Μετάβαση στο κύριο περιεχόμενο

ΘΕΤΕ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ;; ΘΕΤΕ, ΘΕΤΕ. ;)


Εκφραστικοί μου,
Καλημέρα και καλή, "ανθιστή - λουλουδιαστή" εβδομάδα να έχουμε!


Εγώ είμαι που είχα πει: θα σ’ αγαπώ για πάντα.
Μα όσο περνούν τα χρόνια το για πάντα
όλο και τρέμει πιο πολύ σαν αναφιλητό
κι η αγάπη είναι μια λέξη που αποφεύγουμε
όπως τα μάτια αυτών που γύρισαν από εξορία – και που
θα ξαναπάν […]
Από μια μοναξιά σ’ άλλη περνάμε – αυτό είναι όλο,
αφήνουμε τα χέρια που κρατούσαμε ως τώρα
(χωρίς να μάθουμε ποτέ μας πως μας είχαν χρόνια πριν
εγκαταλείψει)
ζητώντας άλλα χέρια που κι αυτά θα μας εγκαταλείψουν
– μα τι χέρια να ‘ναι αυτά;
Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την είχες συνηθίσει,
ήξερες πια τους τοίχους, τις γωνιές, να μη σκοντάφτεις στο
σκοτάδι,
ήξερες να μην πέφτεις πάνω στις πληγές των άλλων
γνώριζες τα βήματα του «κανείς…»
και το συρτό αλύχτημα της επιθυμίας στα σωθικά σου.
Τουλάχιστον αυτή τη μοναξιά την ήξερες,
γιατί γυρεύεις άλλη; …
– Όχι, μη, μη μου μορφάζεις στο σκοτάδι σαν πληγή,
δεν είμαι εγώ που στήνω αυτό το δίλημμα,
εγώ παραμιλώ – άμμος μεθυσμένη από ήλιους και κύματα,
άμμος που πίστη δεν κρατάει, μα επιθυμία μονάχα…
Παραμιλώ γιατί φοβάμαι
το ξέγδαρμα της μέρας που περνάει και φεύγει
τη σκόνη στα γαρίφαλα των βάζων
τους στοιχειωμένους δρόμους, τ’ αυτοκίνητο
που σταματάει μπροστά στον κήπο
– να, σβήνει τώρα τα χρυσά λεπρά του μάτια,
άκου τον παφλασμό της πόρτας του ( σα να πέφτει
και να πνίγεται ένα κορμί στην ίδια του σκιά).
Έρχονται φίλοι που άλλοτε αγωνίζονταν, και τώρα
σταδιοδρομούν,
γεμίζουνε τις κάμαρες προσέχοντας να μην αγγίξου
τα χθεσινά τους λόγια που έμειναν με βλέφαρα ανοιχτά
πάνω στους τοίχους,
πίνουν, καπνίζουν σαν ερείπια
μαθαίνοντας ο ένας στον άλλον πως γίνεται κανείς,
από άνθρωπος, σκιά – φοβάμαι,
είναι στιγμές που κιτρινίζουν τα πόδια μου
κι ας είμαι ακόμα νέα, νέα πολύ,
τριγυρισμένη από θροΐσματα αστεριών
και στίχους νοτισμένους απ’ το πρόσωπό σου…
Με τα βαριά πολυταξιδεμένα μου ριγμένα τώρα
απ’ τους ανέμους σ’ άλλα πρόσωπα,
πόσο θα σε κρατήσω ακόμα, πόσο,
φως κουρασμένο μέσα μου,
άσπιλη νοσταλγία – πόσο ακόμα; –
με τα μαλλιά ριγμένα τώρα σ’ άλλα πρόσωπα…

Βύρων Λεοντάρης, απόσπασμα από το ποίημα, «Η Μαρία στο παράθυρο», Ψυχοστασία, Ύψιλον/ βιβλία.




Ο έρωτας
Το αρχιπέλαγος
Κι η πρώρα των αφρών του
Κι οι γλάροι των ονείρων του
Στο πιο ψηλό κατάρτι του ο ναύτης ανεμίζει
Ένα τραγούδι.

Ο έρωτας
Το τραγούδι του
Κι οι ορίζοντες του ταξιδιού του
Κι η ηχώ της νοσταλγίας του
Στον πιο βρεμένο βράχο της η αρραβωνιαστικιά προσμένει
Ένα καράβι.

Ο έρωτας
Το καράβι του
Κι η αμεριμνησία των μελτεμιών του
Κι ο φλόκος της ελπίδας του
Στον πιο ελαφρό κυματισμό του ένα νησί λικνίζει
Τον ερχομό.

