεταμφιέζεται επί τουρκοκρατίας, για να καθιερωθεί αργότερα ως ένα ετήσιο έθιμο της πόλης. Τα τρία δωμάτια του ορόφου χρησιμεύουν για την ανάδειξη του παραδοσιακού τρόπου ζωής στην καρδιά της πόλης αλλά και στην ύπαιθρο.

Μια αναπαράσταση των καταστημάτων της πλατείας μονοπωλίου (ένα υποδηματοποιείο, ένα αποστακτήριο, ένα κηροποιείο και ένα καφενείο) αναβιώνει την καθημερινότητα στην πόλη καθώς και τα εργαλεία που ήταν αναγκαία για την εκάστοτε δουλειά και που στην βιομηχανική πλέον εποχή μας μόνο για εκθέματα προσφέρονται. Η δεύτερη αναπαράσταση έχει να κάνει με την αγροτική ζωή που ήταν και η κύρια πηγή εισοδημάτων για τους αρτινούς και εστιάζει στα παραδοσιακά εργαλεία που χρησίμευαν για την καλλιέργεια της γης και την φροντίδα των ζώων.

Στο τρίτο δωμάτιο φιλοξενείται μια πιστή αναπαράσταση της εσωτερικής διακόσμησης ενός παραδοσιακού σπιτιού με όλα τα απαραίτητα οικιακά σκεύη, τον αλησμόνητο αργαλειό και την ζεστασιά που αναδεύει η αισθητική του χώρου να ξυπνάει ανέμελες αναμνήσεις από την ζωή στο χωριό.

Εντάξει, τι να πει κανείς για αυτές τις υπέροχες λήψεις!
Συνδυάζουν χρώμα, αρμονία, ιστορία, συναίσθημα, μα το κυριότερο όλων Ανθρωπιά κι Ανθρώπους.
Κι εδώ, σε αυτό το σημείο, θέλω να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ τόσο στον Νίκο όσο και σε όλους όσους με στήριξαν με το βιβλίο, με τον οποιονδήποτε τρόπο, ανεξαρτήτου φωτογραφιών, όμως όπως έχω ξαναπεί είναι λογικό με τόσο ωραίες λήψεις να χαίρομαι και να θέλω να τις μοιραστώ με όλον τον κόσμο.

Και ξαναλέω, δε ζητάω εγώ τις φωτογραφίες, πόσο μάλλον σε συγκεκριμένα μέρη, εσείς μου τις στέλνετε και αυτό κάτι δείχνει. Ελπίζω, όσο και όπως μπορώ, να σας επιστρέφω με κάποιον τρόπο κάτι λίγο από οσα εσείς μου, εδώ και χρόνια μου προσφέρετε. 

Πειράζει που πιστεύω πως το βιβλίο μου έχει τις ωραιότερες φωτογραφίες που έχω δει μέχρι στιγμής στη ζωή μου; Και όχι γιατί το φωτογράφισε κάποιος γνωστός, επαγγελματίας φωτογράφος, όχι επειδή το κράτησε κάποιος γνωστός - επώνυμος άνθρωπος, αλλά επειδή είχα την τύχη και συνάμα την ευλογία, να γνωρίσω (εγώ και εκείνο παράλληλα μιας και που το κάθε αντικείμενο έχει τη ζωή που του δίνεις) ανθρώπους που μπορούν να χαίρονται και να μοιράζονται τη χαρά του άλλου.

Ξέρετε, υπάρχουμε  - ευτυχώς κι εμείς - που κάνουμε κάτι για άλλους μα το απολαμβάνουμε το ίδιο σα να ήτανε για εμάς, ίσως όμως στην ουσία να είναι και δικό μας, εξάλλου αν κάνεις κάτι με αγάπη και χαρά, μέρος σου δεν θα είναι; ;)

Να πω πως όλες τις επάνω πληροφορίες τις βρήκα στο σαιτ της Βικιπαιδείας και για όσους δεν γνωρίζουν ακόμη τον φίλο Νίκο και θέλουν να τον μάθουν μπορούν να επισκεπτούν τα εξής ιστολόγια:

Παντού υπάρχουν αντιθέσεις... η αγάπη, τ' όνειρο κι η ελπίδα όμως δεν τελειώνουν ποτέ..!

Όταν τα λόγια συναντούν τις εικόνες, παίρνουν τροφή και γίνονται σκέψεις κι εκείνες με τη σειρά τους λεύτερες πλέον και χωρίς δεσμά, ιχνηλατούν μόνες τους την αυλή των θαυμάτων..!Καλωσήρθες λοιπόν μαζί μου σε τούτη τη μαγική αυλή.. 

  
Για καλοσυνάτες και όχι μόνο, επαναστάσεις που συνδυαχειρίζεται με την γλυκιά Χριστίνα μας


Και πριν κλείσω να μοιραστώ μαζί σας, για όσους δεν το έχουν δει δηλαδή ακόμη, ένα υπέροχο βίντεο που επιμελήθηκε ο Νίκος, αφορά αποσπάσματα του βιβλίου και πραγματικά είναι απο τα πιο όμορφα που έχω δει ποτέ και θα μπορούσα δηλαδή να ονειρευτώ για κάτι δικό μου.


Κική Κωνσταντίνου: Τα λάφυρα της ψυχής μου.
Αποσπάσματα από την ποιητική συλλογή της Κικής Κωνσταντίνου, Τα Λάφυρα της ψυχής μου...
σειρά κήπος- επιμέλεια έκδοσης: mystory
Επιμέλεια βίντεο: Νίκος Μουσαβερές
Η μουσική επένδυση του βίντεο ανήκει στον Αμερικανό συνθέτη και ράπερ Zack Hemsey και φέρει τον τίτλο "The Way"(2011).

Αν αποφασίσετε να δείτε το βίντεο, να ακούσετε οπωσδήποτε και την μουσική επιμέλεια, υπάρχει λόγος, συμβαδίζει απόλυτα. Θα το δείτε κι εσείς.

Ευχαριστώ πολύ για όλα μέσα απο την καρδιά μου! Εύχομαι αγαπητέ φίλε Νίκο, τόσο για εσένα όσο και για την οικογένειά σου υγεία πρωτίστως και κάθε καλό στη ζωή σας! Μόνο και πάντα επιτυχίες και πολλά πολλά χαμόγελα!

Εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο σε όλους! Περάστε όμορφα ντε! :)

Πέμπτη, 25 Φεβρουαρίου 2016

ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΩΔΕΣ ΜΥΑΛΟ ή ΜΥΑΛΟ ΓΕΜΑΤΟ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ;;


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μια "Φωτοέκφραση" που συνάντησα τυχαία στο διαδίκτυο και πολύ με εξέφρασε.
Είναι αυτή:


Ακριβώς αυτό μου συμβαίνει, μα στ' αλήθεια δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό. Αν είναι όντως καλό ή κακό. Υποθέτω, αναλόγως την εκάστοτε στιγμή αλλά γιατί νιώθω πως η ζωή μας οφείλει να είναι πιο ενδιαφέρουσα έξω απο το μυαλό μας;

Αχ αυτό το μυαλό...
Αυτό το μυαλό που μπορεί να κάνει τόσα πολλά πράγματα μα εστιάζει πολλές φορές σε αρνητικές σκέψεις και μας αναγκάζει κατα κάποιο τρόπο να υποστούμε και να ανεχτούμε τόσα πολλά. Δημιουργεί τόσα αποκυήματα φαντασίας που σε κάνει πια να μη ξέρεις τι είναι αλήθεια και τι όχι. Τι σε επηρεάζει και τι απλώς σε κάνει να δημιουργείς και να χαίρεσαι.

Έχω την τάση να πιστεύω στην διπολικότητα.
Θεωρώ πως όλα τα "νομίσματα" έχουνε πάντα δύο όψεις.
Δύο όψεις τόσο ίδιες μα και τόσο διαφορετικές!

Δε θα προχωρήσω σε διάφορες αναλύσεις, αν και σκέφτομαι τόσα πολλά πράγματα αυτή τη στιγμή, θα προτιμήσω ο κάθε εκφραστικός άνθρωπος απο εσάς, να λογιστεί μόνος του και με την δική του καθαρά προσωπικότητα να εισπράξει ότι ο ίδιος θελήσει, θα πω μόνο πως αν το μυαλό πάρει τον πλήρη έλεγχο, όσο ενδιαφέρον κι αν κάνει τον δικό του κόσμο, ο δικός μας έξω θα παραμένει δυστυχισμένος. Ότι υπερβεί το όριο, σου κλέβει χαρά και ζωή απο κάποιο άλλο, σημαντικό κομμάτι της ζωής σου. 

Θα κλείσω την ανάρτηση με ένα υπέροχο για μένα ευφυολόγημα που λέει  πολλά και θεωρώ πως ταιριάζει στην συγκεκριμένη περίσταση:

Παλιά πίστευα πως το μυαλό μου ήταν το πιο υπέροχο όργανο του σώματός μου. Μετά συνειδητοποίησα ποιος μου είχε βάλει αυτή την ιδέα…

Να έχετε μία όμορφη μέρα εκφραστικοί μου και να είναι άκρως ενδιαφέρουσα εντός και εκτός μυαλού. Θα προτιμούσα εκτός μυαλού για να ξεκουραστεί κι εκείνο λίγο! :)

____________________________________
* Εδώ και αρκετό καιρό ο μπλόκερ μου σβήνει αναγνώστες και πολλές φορές όταν πάω να σας αφήσω σχόλιο με ρωτάει εάν είμαι ρομπότ και με βάζει να διαλέξω φωτογραφίες για να του αποδείξω οτι δεν είμαι (είναι σοβαρός;). Υποθέτω οτι τα ίδια θα κάνει και σε εσάς. Γιατί;; (δεν καταλαβαίνω τί πρόβλημα έχει;;)  Μπορώ να κάνω κάτι για να πάψει όλο αυτό; Είναι εκνευριστικό... (άντε γιατί έχω αρχίσει και τα παίρνω!) :P

Τετάρτη, 24 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΚΥΚΝΟΙ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα,
Ωραίος ο τίτλος ε; Παραπέμπει θα έλεγα σε παραμύθι.

Έχω πολλά και όμορφα πράγματα να μοιραστώ μαζί σας.
Αν αγαπάτε μάλιστα κι εσύ τους κύκνους όσο εγώ, καθώς επίσης και τα όσα συμβολίζουν, νομίζω πως θα απολαύσετε τούτη την ανάρτηση πάρα πολύ.

Για ελάτε μαζί μου:

Α! Πριν απο το οπτικό και όχι μόνο υλικό, να  πω πως όλη αυτή η ομορφιά που ακολουθεί ανήκει στην αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μουριοπούλου από την  Καστοριά.
Ευχαριστώ πάρα πάρα πάρα πολύ! :) <3




Η ιστορία των Κύκνων στη λίμνη της Καστοριάς!

Ένας Καστοριανός, ο Βασίλης Δανδής, που τη δεκαετία του 60 δούλευε στο Μόναχο, εντυπωσιάστηκε με τους κύκνους στα πάρκα και τις λίμνες αλλά και το ενδιαφέρον που έδειχναν οι Γερμανοί γι αυτά τα πουλιά. Αποφάσισε λοιπόν να κάνει κάτι παρόμοιο στον τόπο του. Έτσι, αγόρασε από έναν ιδιωτικό ζωολογικό κήπο στο Ulm οκτώ ζευγάρια λευκούς κύκνους (Βουβόκυκνους) και δύο ζευγάρια μαύρους. Από εκεί τους μετέφερε στην Ελλάδα με το αυτοκίνητό του. Μετά από απίστευτες ταλαιπωρίες στους δρόμους και εμπόδια στα τελωνεία των χωρών που διέσχιζε κατάφερε τελικά και τους έφερε στην Καστοριά. Αυτοί ήταν οι πρώτοι κύκνοι στη λίμνη (δεν υπήρχαν πριν κύκνοι στη λίμνη). Ήταν Μάρτιος του 1967.

Οι πρώτοι Κύκνοι σε ειδικό χώρο

Ο Δήμος Καστοριάς έφτιαξε ένα χώρο ειδικά γι αυτούς τους κύκνους στην άκρη της λίμνης, στο Ντολτσό. Σε αυτά τα πουλιά έγινε μια επέμβαση στο φτερό ώστε να μην μπορούν να πετάξουν. Λίγο αργότερα οι κύκνοι αφέθηκαν ελεύθεροι στη λίμνη. Οι λευκοί παρέμειναν αλλά οι μαύροι έφυγαν χωρίς ποτέ κανείς να τους ξαναδεί.

