ΕΚΦΡΑΣΟΥ με την Κική

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που μοιάζουν με μικρά θαύματα. Στιγμές που σου θυμίζουν γιατί ξεκίνησες να γράφεις… γιατί πίστεψες στη δύναμη της φαντασίας… γιατί τόλμησες να αφήσεις την καρδιά σου ανοιχτή και να φανερώσεις τα όνειρά σου στον κόσμο. Σε έναν κόσμο που δεν είναι πάντα έτοιμος . Που καμιά φορά βιάζεται, που αμφιβάλλει, που δεν προλαβαίνει να ακούσει τις πιο "ήσυχες" φωνές. Κι όμως… εσύ συνεχίζεις. Γιατί κάπου εκεί έξω υπάρχει έστω ένα παιδί που θα αναγνωρίσει τον εαυτό του μέσα σε μια ιστορία. Ένας άνθρωπος που θα βρει παρηγοριά σε μια λέξη. Μια ψυχή που θα θυμηθεί πως έχει δικαίωμα να ονειρεύεται. Το να γράφεις δεν είναι απλώς δημιουργία. Είναι έκθεση, τρομερή έκθεση που πολλές φορές σε φοβίζει αλλά ταυτόχρονα σε γεμίζει. Είναι το θάρρος να λες «αυτό είμαι», ακόμη κι όταν δεν ξέρεις αν ο κόσμος είναι έτοιμος να το αγκαλιάσει. Και ίσως τελικά αυτό να είναι το αληθινό θαύμα… Όχι ότι ο κόσμος είναι έτο...

Καλημέρα εκφραστικοί μου, καλή εβδομάδα. Με χαρά, μοιράζομαι μαζί σας μία πρόσκληση για μια εκδήλωση που φτιάξαμε με αγάπη για όσους αγαπούν την τέχνη και τη δημιουργική έκφραση! Με αφορμή τις Παγκόσμιες Ημέρες του Μαρτίου, η ομάδα "ποιητικά ...έτσι κι αλλιώς" σε συνεργασία με τον "Πολυχώρο ΑΘΗΝΑ" παρουσιάζει μια ξεχωριστή βραδιά: Γυναίκα – Ποίηση – Θέατρο Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί: Κυριακή 29 Μαρτίου, ώρα 19:00 στον "Πολυχώρο ΑΘΗΝΑ" (Σώκου 5, Χαλκίδα, πλησίον Πυροσβεστικής) Το πρόγραμμα περιλαμβάνει: Χιουμοριστικό μονόπρακτο από το σπονδυλωτό έργο του Τσέχωφ "Βότκα μολότωφ" , που θα ερμηνεύσουν μαθήτριες της νεανικής θεατρικής ομάδας του Εργαστηρίου Καλλιτεχνικής Παιδείας . Απαγγελίες ποιημάτων από μέλη και φίλους της ομάδας. Στο πιάνο η κα Βάνα Παπαϊωάννου , που θα συνοδεύσει μουσικά τη βραδιά, προσθέτοντας τη δική της ξεχωριστή καλλιτεχνική νότα. Ενίσχυση Πολυχώρου: 5 ευρώ. Στην εκδήλωση θα υπάρχει μπουφές.   Σας περιμένουμε!

Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες καλά. Έχω καιρό να μπω στο blog, πολύ περισσότερο αν σκεφτεί κανείς πως οι δύο τελευταίες μου αναρτήσεις ήταν προγραμματισμένες, και ομολογώ πως μου φαίνεται λίγο παράξενο που έμεινα τόσο καιρό μακριά, χωρίς καν να καταλάβω πώς πέρασε ο χρόνος. Όμως μάλλον το είχα ανάγκη. Καμιά φορά η σιωπή είναι κι αυτή μια μορφή φροντίδας. Μια μικρή παύση για να πάρει ανάσα το μυαλό, να ξεκουραστεί η καρδιά και να βρουν χώρο μέσα μας σκέψεις, όνειρα και καινούριες ιστορίες. Και κάπως έτσι επιστρέφω σιγά σιγά εδώ, στον μικρό μας χώρο, εκεί όπου μοιραζόμαστε σκέψεις, συναισθήματα και μικρά κομμάτια από τον κόσμο μας και  με μεγάλη χαρά και συγκίνηση ανακοινώνω την κυκλοφορία του δεύτερου παιδικού μου εποχιακού παραμυθιού από τις εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές. Μετά τον Ντεν, το ελάφι που ήθελε να γίνει τάρανδος, ο Τσίτσος, το πασχαλινό αυτό αυγό, θα σας ταξιδέψει σε έναν κόσμο γεμάτο χρώματα, φως, μυρωδιές και οικογενειακή τρυφερότη...