Το τραγούδι του Αρχιπελάγους (Έρωτας) – Οδυσσέας Ελύτης

Και για του λόγου το αληθές: https://www.youtube.com/watch?v=dnZ5H_dioJc

Ποίηση του Οδυσσέα Ελύτη σε μουσική Ηλία Ανδριόπουλου. Ερμηνεύει η Άλκηστις Πρωτοψάλτη.
Απο τη ποιητική συλλογή "Προσανατολισμοί", Πρώτα Ποιήματα του Αιγαίου.






Παραμύθια γαλουχήσανε τη βλάστηση της ηλικίας αυτής που ανεβά-
ζει τις νεραντζιές και τις λεμονιές ως την έκπληξη των ματιών μου.
Τι θα ήταν η ευτυχία με το ακατόρθωτο σώμα της αν είχε μπερδευτεί
μες στις ερωτοτροπίες των χλωρών αυτών εκμυστηρεύσεων; Δυο χέ-
ρια περιμένουνε. Στον αγκώνα τους στηρίζεται ολόκληρη γη. Στην
αναμονή τους ολόκληρη ποίηση. Πίσω απ' το λόφο υπάρχει το μονο-
πάτι που χάραξε η φρέσκια περπατηξιά της διάφανης εκείνης κόρης.
Είχε φύγει μέσ' από το πρωί των ματιών μου (καθώς τα βλέφαρα εί-
χανε κάνει το χατίρι του ήλιου τους) είχε κρυφτεί πίσω απ' τον ίσκιο
της επιθυμίας μου - κι όταν μια θέληση πήγε να την κάνει δική της
αυτή χάθηκε φυσημένη από στοργικούς ανέμους που η προστασία
τους ήτανε φωτεινή. Το μονοπάτι αγάπησε το λόφο κι αυτός πια ξέ-
ρει καλά το μυστικό.

Έλα λοιπόν αλαργινή εξαφάνιση! Τίποτε άλλο δεν ποθούν περισσό-
τερο οι αγκαλιές των κήπων. Στην αφή της παλάμης σου θ' αναγαλ-
λιάσουν οι καρποί που τώρα μετεωρίζονται άσκοποι. Στο διάφανο
στήριγμα της κορμοστασιάς σου τα δέντρα θα βρουν τη μακροχρόνια
εκπλήρωση των ψιθυρισμένων τους απομονώσεων. Στην πρώτη σου
ξεγνοιασιά θ' αυξήσουν τα χορτάρια σαν ελπίδες. Η παρουσία σου
θα δροσίσει τη δροσιά.

Τότε θ' ανοίξεις μέσα μου τα ριπίδια των συναισθημάτων. Δάκρυα
συνειδήσεων πολύτιμες πέτρες επιστροφές κι απουσίες. Κι ενώ θα
τρέχει ο ουρανός κάτω απ' τις γέφυρες των πλεγμένων χεριών μας
ενώ οι πιο πολύτιμοι κάλυκες θα ταιριάζουνε στα μάγουλά μας θα δώ-
σουμε το σχήμα του έρωτα που λείπει από τις οράσεις αυτές

Τότε θα δώσουμε

Στη λειτουργία των δυσκολότερων ονείρων μια σίγουρη παλινόρθωση!

Οδυσσέας Ελύτης, Προσανατολισμοί, Παράθυρα προς την πέμπτη εποχή.


Είχες όλη την ευγένεια των λουλουδιών μες την καρδιά σου,
μες στα μαλλιά σου,
μέσα στο βλέμμα σου.

Νίκος Εγγονόπουλος, Μπολιβάρ



την ποίησιν ή την δόξα;
την ποίηση
το βαλάντιο ή την ζωή;
τη ζωή
Χριστόν ή Βαραββάν;
Χριστόν
την Γαλάτειαν ή μιαν καλύβην;
την Γαλάτεια
την Τέχνη ή τον θάνατο;
την Τέχνη
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη
την Ηρώ ή τον Λέανδρο;
την Ηρώ
την σάρκα ή τα οστά;
την σάρκα
τη γυναίκα ή τον άνδρα;
τη γυναίκα
το σχέδιον ή το χρώμα;
το χρώμα
την αγάπη ή την αδιαφορία;
την αγάπη
το μίσος ή την αδιαφορία;
το μίσος
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
τον πόλεμο
νυν ή αεί;
αεί
αυτόν ή άλλον;
αυτόν
εσένα ή άλλον;
εσένα
το άλφα ή το ω μέγα;
το άλφα
την εκκίνηση ή την άφιξη;
την εκκίνηση
την χαράν ή την λύπην;
την χαρά
την λύπην ή την ανίαν;
την λύπη
τον άνθρωπο ή τον πόθο;
τον πόθο
τον πόλεμο ή την ειρήνη;
την ειρήνη
ν΄ αγαπιέσαι ή ν΄ αγαπάς;
ν΄ αγαπώ