Η παρουσία των κύκνων στη λίμνη ήταν μια ευχάριστη νότα για τους Καστοριανούς που έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον γι αυτούς. Μάλιστα, την επόμενη χρονιά, αποφάσισαν να φέρουν κι άλλους κύκνους από τη Γερμανία. Έτσι, Καστοριανοί που ζούσαν στη Γερμανία μάζεψαν μέσα σε μια μέρα χρήματα και αγόρασαν άλλα δέκα ζευγάρια. Αξίζει να αναφερθεί ότι η ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΑΕΡΟΠΟΡΙΑ ανέλαβε να τους μεταφέρει δωρεάν στην Ελλάδα. Έτσι, με πτήση έφτασαν στη Θεσσαλονίκη και από εκεί οδικά στην Καστοριά. Κάποιοι από τους κύκνους τα επόμενα χρόνια έπεσαν θύματα κυνηγών και οι Καστοριανοί βλέποντας ότι τα πουλιά κινδυνεύουν ζήτησαν την απαγόρευση του κυνηγιού στη λίμνη πράγμα που έγινε αμέσως αποδεκτό.

Σήμερα, ο Δήμος Καστοριάς παρέχει καθημερινά τροφή στους κύκνους αλλά είναι πολλοί και οι Καστοριανοί που τους ταΐζουν συστηματικά. Επίσης, Σύλλογος Φίλων Περιβάλλοντος Καστοριάς μετά την ίδρυση του, το 1974, ανέλαβε ένα μεγάλο μέρος της φροντίδας τους. Επιπλέον, η Εταιρεία Προστασίας Περιβάλλοντος Καστοριάς παρακολουθεί συστηματικά τον αριθμό και τις μετακινήσεις των κύκνων στη λίμνη και συνεργάζεται σε ένα ερευνητικό πρόγραμμα παρακολούθησης των κύκνων στο πλαίσιο του οποίου τοποθετούνται πλαστικά, αριθμημένα περιλαίμια ώστε να διαπιστωθεί αν φεύγουν κύκνοι από τη λίμνη ή αν έρχονται άλλοι από αλλού.




 
Οἱ κύκνοι τὸ φθινόπωρο ζητᾶνε τὴ χαρά τους
γιατὶ ἡ χαρά τους πέταξε μαζὶ μὲ τ᾿ ἁγιοκαίρι...
Θὰ ζήσουν τάχα νὰ τὴ βροῦν, τὴν ἄνοιξη; -Ποιὸς ξέρει;
...γιατὶ μπορεῖ καὶ νὰ χαθοῦν πρὶν βροῦνε τὴ χαρά τους...
Ἀπόψε τὴν περίμεναν, σχεδὸν ὅλο τὸ βράδι,
ὥσπου στὸ τέλος νύσταξαν κοιτώντας τὸ σκοτάδι,
κι ἔγειραν καὶ κοιμήθηκαν ἀπάνω στὰ φτερά τους...

Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944), Ποιητής.



Επιτέλους, πόσους κύκνους πρέπει να δούμε για να πεισθούμε ότι οι κύκνοι είναι άσπροι.

Karl Popper, 1902-1994, Αγγλοαυστριακός φιλόσοφος

Ανέκαθεν αγαπούσα τους κύκνους, ύστερα δε απο τις υπέροχες φωτογραφίες που μου έστειλε η Αλεξάνδρα, χωρίς μάλιστα να γνωρίζει την αδυναμία που τους έχω, χωρίς να γνωρίζω και εγώ όλη αυτήν την ιστορία των κύκνων στην λίμνη της Καστοριάς, ομολογώ πως τους λάτρεψα και τους αγάπησα ακόμη περισσότερο.
Δε στέκομαι στην ομορφιά τους, στο καμάρι τους όμως και στην υπερηφάνεια που δείχνουν να έχουνε, στέκομαι και καμαρώνω.

Επι ευκαιρίας, για όσους δε ξέρουν και θέλουν να μάθουν:

Ο μαύρος κύκνος (cygnus atratus) είναι ένα μεγάλο υδρόβιο πτηνό που βρίσκεται κυρίως στις νοτιοανατολικές και νοτιοδυτικές περιοχές της Αυστραλίας. Οι μαύροι κύκνοι έγιναν για πρώτη φορά γνωστοί στους Ευρωπαίους το 1697, όταν ο Ολλανδός Willem de Vlamingh εξερεύνησε το ποτάμι Σουάν Ρίβερ στη Δυτική Αυστραλία.[1] Περιγράφηκαν επιστημονικά από τον Άγγλο φυσιοδίφη Τζον Λάθαμ (John Latham) το 1790. Τοποθετήθηκαν αρχικά σε ένα μονοτυπικό γένος, με ονομασία Chenopis, ενώ σήμερα τοποθετούνται στο γένος Cygnus (Κύκνος).


Και για το τέλος σας έχω μια φωτογραφία που την επιμελήθηκα ιδιαίτερα για να την συνοδέψω με κάτι που αγαπώ πολύ:



 Η Eπιστολή του Κύκνου

Φίλη μου,
μόνος κατάμονος
χωρίς καταφύγιο

κοιτάζω με σπασμένα μάτια
τον απέραντο ουρανό.

Ζητώ άσυλο
στις λίμνες των ματιών σου
ζητώ στέγη στους κάμπους της ψυχής σου
μα το πρόσωπό σου, που μπαίνοντας μέσα μου
αραιώνει τη νύχτα της υπάρξεώς μου,
μόλις μου στέλνει μιαν αναλαμπή
από το σπίτι των αγγέλων.

Βουνά που ταξιδεύουν στους ορίζοντες
οι αιώνιες συννεφιές,
φαντάσματα που χορεύουν πατώντας
στα λεπίδια των κεραυνών,
τόξα τεντωμένα που παραφυλούν
μη βγω και δω τον ήλιο.

Σαν τον ωκεανό
που ταραγμένος περιστρέφεται
μελανιασμένος απ' τη δίνη της καρδιάς του
γυρεύω ν' αναρριχηθώ
πατώντας στα γαλάζια δάχτυλα,
να σπάσω των νεφών το τείχος
και ν' αλαλάξω εμπρός στον ήλιο.

