Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Με μεγάλη χαρά καλωσορίζω σήμερα στο μπλογκ «Εκφράσου με την Κική» τον συγγραφέα Γιώργο Παλαιστή.
Τα 7 προσωπικά βιβλία του τα έχει χαρίσει σε 74 βιβλιοθήκες της Ελλάδας και σε 4 βιβλιοθήκες της Κύπρου.
Γιώργο, σε ευχαριστώ πολύ που είσαι σήμερα εδώ.
1. Από τον Αύγουστο του 2024 οι ιστορίες σου στο λογοτεχνικό περιοδικό Storywits δημοσιεύονται σταθερά πρώτες. Τι σημαίνει αυτό για σένα και πώς βιώνεις τη σχέση σου με το αναγνωστικό κοινό;
Αρχικά είναι μεγάλη τιμή για εμένα που ένα λογοτεχνικό περιοδικό όπως το Storywits επιλέγει τις ιστορίες μου, καθώς ανά δυο μήνες στις σελίδες του, φιλοξενούνται διηγήματα και ποιήματα αξιόλογων συγγραφέων και ποιητών. Είναι χαρά μου, όταν οι αναγνώστες μου λένε τι τους άρεσε αλλά και τι δεν τους άρεσε στις ιστορίες μου. Καθώς ακόμα μαθαίνω.
2. Πολλές από τις ιστορίες σου πραγματεύονται την ενδοοικογενειακή βία, τα ανθρώπινα δικαιώματα και κοινωνικά τραύματα. Πώς προσεγγίζεις τόσο σκληρά θέματα χωρίς να χάνεται η λογοτεχνική ισορροπία;
Προσπαθώ μέσα από πολλές από τις ιστορίες μου, να θίγω ζητήματα κοινωνικής παθογένειας, όπως η ενδοοικογενειακή βία και η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Προσπαθώ να κρατώ μια ισορροπία ανάμεσα στα βιώματα των θυμάτων και τον λογοτεχνικό λόγο, ώστε ο αναγνώστης να διαβάσει με ενδιαφέρον την ιστορία και ίσως στο τέλος να αναλογιστεί πως τα θύματα των φαινομένων κοινωνικής παθογένειας δεν είναι αφηρημένες έννοιες αλλά μπορεί να είναι η κοπέλα ή η γυναίκα της διπλανής πόρτας.
3. Έχεις γράψει κοινωνικό, τρόμο, αστυνομικό, ιστορική φαντασία αλλά και νεανικό εφηβικό. Υπάρχει κάποιο είδος στο οποίο επιστρέφεις πιο συχνά ή κάθε ιστορία σε οδηγεί μόνη της;
Θεωρώ πως το κάθε είδος και η κάθε ιστορία είναι μοναδικές. Η αλήθεια είναι πως δεν το σκέφτομαι πολύ. Απλώς με οδηγεί το πληκτρολόγιο.
4. Το βιβλίο σου «15 Γυναίκες, 13 Ιστορίες» έχει έντονο κοινωνικό αποτύπωμα. Πόσο σημαντικό θεωρείς σήμερα τον κοινωνικό ρόλο της λογοτεχνίας;
Μέσω της γραφής, μπορούμε να ευαισθητοποιήσουμε τους αναγνώστες για τα φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, όπως η ενδοοικογενειακή βία αλλά και των Γολγοθά που αντιμετωπίζουν οι ασθενείς με ανίατες ασθένειες, όπως και τα άτομα με αναπηρία. Άρα η λογοτεχνία μπορεί να λειτουργήσει σαν ένας φάρος ενημέρωσης.
5. Στα έργα τρόμου, όπως «Πανσέληνος στην Βάλια Κάλντα» και «Αλυχτίσματα στην Βενετία», συνδυάζεις τον μύθο με τον ψυχολογικό τρόμο. Τι είναι αυτό που σε ελκύει τόσο στο συγκεκριμένο είδος;
Ο κάθε συγγραφέας είναι ταυτόχρονα και αναγνώστης. Εγώ προσωπικά είμαι φανατικός θαυμαστής των ιστοριών του Έντγκαρ Άλαν Πόε, του Χάουαρντ Φίλιπς Λάβκραφτ, του Ρόμπερτ Ε. Χάουαρντ, του Στίβεν Κινγκ, του Ντάγκλας Πρέστον και του Τσάιλντ Λίνκολν. Τα βιβλία ή τα διηγήματα τρόμου μου, ξεκινούν σε ειδυλλιακά μέρη, με ηρεμία και ξαφνικά όλα θρυμματίζονται και η φρίκη εμφανίζεται από το πουθενά. Αυτό που με σαγηνεύει στο συγκεκριμμένο είδος είναι οι συνεχείς ανατροπές στην διήγηση και ο ενδόμυχος φόβος που έχει το κάθε άτομο, για την ύπαρξη ή όχι του υπερφυσικού.
