ΕΚΦΡΑΣΟΥ με την Κική

  Την είδα να περνάει. Ψηλή, αμίλητη, με βλέμμα που δεν ζητάει, μόνο απαιτεί. Φορούσε τίποτα. Δεν της χρειαζόταν. Τα μαλλιά της απλωμένα, φιδίσια, ζωντανά. Κάθε τούφα και πληγή. Η πρώτη της κίνηση έγδαρε τον μαθητή στο τελευταίο θρανίο, εκείνον που δεν μιλάει ποτέ. Κάθε βράδυ τον τυλίγει με τη σιωπή της, ψιθυρίζοντας «δεν αξίζεις». Η δεύτερη τούφα χάιδεψε τη γυναίκα που στέκεται στο σούπερ μάρκετ με άδειο πορτοφόλι και γεμάτο παιδί. Της λέει «εσύ φταις». Και φεύγει. Η τρίτη αγκάλιασε τον γέρο με το μπαστούνι. Του είπε να σωπάσει, πως είναι βάρος, πως δεν έχει θέση πια. Η τέταρτη έπνιξε τη νεαρή που μόλις μίλησε. Γιατί «δεν ήταν τόσο σοβαρό». Γιατί «το ήθελε». Γιατί «έτσι είναι οι άντρες». Η πέμπτη πέρασε απαλά πάνω από το κορίτσι που δεν είναι πια κορίτσι. Το άφησε να πιστεύει ότι αυτό είναι αγάπη, όταν πονάει. Δεν φωνάζει, δεν τρέχει, δεν λερώνει τα χέρια της. Χορεύει. Και κάθε της κίνηση είναι χτύπημα. Την είδα να περνάει και κανείς δεν τη σταμάτησε. Γιατί είναι...