Μα πέφτω με σπασμένο στήθος.
Φεύγει ο καπνός
από τα συγκρουσμένα σπλάχνα μου
κι η σελήνη της μορφής σου
ρίχνει λάδι στις πληγές μου.

Ακόμη
απ' το διάστημα
μου απλώνουν το χέρι τους
η θωπεία των θαλασσών
κι η ευλογία των άστρων.
Μα η σκοτεινή οροσειρά του Ταϋγέτου
άκαμπτη και ζωντανή
σαν παραταγμένος θάνατος
φρουρεί μες στα σύννεφα
το σιωπηλό μου ερημητήριο
αναφέροντας στους ουρανούς
όταν δύει ο ήλιος
την κατάσταση του εκπτώτου.

Όρη μεγαλοπρεπή
που οι λευκές κορυφές σας
κοιτάζουν μέσ' απ' τα γαλάζια πρίσματα
το μεγαλείο της δημιουργίας,
Ωκεανέ,
που αρχίζεις απ' τον ουρανό
και συνεχίζεσαι στ' άπειρο της ψυχής μου
στολίζοντας τη δυστυχία μου
με τα μαργαριτάρια των αφρών σου,
ρόδα των δύσεων
που σβήνατε
στα ποτήρια των αγγέλων
και στην ψυχή μου,
όλα όσα χορέψαμε μαζί
στο λευκό γάμο
της ενώσεώς μου με το σύμπαν
γιατί δεν γυρίζετε
στην πρωτινή κατοικία σας
γιατί εγκαταλείψατε
την παιδική μου ψυχή;

Είμαι η τύψη του αγγέλου
που αδίκησε ο Θεός...

Από τη συλλογή : Η επιστολή του κύκνου (1937) του Νικηφόρου Βρεττάκου

Πηγή: Νικηφόρος Βρεττάκος, η εκλογή μου [Ποιήματα 1933-1991] (εκδόσεις Ποταμός, 2008)

Δε ξέρω για εσάς, εγώ όμως φτάνοντας στο κλείσιμο αυτής της ανάρτησης νιώθω όμορφα και για να είμαι ειλικρινής το είχα ανάγκη. Εύχομαι και εσείς να νιώσετε αντίστοιχα.

Καλό μεσημέρι σε όλους.

Δευτέρα, 22 Φεβρουαρίου 2016

ΈΓΕΙΡΑ, ΑΠΕΛΠΙΣΜΕΝΑ ΕΠΑΝΩ ΣΟΥ ΈΓΕΙΡΑ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας την συμμετοχή μου σε ένα δρώμενο που αγαπώ πολύ και είναι αυτό των "25 λέξεων" που διοργανώνει η Μαρία. με το λογοτεχνικό της ιστολόγιο: http://tokeimeno.blogspot.gr/

Για ελάτε να δούμε την κοινή εικόνα όλων μας και την συμμετοχή μου:



Κουράστηκα να βαδίζω
κι είπα για λίγο, να μείνω, να ξαποστάσω.
Έγειρα, απελπισμένα επάνω σου έγειρα
όνειρα στοίβαξα κάτω από μία χαραμάδα.
Νωχελικά σε αγκάλιασα και έκλεισα τα μάτια.
Ζω!
 
Ακολουθώντας το λινκ που σας δίνω: http://tokeimeno.blogspot.gr/search/label/25%20%CE%BB%CE%AD%CE%BE%CE%B5%CE%B9%CF%82, μπορείτε να απολαύσετε όλες τις συμμετοχές, να δείτε που ανήκει η κάθε μία καθώς επίσης και την βαθμολογία τους.
 
Ένα μεγάλο μπράβο σε όλους μας και στην Μαρία για την άρτια διοργάνωση.
Ένα ακόμη μεγαλύτερο μπράβο και τα θερμά μου συγχαρητήρια, στην αγαπημένη μου Αννούλα, για την ξεχωριστή συμμετοχή - νίκη της! 

Να είστε όλοι καλά και να έχουμε μία όμορφη, ήσυχη και εκφραστική εβδομάδα.

Πέμπτη, 18 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΚΑΣΤΟΡΙΑ ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΗΝ ΓΛΥΚΙΑ ΜΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΑ.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Μιας και σήμερα έχουμε ηλιόλουστη μέρα, στα μέρη μου τουλάχιστον, είπα να ταξιδέψουμε παρεούλα σε έναν όμορφο τόπο, γεμάτο με γήινα και όχι μόνο χρώματα.

Για ελάτε να δούμε και παράλληλα να μάθουμε:



Η Καστοριά είναι πόλη της Ελλάδας και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού. Βρίσκεται στο δυτικό άκρο της Δυτικής Μακεδονίας. Ο πληθυσμός της πόλης ανέρχεται στους 13.387 κατοίκους (2011). Είναι χτισμένη πάνω σε χερσόνησο της ομώνυμης λίμνης, σε υψόμετρο 703 m[1] από την επιφάνεια της θάλασσας, ανάμεσα στα βουνά Βίτσι και Γράμμο. Περιβάλλεται από τη λίμνη της και συνδέεται με την ξηρά μέσω μιας ευρύτερης λωρίδας γης από επιχωματώσεις, δίνοντας την εντύπωση νησιού.

Στην μακραίωνη ιστορία της, μιάμιση χιλιετία από κτίσεως και δύο χιλιετίες από οικήσεως, γνώρισε πολιορκίες και κατακτήσεις από Βουλγάρους, Νορμανδούς και Τούρκους, διατηρώντας όμως μέχρι σήμερα ένα σημαντικό αριθμό βυζαντινών εκκλησιών, κειμηλίων και αρχοντικών ως τεκμήρια της κατά καιρούς ακμής της, λόγω της επιτυχημένης εμπορίας και διακίνησης των γουναρικών σε σημαντικά κέντρα της Ευρώπης.
 
 
 
 
 
Σε γειτονική περιοχή, κατά τον βυζαντινό ιστορικό Προκόπιο στο έργο του Περί κτισμάτων που συνέγραψε (553-555), βρισκόταν η θεσσαλική πόλη Διοκλητιανούπολη. Η Διοκλητιανούπολη έχει ταυτιστεί από τους αρχαιολόγους με αρχαία πόλη στην περιοχή Αρμενοχώρι που ανακαλύφθηκε πρόσφατα 4 χιλιόμετρα νότια της Καστοριάς. Δυόμισυ αιώνες μετά την ίδρυσή της, κατά τον ίδιο ιστορικό, η πόλη μεταφέρθηκε από τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό (527-565) σε οχυρή θέση στη λίμνη, την οποία λίμνη ονομάζει, για πρώτη φορά, Καστορία. Για το όνομα της πόλης, αναφέρει πως ο Ιουστινιανός: «...καί τό όνομα, ὡς εἰκός, αφῆκε τῇ πόλει».