6. Έχεις γράψει διηγήματα για τη Μικρά Ασία, την Κύπρο του 1974, τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και για μαζικούς τάφους. Πόσο δύσκολο είναι συναισθηματικά να γράφεις πάνω σε ιστορικά και συλλογικά τραύματα;
Λόγω καταγωγής μου, από Προύσα και Σινώπη, το να γράφω σχετικά με τις εκατοντάδες χιλιάδες πρόσφυγες που έχασαν την ζωή τους, καθώς προσπαθούσαν να δραπετεύσουν από τις πατρογονικές εστίες τους, είναι το ελάχιστο που μπορώ να κάνω για τους προγόνους μου. Με τα διηγήματα ή τα βιβλία μου, για τους ανθρώπους που έχασαν την ζωή τους, πολεμώντας για την ελευθερία ή προσπαθώντας να προστατέψουν τις οικογένειες τους, προσπαθώ να τιμήσω την αυτοθυσία τους. Σε άλλες περιπτώσεις, ο μαζικός τάφος μικρασιατών, που ανακαλύφθηκε στο χωριό Γιαζισιλάρ, κοντά στην Σαμψούντα, τον Μάρτιο του 2008, με ενέπνευσε να γράψω το διήγημα «Σαμψούντα 1916-2008, Όταν τα οστά των νεκρών δεν βρίσκουν γαλήνη», συνδέοντας το παρελθόν με το παρόν. Ο συναισθηματικός φόρτος, όταν διαβάζεις τις ιστορίες αυτών των ανθρώπων, μέσω των ημερολογίων τους ή μέσω ντοκιμαντέρ ή από μελέτες ιστοριογράφων, είναι ιδιαίτερα βαρύς. Επίσης οι νεκροί ζουν στις καρδιές μας, όσο οι ιστορίες τους διαβάζονται. Αυτό προσπαθώ να κάνω.
7. Το διήγημά σου για ελληνικό υποβρύχιο στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο απέσπασε Β΄ έπαινο της UNESCO το 2024. Πώς ένιωσες όταν έμαθες αυτή τη διάκριση;
Ξαφνιάστηκα, καθώς δεν το περίμενα. Όταν το συνειδητοποίησα ενθουσιάστηκα. Για ένα πρωτοεμφανιζόμενο συγγραφέα το να κερδίσει ένα έπαινο από τον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, είναι μεγάλη τιμή και ώθηση για να προσπαθήσει ακόμα περισσότερο.
8. Το 2025 είχες σημαντικές διακρίσεις σε διαγωνισμούς με εκατοντάδες συμμετοχές. Τι πιστεύεις ότι κάνει ένα διήγημα να ξεχωρίζει σε τόσο απαιτητικά πλαίσια;
Στον διαγωνισμό του Ιανού, το 2025, που βγήκα ενδέκατος στις 1003 συμμετοχές, μέσα από τετρακόσιες λέξεις προσπάθησα να περιγράψω την τιτάνια υπερπροσπάθεια των γυναικών της Πίνδου το 1940, που κάτω από αντίξοες καιρικές συνθήκες, μέσα από απόκρημνους γκρεμούς και με την ιταλική αεροπορία να τις βομβαρδίζει συνεχώς, κατάφεραν να μεταφέρουν πολεμοφόδια στις ελληνικές δυνάμεις και πολλές φορές, με αυτοσχέδια φορεία κατέβαζαν τους τραυματίες, ενώ το χιόνι ξεπερνούσε πολλές φορές τα γόνατα τους. Πολλές χάθηκαν στα παγωμένα βάραθρα, αλλά δεν δείλιασαν. Η κριτική επιτροπή έκρινε πως τους άρεσε το διήγημα μου και τους ευχαριστώ πάρα πολύ.
