Μεγάλη Εβδομάδα, λες, μα δεν είναι εβδομάδα. Είναι ένας δρόμος μακρύς, αέρινος, σαν να τον φύσηξε κάποιος Θεός και ξέχασε να τον τελειώσει. Προχωράς και δεν ακούγεται ήχος, μόνο κάτι μέσα σου που σπάει σιγά σιγά, σαν την αγαπημένη σου πορσελάνη που δεν τόλμησες ποτέ να πετάξεις. Είναι ένας δρόμος που θυμάται όλα όσα προσπαθείς να ξεχάσεις. Στην αρχή είχε αγκάθια, θυμάσαι; Που δεν σε τρυπούσαν απλώς, σε κρατούσαν, σε μάθαιναν να περπατάς αργά, να προσέχεις, να φοβάσαι πάντα λίγο περισσότερο απ’ όσο μπορείς να αντέξεις. Είχε λάσπη... Εκείνη τη λάσπη που φοβάσαι ότι θα σε καταπιεί, γιατί ξέρεις ότι δεν είναι μόνο χώμα και νερό, είναι μέρες κουρασμένες, λόγια που δεν ειπώθηκαν, μάτια που χαμήλωσαν και υπέμειναν την αδιαφορία ή την απαξίωση. Είναι σαν να αντίκρισες τον εαυτό σου παιδί και τον είδες να κρατά το πόδι σου και να σου λέει «μείνε», όχι γιατί σε ήθελε για πάντα κοντά του, αλλά γιατί ήξερε πως, για να φύγεις, έπρεπε πρώτα να περάσεις από μέσα του. ...
Καλημέρα, εκφραστικοί μου. Ελπίζω να σας βρίσκω καλά. Καλή Μεγάλη Εβδομάδα. Εύχομαι η Εβδομάδα των Παθών, να μας οδηγήσει στη γαλήνη και στη πλήρη πνευματικότητα του είναι μας. Οι Άγιες αυτές ημέρες να πλημμυρίσουν με φως τις καρδιές μας. Με βαθιά συγκίνηση και απέραντη χαρά, νιώθω την ανάγκη να μοιραστώ λίγα λόγια από καρδιάς για αυτή τη μοναδική βραδιά. Η εκδήλωση « Γυναίκα – Ποίηση – Θέατρο» , αφιερωμένη στις Παγκόσμιες Ημέρες του Μαρτίου από την ομάδα «Ποιητικά… έτσι κι αλλιώς» σε συνεργασία με τον Πολυχώρο Αθηνά, δεν ήταν απλώς μια συνάντηση, ήταν ένα ζωντανό μοίρασμα ψυχής, έκφρασης και δημιουργίας. Η παρουσία όλων, το ζεστό χειροκρότημα και η ενέργεια που γέμισε τον χώρο έδωσαν νόημα σε κάθε λέξη, σε κάθε στίχο, σε κάθε νότα και σε κάθε ερμηνεία. Για μένα προσωπικά, ήταν μια βαθιά συγκινητική εμπειρία. Είχα τη χαρά να συμμετέχω με το δικό μου ποίημα «Η γυναίκα που έφαγε το φεγγάρι», αλλά και την τιμή να απαγγείλω το ποίημα «Γυναίκα» του ποιητή Φώτη Τρυφων...