Ως προς την ονομασία της πόλης, επικρατέστερη θεωρείται η άποψη ότι προήλθε από τους κάστορες που ενδημούσαν για αιώνες σ΄αυτήν. Στο 18ο αιώνα φαίνεται πως υπήρχαν ακόμη κάστορες στη λίμνη της Καστοριάς, καθώς το έγγραφο αρ. 1314 του Κρατικού Αρχείου της Βενετίας αναφέρει πως οι Καστοριανοί στέλνουν «ολίγα γουναρικά από κάστορα». Εικάζεται ότι από την υπεράγρευση, αλλά κυρίως εξαιτίας των μεταβολών κατά τη διάρκεια των αιώνων των κλιματολογικών συνθηκών και προ πάντων της σταδιακής μείωσης των ορμητικών υδάτων από το Βίτσι, επήλθε η εξαφάνιση του κάστορα από τη λίμνη.




Η Βυζαντινή ιστορικός Άννα Κομνηνή αναφέρει ότι η λίμνη ονομάζεται η της Καστορίας, ενώ το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λέξη κάστρον της λατινικής λέξης castrum) H άποψη πως η ονομασία Καστοριά προέρχεται από τη λέξη κάστρον θεωρείται λιγότερη πιθανή, ωστόσο συχνά αποκαλείτο κατά αυτό τον τρόπο κατά τη μεταβυζαντινή εποχή, όπως στους κώδικες της Μητροπόλεως Καστοριάς, ενώ οι κάτοικοι της πόλης συνοδεύονταν επίσης από το προσωνύμιο «καστριώτης». Η τουρκική ονομασία της πόλης είναι Gölikesrili (Κάστρο της λίμνης), ενώ η σέρβικη, βουλγάρικη γραφή της πόλης είναι Κοστούρ (Κυριλλικά: Костур). Κατά μια άποψη (Поповски, Търпо -1869-1913), η σλαβική ονομασία "Костур - Κοστούρ" προέρχεται από την βουλγάρικη λέξη "кост - κοστ"γ[›] που σημαίνει κόκκαλο ή και την ελληνική λέξη σκελετός (στα Βουλγαρικά, η λέξη "костур" αναφέρεται σε ένα είδος ψαριού με πολλά κόκκαλα).

To όνομα της πόλης έχει συνδεθεί ακόμα με τον Κάστορα, καθώς στην τοπική μυθολογία αναφέρεται πως κτίστηκε το 840 π.Χ. από τον Κάστορα, αδελφό του Πολυδεύκη, μετά από χρησμό που έλαβε από το Μαντείο των Δελφών.
 
 
 
Η Καστοριά χτίστηκε στη θέση της αρχαίας πόλης Celetrum (Κέλετρον), που μνημονεύεται από τον Ρωμαίο ιστορικό Τίτο Λίβιο. Κατά τον Προκόπιο, η στρατηγική θέση και η φυσική ομορφιά της περιοχής προσείλκυσε το ενδιαφέρον των αυτοκρατόρων του Βυζαντίου. Ο Ιουστινιανός Α' μετέφερε εκείνη την πόλη σε «νησί» στο κέντρο της λίμνης και την περιέβαλε με διπλό τείχος, από το οποίο σήμερα μόνον σπαράγματα σώζονται. Το κάστρο αποτελούσαν δύο γραμμές τειχών που άρχιζαν από ένα μέρος της όχθης του λαιμού στα νότια, προχωρούσαν προς τη βόρεια όχθη της λίμνης και κατέληγαν στο ανατολικό μέρος της λίμνης. Εκεί το κάστρο γινόταν πιο φαρδύ και σχημάτιζε το ογκωδέστερο μέρος του νησιού, καταμεσίς της λίμνης. Από το 927 μέχρι το 969, η Καστοριά ήταν υπό την κατοχή των Βουλγάρων, που εκδιώχθηκαν από τους Πετσενέγους με προτροπή των Βυζαντινών. Το 990, ο Τσάρος των Βουλγάρων Σαμουήλ κατά την επιδρομή του στον ελλαδικό χώρο κατέλαβε και την Καστοριά, υπερνικώντας τη φυσική αλλά και την τεχνητή της οχύρωση. Το 1017, ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β' Βουλγαροκτόνος την πολιόρκησε αλλά απέτυχε να την καταλάβει. Με την τελική κατάρρευση της βουλγαρικής αντίστασης, το 1019, η πόλη επανήλθε στους Βυζαντινούς.

Από το 1083, που εκδιώχθηκαν οι Νορμανδοί από τους στρατηγούς του Αλεξίου Κομνηνού, Νικηφόρο Βρυέννιο και Γεώργιο Παλαιολόγο μέχρι την κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την Δ' Σταυροφορία το 1204, η Καστοριά βρίσκεται άλλοτε υπό τους Νορμανδούς και άλλοτε στα χέρια των Βυζαντινών. Κατά τη διάρκεια της Πρώτης Σταυροφορίας (1096-1099) κλιμάκιο Σταυροφόρων προερχόμενο από το Μπρίντιζι περνά από την Καστοριά και μέσω Αχρίδας κατευθύνεται στην Κωνσταντινούπολη.[20] Μετά το 1204 οι Βούλγαροι, επωφελούμενοι από τη γενική εξασθένηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας, την κυριεύουν για τρίτη φορά. Ωστόσο η βουλγαρική κατοχή δεν διήρκεσε πολύ, αφού μετά από μικρό χρονικό διάστημα, όταν ο Μιχαήλ Β' Κομνηνός Δούκας συμμάχησε με τον άρχοντα Μακεδονίας και Θεσσαλίας Ιωάννη Πετραλείφα, η πόλη περιήλθε στο Δεσποτάτο της Ηπείρου. Τους Σέρβους του Στέφανου Δουσάν ή Ντούσαν «Κράλη» της Σερβίας (1331-1345) διαδέχονται τα αλβανικά αφύλαρχα, όπως αναφέρει ο Κατακουζηνός, στίφη που κατακλύζουν τη δυτική Μακεδονία γύρω στα 1350. Οι Τούρκοι τελικά ως οργανωμένος στρατός του Οθωμανικού εμιράτου της Βιθυνίας καταστρέφουν και δηώνουν την μακεδονική ύπαιθρο, ώσπου να εγκαταστήσουν προοδευτικά την κυριαρχία τους στις μακεδονικές πόλεις και στη περιοχή. Η τουρκική κατάκτηση καλύπτει την εικοσαετία μεταξύ 1371 και 1394.
 