Η άποψη μου είναι πως η κάθε ιστορία είναι μοναδική, είτε πετύχει είτε αποτύχει, σε ένα λογοτεχνικό διαγωνισμό. Το διήγημα μου «Πλέοντας κάτω απο τα νερά του Ιονίου Πελάγους», που κέρδισε έπαινο στον Όμιλο για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, το είχα στείλει σε ένα άλλο διαγωνισμό αλλά δεν το επέλεξαν. Ο Όμιλος για την UNESCO Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος το ξεχώρισε. Το διήγημα μου, «Στις πύλες της Αντιοχείας» το είχα στείλει σε ένα διαγωνισμό, αλλά δεν το διάλεξαν. Στα βραβεία Larry Niven των εκδόσεων Συμπαντικών Διαδρομών, κέρδισε το Ά βραβείο διηγήματος φαντασίας και με ώθησε να γράψω την «Συνομωσία στην Τραπεζούντα 985 μ.Χ» που είναι η συνέχεια του διηγήματος μου.
9. Με σπουδές στην Πληροφορική αλλά και αποφοίτηση από τη Σχολή Δοκίμων Αστυφυλάκων, πώς πιστεύεις ότι αυτά τα βιώματα επηρέασαν τον τρόπο που γράφεις και βλέπεις τον κόσμο;
Κατά την διάρκεια των σπουδών μου, αρρώστησε ο πατέρας μου, από καρκίνο και λόγω οικονομικής στενότητας ενώ ήμουν τεταρτοετής στο ΤΕΙ, έδωσα ξανά πανελλήνιες εξετάσεις χωρίς φροντιστήρια. Στις 30/09/2007 τελείωσα το ΤΕΙ και στις 07/06/2007 εισήλθα στην σχολή αστυφυλάκων με 16.900 μόρια. Ο πατέρας μου πάλεψε με τον καρκίνο από τις 14/09/2006 μέχρι τις 29/11/2020, που απεβίωσε. Μέσα σε αυτά τα χρόνια τον φροντίζαμε εγώ και η μητέρα μου και πολλές φορές χρειάστηκε να τον μεταφέρουμε άμεσα στα επείγοντα. Αυτά τα χρόνια που πέρασα μέσα στα νοσοκομεία, είδα τον πραγματικό ανθρώπινο πόνο και τις υπεράνθρωπες προσπάθειες του νοσηλευτικού προσωπικού και των ιατρών.
Λόγω του βασικού επαγγέλματος μου, έρχομαι σε άμεση επαφή με φαινόμενα κοινωνικής παθογένειας, καθώς και με τα θύματα τους.
Τα βιβλία και τα διηγήματα μου, αντικατοπτρίζουν σε ένα βαθμό τα προσωπικά ή επαγγελματικά βιώματα μου.
10. Με περισσότερα από 113 διηγήματα και συνεχή παρουσία σε λογοτεχνικές πλατφόρμες, πώς καταφέρνεις να διατηρείς τη δημιουργική σου φλόγα ζωντανή;
Διαβάζοντας πολλά πολλά βιβλία, συμμετέχοντας σε αμφίδρομες συζητήσεις με άλλους συγγραφείς ή αναγνώστες και ευελπιστώντας να μην σβήσει ο πυρσός της φαντασίας μου.
11. Τι θα έλεγες σε έναν νέο ή μια νέα συγγραφέα που θέλει να γράψει για δύσκολα και ευαίσθητα θέματα αλλά φοβάται την έκθεση;
Να γράψει με θάρρος, αυτό που ζητάει η καρδιά του ή η καρδιά της. Επίσης μπορεί να χρησιμοποιήσει ψευδώνυμο, το κάνουν αρκετοί συγγραφείς.
Γιώργο, σε ευχαριστώ θερμά για τον χρόνο και τις
σκέψεις σου.
Σου εύχομαι καλή συνέχεια στη συγγραφική σου πορεία, έμπνευση, δύναμη και
πολλές ακόμη ιστορίες που θα προβληματίζουν, θα συγκινούν και θα αφήνουν το
αποτύπωμά τους.
Καλή δημιουργία και καλή γραφή.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