Ένα τριαντάφυλλο μεγάλο, στη γωνιά στέκει μόνο, υπερήφανο, κόκκινο, σαν καρδιά που χτυπάει αργά, γεμάτο κόσμους που δεν βλέπεις. Τα φύλλα του τρέμουν στον άνεμο, σαν ψίθυροι που διστάζουν να φύγουν, κουνιούνται, σκύβουν, λυγίζουν, σαν να ψάχνουν τον τελευταίο χορό. Κι ύστερα πέφτουν, αργά, σαν σταγόνες αίματος, γλιστρούν στο χώμα, το ποτίζουν με μυστικά πόνου. Ποιος πέφτει πρώτος; Τα φύλλα ή το αίμα; Τα φύλλα, μα το αίμα τα ακολουθεί, φωνή που δεν σβήνει, ποτάμι που κρατά τον πόνο, ιστορία που αιμορραγεί. Πρώτο φύλλο  -τι ποτίζεις; Μνήμη ή λήθη; Ποτίζω μνήμη, λέει, τον χρόνο που κυλά αργά, τους ψιθύρους που χάθηκαν, τα λόγια που δεν ειπώθηκαν. Δεύτερο φύλλο  -τι χάνεις; Φως ή σκοτάδι; Χάνω φως, ψιθυρίζει, μα γίνομαι γόνιμο σκοτάδι, χώμα που κρατά την ανάσα, υπόσχεση που δεν πεθαίνει. Τρίτο φύλλο -γιατί πέφτεις; Για να χαθείς ή για να μείνεις ζωντανό; Πέφτω για να μείνω, γίνομαι αιμάτινο τραγούδι, ποτίζω τη ζωή, που ξεκινά πάντα απ’ το τέλος. Το τριαντάφυλλο λυγίζει, σαν να βαρ...

Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Σήμερα έχω τη χαρά και τη συγκίνηση να φιλοξενώ μια δημιουργό που υπηρετεί με πάθος και συνέπεια την ποίηση και τη λογοτεχνία. Η Μαρία Αργυρίου , γεννημένη στην Αθήνα, με σπουδές Αγγλικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και με ενεργή παρουσία σε συλλογικά έργα, περιοδικά και ανθολογίες, έχει ξεκινήσει τη δική της διαδρομή στον σύγχρονο λογοτεχνικό χάρτη. Με έργα όπως το «Ματωμένη πένα» (2024), το «Πρωτόγονο αίμα» (2025) και την ποιητική συλλογή «Τα πέτρινα βήματα» (2025), αλλά και με τη βράβευσή της στον 5ο Πανελλήνιο Διαγωνισμό Ποίησης Ενηλίκων των Εκδόσεων Κέφαλος, μας αποδεικνύει πως η γραφή της δεν είναι απλώς δημιουργία, είναι κατάθεση ψυχής. Με ιδιαίτερη χαρά, Μαρία, σε καλωσορίζω στο "Εκφράσου με την Κική" . 1.   Τι ήταν εκείνο που σε οδήγησε αρχικά στη γραφή; Θυμάσαι την πρώτη στιγμή που ένιωσες ότι η ποίηση σε «επέλεξε»; Νομίζω πως αυτό που με οδήγησε στη γραφή ήταν μια συνειδητή επιλογή από μικ...

Έφυγες, σαν φως που σβήνει απαλά, χωρίς φωνή, χωρίς θόρυβο, μόνη η απουσία σου που βάθυνε μέσα μου τη σιωπή. Ήμουν κόρη, πληγωμένη, μικρή, ορφανή απ’ την αγκαλιά σου, γεμάτη ερωτήματα που ποτέ δεν πρόλαβαν να ακουστούν. Κι όμως, μέσα στον πόνο, γεννήθηκε μια καινούρια ζωή- ο δικός μου κόσμος. Γέννησα. Σώμα που λύγιζε, ψυχή που ούρλιαζε αθόρυβα. Κι εσύ, δεν ήσουν εκεί με τα χέρια σου, μα ήσουν παντού, στις ρίζες που άφησες, στα βήματα που έγινα, γιατί πάντα ήμουν δική σου. Έγινα μάνα, μόνη, μα ποτέ χωρίς εσένα. Σε ένιωσα, στην πρώτη συστολή, στο δάκρυ που κύλησε αθόρυβα, στο βλέμμα που ψάχνει ακόμα το δικό σου. Έφυγες, μα κράτησες το χέρι μου μέσα απ’ το παιδί που ήρθε, σε μένα που ξαναγεννήθηκα. Δεν είμαι πια η ίδια, είμαι η κόρη σου, η μάνα του, εσύ που ζεις μέσα μου. Έγινα το σώμα σου, όταν το δικό σου λύγισε, η αγκαλιά σου στο δικό μου παιδί, η φωνή σου στο νανούρισμά του. Κι ήρθε εκείνος, με μάτια που ανοίγουν αργά, με ανάσα δική μου, μα με φως δικό σου. Δεν είμαστε πια μόνοι, είμα...

    Δύο. Σαν ρωγμή στον αέρα. Σαν λέξη που ειπώθηκε και δεν γύρισε ποτέ πίσω.   Δύο σώματα ακίνητα πάνω στη ξέρα του χρόνου, εκεί που η θάλασσα αρνείται να θυμηθεί.   Κι ένα πουλί που πετά- μαύρο πάνω στο άσπρο, άσπρο μέσα στο μαύρο, σκίζει τον ουρανό στα δύο και δεν ανήκει πουθενά.   Δύο. Κι ανάμεσά τους το φως λιγοστεύει, σαν να κουράστηκε να μας ενώνει, κι αφήνει τη νύχτα να γράψει το τέλος με τη σκιά μας.   ~~ Δύο - Κική Κωνσταντίνου   Καλημέρα, καλή εβδομάδα και καλό μήνα, εκφραστικοί μου. Ψυχραιμία θα πω, με όλα τα άσχημα που συνεχίζουν να συμβαίνουν στον κόσμο μας...  Να είστε καλά και να προσέχετε.