 
 
Η κατάληψη της Καστοριάς από τους Τούρκους τοποθετείται περίπου στο 1383. Έμεινε στην κατοχή τους επί περίπου πέντε αιώνες. Κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας, η περιοχή της Καστοριάς αναδείχτηκε σε κέντρο ελληνισμού διατηρώντας την εθνική συνείδηση, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τα ήθη και τα έθιμα. Την εποχή αυτή η περιοχή ανέπτυξε έντονη οικονομική και εμπορική δραστηριότητα και γνώρισε άνθηση στις τέχνες και τα γράμματα. Ο Γεώργιος Καστοριώτης ή Γεώργιος Καστριώτης, επιφανής Καστοριανός που έφτασε ως το αξίωμα του μεγάλου κομίσου, ίδρυσε το 1705 στη συνοικία Μουζεμβίκη την εκκλησιαστική του σχολή και το 1708 μετακάλεσε από τη Βενετία τον αναγνωρισμένο λόγιο, θεολόγο και συγγραφέα Μεθόδιο Ανθρακίτη. Το 1710 ιδρύθηκε το Ανώτερον Σχολείον Κυρίτζη τη διεύθυνση του οποίου ανέλαβε ο Μεθόδιος Ανθρακίτης.

Αναντίρρητα ο Ρήγας Βελεστινλής εδραιώνεται στο υψηλότερο έδρανο των μορφών της Εθνεγερσίας. Είναι η πρώτη κρίσιμη και αποφασιστική περίοδος της αφύπνισης του Γένους και της σφυρηλάτησης της εθνικής συνείδησης. Συμμάρτυρές του οι δυο Καστοριανοί αδελφοί Ιωάννης και Παναγιώτης Εμμανουήλ και ο στενός συνεργάτης του Γεώργιος Θεοχάρης που λόγω του εγνωσμένου κύρους του και της αυστριακής υπηκοότητός του απελάθηκε και προτίμησε την Λειψία. Κατά την επανάσταση του 1821 σημειώθηκαν αρκετές επιχειρήσεις στην περιοχή και ιδιαίτερα στο Βογατσικό. Καστοριανός ήταν ο οπλαρχηγός Ιωάννης Παπαρέσκας, ο οποίος πήρε μέρος στη σύνοδο της Μονής Δοβρά μαζί με άλλους οπλαρχηγούς της Μακεδονίας, ο Ευάγγελος Ιωάννου, ο Αναστάσιος Καρίτσης, ο Δήμος Παναγιώτου, οι Ναούμ Νικολάου, Κωνσταντίνος Νικολάου, Ιωάννης Καραμπίνας, Ευάγγελος Ιωάννου, Ζήσης Δημητρίου κ.α.

Στα 1867, ιδρύθηκε με πρωτεργάτη τον Αναστάσιο Πηχεών η Εθνική Επιτροπή, με πρώτα μέλη τους γιατρούς Ιωάννη Σιώμο και Αργύριο Βούζα και τους Νικόλαο Τουτουντζή, Βασίλειο και Νικόλαο Ωρολογόπουλο Ρέτζη και Απόστολο Σαχίνη. Γρήγορα διευρύνθηκε ιδιαίτερα προς την Κλεισούρα, όπου ο Πηχεών είχε διατελέσει δάσκαλος από το 1862 και είχε συνδεθεί τότε στενά με τον γνωστό γιατρό Ιωάννη Αργυρόπουλο. Η νέα «Φιλική Εταιρεία», όπως ονομάσθηκε μετά τη διεύρυνσή της, απέβλεπε στο ξεσήκωμα της Μακεδονίας εναντίον των Τούρκων. Αρχές του 1888 συνελήφθησαν από τους Τούρκους δεκαπέντε Κλεισιουριώτες και περισσότεροι από σαράντα Καστοριανοί μαζί με Μπογκατσιώτες, Κορυτσιώτες κ.α. που οδηγήθηκαν τελικά στις φυλακές του Μοναστηρίου για να δικαστούν.
 
Οι επάνω πλήροφορίες προέρχονται απο το σαιτ της Βικιπαιδείας: https://el.wikipedia.org/wiki/Καστοριά
 
Οι πανέμορφες φωτογραφίες ανήκουν στην αγαπημένη μου Αλεξάνδρα Μουριοπούλου, την οποία και ευχαριστώ θερμά για την τόσο έμπρακτη και έκδηλη αγάπη της!! Ομολογώ πως η πρώτη φωτογραφία, η οποία κατα τη γνώμη μου μοιάζει με πίνακα ζωγραφικής είναι η αγαπημένη μου! :) <3

Να είσε όλοι καλά! Καλό υπόλοιπο μέρας!

Τετάρτη, 17 Φεβρουαρίου 2016

ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΒΟΥΛΗΣΗ - FREE BILL.


Εκφραστικοί μου φίλοι, καλημέρα.
Σήμερα θα μοιραστώ μαζί σας μία ταινία μικρού μήκους που έπεσε στην αντίληψή μου εχθές και στην οποία βλέπουμε (αν και εγώ πιστεύω πως βλέπουμε πολύ λίγα από όσα θα ισχύσουν) τι θα συμβεί αν αποδεχθούμε την κάρτα του πολίτη.