Από τη συλλογή Έλευσις (1948)
Νίκος Εγγονόπουλος, Ποιήματα Β΄, Ίκαρος, Αθήνα 1985, σ. 140-141



Λουλούδι στη σχισμάδα του τοίχου,
Σε τραβάω απ’ τη σχισμάδα,
Σε κρατάω εδώ στο χέρι μου,
Ολάκερο με τη ρίζα,
Μικρό λουλούδι — αν μπορούσα να καταλάβω

Τι είσαι, κι εσύ και η ρίζα σου,
Ολάκερο εσύ,
Θα ‘ξερα τι είναι ο Θεός κι ο άνθρωπος.


Alfred Lord Tennyson




Ένας άνδρας μπαίνει στο μαγαζί μιας ανθοπώλισσας
και διαλέγει κάποια άνθη
η ανθοπώλισσα περιτυλίγει τα άνθη
ο άνδρας βάζει το χέρι του στην τσέπη
να ψάξει για τα χρήματα

τα χρήματα για να πληρώσει τα άνθη
μα βάζει αυτός την ίδια ώρα
τελείως ξαφνικά
το χέρι πάνω στην καρδιά του
και ξαπλώνεται

Την ίδια ώρα που αυτός πέφτει
τα χρήματα κυλούν στη γη
κι ύστερα πέφτουνε τα άνθη
την ίδια ώρα με τον άνδρα
την ίδια ώρα με τα χρήματα
και η ανθοπώλισσα μένει εκεί
με τα χρήματα που κυλούν
με τ’ άνθη που μαραίνονται
με τον άνδρα που πεθαίνει
προδήλως όλα ετούτα είναι πολύ λυπητερά
και πρέπει αυτή κάτι να κάνει
η ανθοπώλισσα
μα δεν ξέρει τον τρόπο να το κάνει
δεν ξέρει
από πού να ξεκινήσει

Υπάρχουν τόσα πράγματα να γίνουν
μ’ αυτόν τον άνθρωπο που πεθαίνει
τα άνθη αυτά που παν να μαραθούν
και τούτα τα χρήματα
τα χρήματα ετούτα που κυλούν
που δε σταματάνε να κυλούν.


Ζακ Πρεβέρ «Στο μαγαζί της ανθοπώλισσας»



Εκφραστικοί μου, οι πρώτες τρεις φώτο έρχονται από την φίλη μου, Αλεξάνδρα Μουριοπούλου, Καστοριά και οι επόμενες από τον Σωτήρη και την Κατερίνα Κωστάκη, Τσιτάλια Κυνουρίας. Σας ευχαριστώ πολύ!
Καλή εβδομάδα! Με χαμόγελα! :)  

Σχόλια

  1. Ήρθα να πω μια..καληνύχτα και παίρνω μαζί μου ποιητικά νανουρίσματα ψυχής , ευχαριστούμε ομορφούλα!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Θέμε, θέμε!
    Λουλουδάτες καλημέρες :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Αγάπη, έρωτας, ποίηση και φωτεινες φωτογραφίες!
    Ποσο πιο ωραία να ξεκινήσει η μέρα σου;;;
    Φιλια Κικη μου

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. ομορφη θάναι η εβδομάδα, με ανθη... ποιήσης... καλά να περνας
    καλή επιτυχία σε σενα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. Καλή εβδομάδα, Κική μου, όμορφη και χαρούμενη!
    Φιλιά!
    (Υ.Γ. Αγαπώ την ποίηση του Πρεβέρ...)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  6. Όπου υπάρχει ο Ελύτης, με κερδίζει πάντα... Καλησπερούδια και να είσαι καλά Κικάκι :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Ανθοκομική έκθεση η ανάρτησή σου Κική!
    Καλό μήνα να έχεις και καλές περιηγήσεις στα λάφυρά σου!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  8. Καλό σου μήνα Κική μου με τις ομορφιές σου και τις ανάσες σου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  9. Θεμε θεμε!!!Υπέροχες φώτο και τα ποιηματα το ιδιο!!ειδικα το πρωτο μπορω να πω οτι με εκφραζει! φιλακια Κικουλη!

