Η Αιώνια Πορεία

Πηγή

Τους κοιτάζω και δεν βλέπω τον θάνατο.
Δεν υπάρχει φόβος στα μάτια τους,
ούτε η σιωπή του τέλους.
Υπάρχει μόνο το βήμα -βαρύ και φωτεινό-
σαν ήχος γέννας που σπάει τη γη
και ανοίγει τον ορίζοντα.

Προχωρούν περήφανοι,
σαν ήρωες δίχως ανάπαυση,
σαν σκιές που τρέφονται απ’ τη δική τους φλόγα.
Κάθε τους βήμα γίνεται θυσία
για κάτι που πάλλεται βαθιά,
πιο βαθιά κι απ’ τον φόβο.

Κι εγώ που τους κοιτάζω,
ακούω το θάρρος τους
σαν τύμπανο στα περάσματα του κόσμου.
Η ψυχή μου τρέχει δίπλα τους,
περνά μέσα από φλόγες και σιωπές
και βλέπει όχι το τέλος,
μα τη συνέχεια.

Οι δρόμοι καίνε κάτω απ’ τα πόδια τους.
Μέρα και νύχτα σιωπούν μπροστά στην απόφασή τους.
Το φως που αφήνουν δεν χάνεται·
γίνεται άνεμος,
διαπερνά πέτρες και δέντρα
και βρίσκει τις καρδιές εκείνων που θα θυμηθούν.

Δεν είναι μόνο η θυσία που συγκλονίζει,
είναι η περηφάνια,
η πίστη τους στη ζωή.
Το βήμα που αρνείται τον θάνατο,
το βλέμμα που κοιτά πέρα από το φως και το σκοτάδι,
σαν να γνωρίζει πως τίποτα δεν τελειώνει 
μόνο αλλάζει μορφή.

Κι όταν οι ουρανοί σκοτεινιάζουν
κι η γη τρέμει,
ακούω την ανάσα τους
σαν ποταμό αόρατο και αιώνιο.
Κι η ψυχή μου, μικρή και δειλή,
μαθαίνει να βαδίζει μαζί τους
να βλέπει το βήμα σαν φως,
τη θυσία σαν ζωή,
και τον θάνατο σαν σκιά που δεν κυριαρχεί.

Τους κοιτάζω και ξέρω
πως κάθε βήμα τους είναι τραγούδι,
κάθε σιωπή τους θρίαμβος.
Το φως δεν πεθαίνει,
συνεχίζει μέσα από τα βήματα των γενναίων,
μέσα απ’ το θάρρος όσων αρνούνται να σιωπήσουν.

Γιατί όταν τον θάνατο κατάματα κοιτάς,
τη ζωή την έχεις ήδη κερδίσει.

 

~~ Κική Κωνσταντίνου 

 

Για τις στιγμ΄ές που δεν έχεις λόγια... παρά μόνο συναισθήματα.

Να είστε καλά, εκφραστικοί μου.

Καλό τριήμερο!