Η ταινία λαμβάνει χώρα στην Αθήνα του 2020. Η πολύχρονη ευρωπαϊκή οικονομική κρίση επέφερε σημαντικές αλλαγές στην καθημερινότητα των ανθρώπων με σημαντικότερη αυτή της έναρξης των ηλεκτρονικών συναλλαγών σε αντικατάσταση του χρήματος όπως το ξέραμε. Ποιες είναι οι νέες παράμετροι που δημιουργούνται, ποιες αλλαγές υπάρχουν στην καθημερινότητα των ανθρώπων και ποιοι οι κίνδυνοι που ελλοχεύουν πίσω από ένα ολοκληρωτικό σύστημα διαφάνειας;


- Βραβείο Καλύτερης Ταινίας - Στέγη Γραμμάτων και τεχνών, Ελεύθερο Σχέδιο
- Βραβείο Κοινού - Στέγη Γραμμάτων και τεχνών, Ελεύθερο Σχέδιο
- Βραβείο Καλύτερης Ταινίας - micro μ Festival

Σκηνοθεσία : Αντώνης Σωτηρόπουλος.
Σενάριο : Βασίλης Σιγάλας, Αντώνης Σωτηρόπουλος.
Πρωταγωνιστές : Γιώργος Χρανιώτης, Σπύρος Μπιμπίλας.

Υποθέτω πως όλοι γνωρίζετε για την κάρτα του πολίτη... (αν όχι πατήστε επάνω της)

Δε θα σταθώ σε θρησκευτικούς - ιδεολογικούς λόγους, ούτε στην πάταξη της γραφειοκρατίας και της φοροδιαφυγής, που υποτίθεται πως είναι ο κύριοι λόγοι για τους οποίους δημιουργήθηκε, θα σταθώ όμως στο πιστεύω μου πως όλα γίνονται για θέμα ελέγχου.

Απο τη μία πλευρά ναι βλέπω ορισμένα οφέλη. Ναι βλέπω εφικτό το σενάριο της πάταξης της φοροδιαφυγής αλλά ποιος μου λέει εμένα πως οι υπερβολικά δυνατοί οικονικά δε θα μπορούν ακόμη και εκεί να βρουν εναλλακτικές μεθόδους και όπως πάντα να τη σκαπουλάρουν; Γιατί είναι γεγονός πως ότι δημιουργείτε, μετά απο καιρό καταστρέφετε.
Παράδειγμα τα ευρώ, λέγανε δε θα πλαστογραφούνται, να όμως που υπάρχουν και πολλά πλαστά ανάμεσά μας.
Γενικά, ότι άλμα κι αν κάνει η τεχνολογία δήθεν για όφελός μας, αντίστοιχο βήμα θα κάνει ξανά η ίδια  τεχνολογία για να να καταρρίψει το προηγούμενό της βήμα.

Απο τη μία πλευρά δηλαδή μπορώ να σκεφτώ πως θα μειωθούν οι κλοπές και οι σκοτωμοί γιατί η ανθρώπινη ζωή οφείλει να είναι πάνω από όλα αλλά απο την άλλη ποιος μου λέει εμένα οτι αντί να κλέβει ο άλλος λεφτά δε θα μπορεί να κλέβει τις ίδιες τις κάρτες ή ακόμη και να δημιουργήσει ψεύτικες.

Διάβασα μάλιστα σε διάφορα άρθρα πως μέσω αυτής της κάρτας θα μπαίνουν και πολλά επιδόματα και αυτό ειναι που με ανησύχησε περισσότερο. Ποιος ο καλύτερος τρόπος να εντοπιστεί το ποντίκι στη φάκα του; Να υπάρχει και το ανάλογο τυράκι....

Δεν μένω στις θρησκευτικές παραδοχές ούτε όμως στα λόγια τις εκάστοτε πολιτείας, μένω όμως στο οτι εγω το barcode το συνάντησα στα προιόντα και εκεί θα προτιμούσα να μείνει. 

Πιστεύω πως για να πατάξεις το κάθε άσχημο και κακό για τη χώρα σου θα πρέπει να ξεκινήσεις απο τους νόμους σου, την εξουσία σου και έπειτα τους πολίτες σου.

Θες να παταξεις τη φοροδιαφυγή, κάντο αλλά με σωστό τρόπο. Βάλε τις κατάλληλες ποινές εκεί που όντως πρέπει και δημιούργησε τις κατάλληλες υποδομές ώστε κανένας να μη θέλει να φοροδιαφύγει. Προσέξτε όχι να μη μπορεί, να μη θέλει. Τώρα θα μου πείτε είναι πολλοί οι έντιμοι πολίτες; Θα πω με σιγουριά πως είναι πολλοί και εάν υπήρχαν οι κατάλληλες δομές-βάσεις, θα ήταν ακόμη περισσότεροι.

Θές να μειώσεις την γραφειοκρατία; Μπορείς! Δημιούργησε νέα προγράμματα και άλλου είδους διαχείριση.

Θες να μειώσεις την εγκληματικότητα; Με καλά οργανωμένο σχέδιο, μπορείς. 
Όλα αυτά γίνονται, εγώ έτσι πιστεύω. Θεωρώ πως όντως μπορούν να αλλάξουν προς το καλύτερο τοποθετώντας τους κατάλληλους ανθρώπους εκεί που χρειάζεται.

Για να φτιάξεις την κοινωνία πρέπει να την εμπιστευθείς και να σε εμπιστευθεί και εκείνη.
Για να αλλάξει ο κόσμος δεν χρειάζεται έλεγχος των ανθρώπων αλλά έλεγχος της εκάστοτε βίας και διαφθοράς. 

Καταλαβαίνω πως δεν είναι τόσο εύκολο όσο ακούγεται αλλά σίγουρα, με ειδήμονες ανθρώπους επάνω στον κάθε τομέα, όλα μπορούν να γίνουν. Στ' αλήθεια το πιστεύω αυτό.

Να πάμε μπροστά σαν κοινωνία αλλά όχι πίσω σαν άνθρωποι.
  
Θα ήθελα και τις δικές σας τοποθετήσεις επάνω στο θέμα πάντως. Με ενδιαφέρει να δω το τι πιστεύετε κι εσείς.

Καλό υπόλοιπο μέρας να έχετε.

Τρίτη, 16 Φεβρουαρίου 2016

ΤΑ ΛΑΦΥΡΑ ΣΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΒΟΥΝΟΥ ΤΗΣ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ.


Εκφραστικοί μου, καλημέρα και καλή εβδομάδα.
Ελπίζω και εύχομαι να είστε όλοι καλά.

Αυτός ο μήνας είναι λίγο περίεργος, δεν ξέρω αν είναι και για εσάς, για εμένα όμως είναι κάπως...αλλά θα περάσει.

Για ελάτε μαζί μου, βόλτα μέχρι το Θέατρο Βουνού της Καστοριάς.



