Πέμπτη, 10 Μαρτίου 2011

ΧΩΡΙΑΤΕΣ.

   Σήμερα έλαβα ένα μαιλ από μια πολύ καλή μου φίλη, την Εύη με το παραπάνω τίτλο και αυτό που διάβασα μέσα του θέλω πάρα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας. Δε ξέρω αν όντως είναι αληθινό, που μάλλον είναι... αλλά εγώ θέλω να το διαβάσετε και εσείς.


Ξεθωριασμένο καρό φουστάνι -  Η ξιπασιά της εξωτερικής εμφάνισης.


       Μία γυναίκα που  φορούσε ένα ξεθωριασμένο καρό φουστάνι με το σύζυγό της, ντυμένο με ένα φτωχικό κοστούμι, κατέβηκαν από το τρένο στη Βοστώνη και κατευθύνθηκαν  προς το γραφείο του προέδρου του Πανεπιστημίου Harvard. Δεν είχαν  ραντεβού. Η γραμματέας  μπορούσε να καταλάβει από την πρώτη στιγμή ότι τέτοιοι επαρχιώτες δεν  είχαν καμία δουλειά στο Harvard. "Θα θέλαμε να δούμε  να δούμε τον πρόεδρο" είπε ο άντρας με χαμηλή φωνή.   "Θα είναι  απασχολημένος όλη μέρα" απάντησε η γραμματέας κοφτά.   "Θα περιμένουμε"  απήντησε η γυναίκα. 
         Για ώρες η  γραμματέας τους αγνοούσε, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή θα απογοητευτούν  και θα φύγουν. Καθώς όμως είδε ότι  δεν έφευγαν, η γραμματέας αποφάσισε να ενοχλήσει τον πρόεδρο, παρόλο που  δεν το ήθελε με τίποτα. "Ίσως αν τους δείτε  για ένα λεπτό, να φύγουν" του είπε! Εκείνος αναστέναξε  με αγανάκτηση και έγνεψε θετικά. Κάποιος τόσο σημαντικός όσο αυτός  σίγουρα δεν είχε το χρόνο να δέχεται ανθρώπους ντυμένους  με ξεθωριασμένα καρό φουστάνια και φτωχικά κοστούμια. 
        Ο πρόεδρος  στράφηκε προς το ζευγάρι με ύφος βλοσυρό και αλαζονικό. Η γυναίκα του είπε  "Είχαμε έναν γιο που φοίτησε στο Πανεπιστήμιό σας για ένα  χρόνο. Το αγαπούσε και ήταν πολύ ευτυχισμένος εδώ. Αλλά  δυστυχώς πριν από ένα χρόνο σκοτώθηκε απρόσμενα. Ο άντρας  μου και εγώ θα θέλαμε να χτίσουμε ένα μνημείο για αυτόν στο χώρο του  Πανεπιστημίου." Ο πρόεδρος δεν  συγκινήθηκε καθόλου. Αντιθέτως εκνευρίστηκε.   "Κυρία μου"  απάντησε με αναίδεια "δεν μπορούμε να βάζουμε αγάλματα για κάθε άνθρωπο  που φοίτησε στο Harvard και πέθανε. Αν το κάναμε, τότε αυτό το μέρος θα  έμοιαζε με νεκροταφείο." "Οχι" απάντησε  γρήγορα η γυναίκα, "δεν θέλουμε να στήσουμε ένα άγαλμα. Σκεφτήκαμε να  δωρήσουμε ένα κτίριο στο Harvard." 
      Ο πρόεδρος γύρισε  τα μάτια του. Έριξε μία ματιά στο ξεθωριασμένο καρό φουστάνι και το  φτωχικό κοστούμι και φώναξε: "Ένα κτίριο! Έχετε ιδέα πόσο κοστίζει ένα  κτίριο; Έχουμε περισσότερα από επτάμισι εκατομμύρια δολάρια σε κτίρια  εδώ στο Harvard." Για μία στιγμή η  γυναίκα έμεινε σιωπηρή. Ο πρόεδρος χαμογέλασε χαιρέκακα. Ίσως ήρθε η ώρα  να τους ξεφορτωθεί. Η γυναίκα στράφηκε προς τον άντρα της και είπε  ήρεμα: "Μόνο τόσα  χρειάζονται για να φτιάξει κανείς ένα πανεπιστήμιο; Γιατί δεν φτιάχνουμε  το δικό μας τότε;" Ο σύζυγος έγνεψε  θετικά. Το πρόσωπο του προέδρου κιτρίνισε και καταλήφθηκε από σύγχυση.   
        Ο κύριος και η  κυρία Leland Stanford σηκώθηκαν όρθιοι και βγήκαν έξω. Ταξίδεψαν μέχρι  το Palo Alto στην Καλιφόρνια όπου ίδρυσαν το Πανεπιστήμιου που φέρει το  όνομά τους, το Πανεπιστήμιο Stanford, στη μνήμη ενός γιού τον  οποίο το Harvard είχε ξεχάσει.

5 σχόλια:

  1. α καλα και εμενα με ξεχασε η ελληνικη παιδεια θα μου κανεις ενα πανεπηστημιο;

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. δε συμβιβάζεσαι με ένα νηπιαγωγείο που είναι φθηνότερο? Είμαστε και σε περίοδο κρίσης βλέπεις.... ;)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αναρίγησα!... Να γιατί δεν πρέπει να επηρεάζεται η κρίση μας απο την εξωτερική εμφάνιση των ανθρώπων...

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. οχι τα θελω ολα τωρα μεγαλα και ωραια

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ευτυχως που ολα πηραν αυτην την τροπη.. τωρα δεν θα υπηρχε το στανφορντ...

    ΑπάντησηΔιαγραφή

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ! :)