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  10. Καλό σου μήνα κορίτσι μου, γεμάτο με όμορφα δώρα για ό,τι ονειρεύεσαι !

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Δημοσίευση σχολίου

ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ ΜΑΖΙ ΜΟΥ! :)

Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο

ΣΟΦΑ ΛΟΓΙΑ

Βρήκα τη παρακάτω ανάρτηση, μου άρεσε και σας τη παρουσιάζω και μέσω του δικού μου blog. Έξυπνα σοφα λόγιαΕάν το περιβάλλον ήταν τράπεζα... οι κυβερνήσεις θα το είχαν σώσει προ πολλού.

Εάν ο Γαλιλαίος έλεγε με στίχους ότι "η γη κινείται" δεν θα είχε κατηγορηθεί για βλακεία - Χάρντυ, Τόμας

Βλάκες... μμμμ... οι αγαπημένοι μου. Πάντα με εκπλήσσουν μαθαίνοντας με αρκετά για την πονηριά και τον απρόσμενο χαρακτήρα που κρύβουν μέσα τους αυτά τα συμπαθητικά αλλά πανούργα πλάσματα.

Ο μαλάκας είναι ανίκητος. Θα σε τραβήξει με κόλπο στο επίπεδο του και παίζοντας εντός έδρας θα σε νικήσει με μεγάλη διαφορά μη μπορώντας να κάνεις τίποτα.

Η μέθη δεν παράγει ελαττώματα, τα αποκαλύπτει !!!

Φτιάχνεις όμορφο μέλλον, αν ζεις όμορφο σήμερα. Γιατί το σήμερα γίνεται δυνατό
παρελθόν που επιστρέφει και επηρεάζει το αύριο.

ΣΟΦΕΣ ΑΤΑΚΕΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ.

Τα κοινά σημεία είναι αυτά που κάνουν μία σχέση ευχάριστη,
αλλά οι μικρές διαφορές είναι αυτές που της δίνουν ενδιαφέρον.
------ Ποτέ δεν θα μάθεις την αληθινή χαρά,
έως ότου έχεις αληθινά αγαπήσει,
και ποτέ δεν θα καταλάβεις
τι είναι ο πόνος,
έως ότου την χάσεις.

------
Ανόητος στον έρωτα δεν είναι κανείς. Είσαι ανόητος όταν απλά δεν τον έχεις γνωρίσει..

------
Άραγε αγάπησε ποτέ η καρδιά μου έως τώρα?
Τώρα που βρίσκεται αυτή μπροστά μου..
Ποτέ δεν γνώρισα την αληθινή ομορφιά έως αυτή τη νύχτα.
( Από τον Ρωμαίο και Ιουλιέτα ) .

------

ΕΙΝΑΙ ΟΜΟΡΦΑ ΤΑ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΔΩΡΑΚΙΑ.

Έτσι δεν είναι, εκφραστικοί; Δεν είναι όμορφες οι εκπλήξεις; Τα αναπάντεχα, απρόσμενα γεγονότα;
Κι εγώ έζησα ένα απο αυτά το Σάββατο, που συναντήθηκα με τηνσυλλεκτική Μαρία αλλά αυτά θα τα μοιραστώ μαζί σας άλλη στιγμή.
Για την ώρα, θα ήθελα να μοιραστώ μαζί σας κάτι άλλο, κάτι που έκανα και πέρυσι και συνέχισα και φέτος.
Μου αρέσουν τα ξαφνικά πράγματα πιστεύω το ίδιο και εσάς.
Πέρυσι λοιπόν, ξαφνικά, είχα δύο νικήτριες σε δύο διαγωνισμούς, που δεν ήξεραν οτι συμμετείχαν.  Ήταν η Μαρίνα,η διπλανή μας, που είχε κερδίσει το χειροποίητο ΕΚΦΡΑΣΟΥ, από τα χέρια του μπαμπά μου και ήταν καιη Συριανή, η Γιάννα μας, που είχε κερδίσει "τα Λάφυρα", χαρίζοντάς μας έπειτα πανέμορφες φωτογραφίες από το υπέροχο νησί της Σύρου.
Φέτος λοιπόν και χωρίς να το γνωρίζετε, μιας και αναφέρω ξανά οτι αγαπώ τις εκπλήξεις, διοργάνωσα δύο διαγωνισμούς και δύο δώρα. Δεν είπα τίποτα γιατί δεν ήθελα να υπάρχει κάποιο σχόλιο μόνο και μόνο για να μπει στο διαγωνισμό, αγαπώ κάθε αληθινό και εγκάρδιο, οπότ…