Το Θέατρο Βουνού στην Καστοριά βρίσκεται στον λόφο του Αγίου Αθανασίου, στην ανατολική πλευρά της πόλης. Πρόκειται για ένα ανοιχτό, αμφιθεατρικό χώρο, χτισμένο σε πρότυπα αρχαίας θεατρικής σκηνής. Λόγω της θέσης του, η θέα που προσφέρει προς την πόλη και τη λίμνη της Καστοριάς, δημιουργεί μια υπέροχη ατμόσφαιρα κατά τη διάρκεια των παραστάσεων και όχι μόνο. Κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών, κυρίως, μηνών, φιλοξενούνται εδώ ποικίλες παραστάσεις και εκδηλώσεις του Δήμου Καστοριάς καθώς και άλλων καλλιτεχνικών ομάδων.

Τρωάδες- Ευριπίδη, Θέατρο Βουνού Καστοριάς



Δεν κάνουμε θέατρο για το θέατρο. Δεν κάνουμε θέατρο για να ζήσουμε. Κάνουμε θέατρο για να πλουτίσουμε τους εαυτούς μας, το κοινό που μας παρακολουθεί κι όλοι μαζί να βοηθήσουμε να δημιουργηθεί ένας πλατύς, ψυχικά πλούσιος και ακέραιος πολιτισμός στον τόπο μας.

Κάρολος Κουν, 1908-1987, Ο Ιδρυτής του Θεάτρου Τέχνης


Για τις παραπάνω πανέμορφες φωτογραφίες, όπως επίσης και για αρκετές ακόμη που προέρχονται απο την αρχοντική πλέον για μένα πόλη της Καστοριάς, υπεύθυνη είναι μία γυναίκα που γνώρισα στο διαδίκτυο και ακούσει στο όνομα Αλεξάνδρα Μουριοπούλου. Μπορώ μάλιστα να πω με σιγουριά πως διαθετει απο τα ομορφότερα και αληθινότερα χαμόμελα ευτυχίας έχω δει ποτέ. 
Νομίζω πως καλύτερη ευχή απο το να το κρατήσει αυτό το πηγαίο χαμόγελο για πάντα στη ζωή της δεν υπάρχει! Να χαμογελάει και να χαίρετε την υπέροχη οικογένειά της!

Πιστεύω πως οι πραγματικά καλοί άνθρωποι είναι αυτοί που μπορούν να αγαπήσουν κάτι, το οτιδήποτε στον συνάνθρωπό τους και να το νιώσουν δικό τους χωρίς όμως να έχουν κανένα όφελος απο αυτό. Νιώθω λοιπόν τόσο τυχερή και ευγνώμων που περιστοιχίζομαι και καθημερινά το διαπιστώνω, απο πολλούς τέτοιους ανθρώπους!

Σας ευχαριστώ για όλα! Και ειδικά για τις τελευταίες φωτογραφίες την όμορφη και γλυκιά Αλεξάνδρα.

Παρατηρώντας τις ομορφιές τις Καστοριάς παρατηρώ έναν υπέροχο συνδυασμό χρωμάτων και στοιχείων φύσης που λατρεύω. Ότι γήινο για μένα συνάμα ανθρώπινο και σημάδι ύπαρξης, ζωής άρα και ελπίδας!

Και εδώ, πριν σας δείξω τη "φτιασιδωμένη" μου φώτο θέλω να σας πάω λίγους μήνες πριν, σε μια φωτογραφία σχετική με το θέατρο που μου είχε φτιάξει με τόση αγάπη και χαρά το Συριανό μας κορίτσι και μιας και που τη θυμηθήκα σήμερα, ήθελα να την μοιραστώ ξανά μαζί σας.




Τι έκανε λοιπόν το Συριανό κορίτσι; Τοποθέτησε μέσα στο Θέατρο Απόλλων τα Λάφυρα, με την ευχή κάποια στιγμή να δει ένα μονόπρακτό τους εκεί.

Το Θέατρο Απόλλων κατασκευάστηκε το 1862-1864 σε σχέδια του διάσημου Ιταλού αρχιτέκτονα Πιέτρο Σαμπό και η σχεδίαση του είναι επηρεασμένη από τέσσερα τουλάχιστον ιταλικά πρότυπα.
Η λειτουργία του άρχισε στις 20 Απριλίου 1864, με το Ριγκολέττο του Βέρντι.

Είναι ένας εκπληκτικός και επιβλητικός χώρος 150 ετών και το αποκαλούν μικρογραφία της Σκάλας του Μιλάνο!
"Τί το καλύτερο από το να μπουν τα Λάφυρα εκεί, ε???!"

Με αυτή ακριβώς τη "τσαχπίνικη" ερώτηση έκλεισε τα λόγια της η Γιάννα και εγω ακόμη χαμογελάω.
Αλήθεια, πόσο τυχερή μα και πόσο ευγνώμων αισθάνομαι για όλους εσάς; Το ευχαριστώ μου λίγο μα αληθινό. Ευχαριστώ μέσα απο τη καρδιά μου για όλα

Γιάννα και Αλεξάνδρα μου, αγαπημένες ηλεκτρονικές και όχι μόνο φίλες, εύχομαι μέσα απο την καρδιά μου, οι άνθρωποι να σας προσφέρουν εις διπλούν την αγάπη και την χαρά που τόσο απλόχερα μου δώσατε!

Και για το τέλος σας κράτησα αυτό:




Καλύτερα να δίνεις παράσταση μπροστά σε άδειες καρέκλες παρά μπροστά σε άδεια πρόσωπα.


Οι μεγάλες υποκρισίες δεν υπάρχουν για να κρύψουμε την ασχήμια και το κακό που έχουμε μέσα μας, αλλά την κενότητά μας. Το πιο δύσκολο πράγμα να κρυφτεί είναι κάτι που δεν υπάρχει.


 Αρχάς είναι των όλων ατόμους και κενόν, τα δ’ άλλα πάντα νενομίσθαι.
μτφρ: τα άτομα και το κενό είναι η αρχή των πάντων και τα υπόλοιπα είναι κατασκευάσματα του νου
(από το Διογένη Λαέρτιο)


Αυτά για την ώρα εκφραστικοί μου φίλοι.
Καλή συνέχεια στη μέρα σας!

Να είστε πάντα καλά!