ΕΚΦΡΑΣΟΥ - ΚΙΚΗ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

Πηγή Όσο πιο κοντά σου έρχομαι τόσο απομακρύνομαι από εμένα. Σαν να αφήνω πίσω μου κάτι που ήξερε να αντέχει και δεν ζητά εξηγήσεις. Το φεγγάρι απλώνει δίχτυα στη βεράντα μου και πιάνει όσα δεν πρόλαβα να πω. Μου θυμίζει δαίμονες που σκηνοθετούσα παλιά για να τρομάξω τον εαυτό μου, τότε που ήταν πιο εύκολο να φοβάμαι κάτι επινοημένο παρά να κοιτάζω καθαρά. Τα πουλιά, χωρίς να είναι διαβατάρικα, πέταξαν μακριά. Σαν να ήξεραν πως εδώ κάτι τελειώνει αθόρυβα. Και τα λουλούδια μαράθηκαν χωρίς αιτία. Ή έτσι θέλω να λέω, γιατί η αλήθεια έχει πάντα σχέση με το πόσο ξεχνάς να φροντίζεις ό,τι αγαπάς. Μένουν κάποιοι ήχοι. Ξεφτισμένα χρόνια που τρίζουν όταν τα αγγίζω. Φωνές παλιές, λέξεις που ειπώθηκαν πρόχειρα και τώρα βαραίνουν περισσότερο απ’ όσο άντεχαν τότε. Σε πλησιάζω και κάτι μέσα μου τραβιέται πίσω. Όχι από φόβο. Από μνήμη. Γιατί όσο σε κοιτάζω, θυμάμαι ποια ήμουν πριν μάθω να μικραίνω για να χωράω. Και κάπου ανάμεσα στο φεγγάρι, στα πουλιά που ...