Καλημέρα εκφραστικοί μου, ελπίζω να σας βρίσκω καλά.
Χθες στη Χαλκίδα, στην ποιητική μας βραδιά «Του νερού… ο λόγος», συνειδητοποίησα πόσο ανάγκη είχαμε αυτή τη συνάντηση. Ήταν από εκείνες τις στιγμές συμβαίνουν και εσύ νιώθεις τιμή και ευλογία που ήσουν μέρος τους.
Έφυγα γεμάτη. Και νομίζω πως φύγαμε όλοι έτσι.
Είδα νέο κόσμο, νέα πρόσωπα, ανθρώπους που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα με δικά τους ποιήματα ή με αγαπημένους στίχους. Είδα ανθρώπους που ήρθαν να παρακολουθήσουν και συγκινήθηκαν βαθιά. Ανθρώπους που ήρθαν για πρώτη φορά και, στο τέλος, βρήκαν το θάρρος να μοιραστούν μαζί μας τα συναισθήματά τους.
Και υπήρξε μια στιγμή που θα τη θυμάμαι και θα τη λέω για πάντα σε κάθε μου ευκαιρία.
Ένας άνθρωπος, εκείνη την ώρα, μέσα στη ροή της βραδιάς, ένιωσε την ανάγκη να γράψει. Να καθίσει και να αποτυπώσει σε χαρτί αυτό που γεννήθηκε μέσα του εκείνη τη στιγμή. Και όχι μόνο να το γράψει, αλλά να το μοιραστεί μαζί μας. Αυθόρμητα, αληθινά, χωρίς δεύτερη σκέψη.
Αυτό ήταν για μένα η πιο καθαρή απόδειξη πως κάτι ουσιαστικό συνέβαινε εκεί. Πως ο λόγος ήταν ζωντανός και γεννιόταν εκείνη τη στιγμή έτοιμος να αντικρίσει το σκοτάδι και το φως της γης.
Η ποιητική ομάδα "Ποιητικά… έτσι κι αλλιώς" και ο "Σύλλογος Σιδερίτης" άνοιξαν έναν χώρο όπου κανείς δεν ένιωθε ξένος. Το νερό έγινε η αφορμή, αλλά στην ουσία μιλήσαμε για την ανάγκη μας να συνδεθούμε.
Κι εγώ μοιράστηκα το δικό μου ποίημα. Ένα ποίημα για ένα κορίτσι που πλάθεται μέσα στο νερό. Που νομίζει πως πνίγεται, αλλά στην πραγματικότητα γεννιέται.
Το αφήνω κι εδώ, για να το διαβάσετε:
Ο τίτλος του ποιήματος αποκαλύπτεται στο τέλος
Πνίγομαι…
Πνίγομαι…
Δεν θα έπρεπε…
Είναι η μήτρα.
Εμένα.
Το νερό με κρατά…
Δεν με εγκαταλείπει.
Κάθε σταγόνα με χτυπάει.
Κάθε κύμα σπάει τα πλευρά μου.
Η πνοή μου κολλάει…
Μαθαίνει να απλώνεται…
Γίνεται ανάγκη.
Η πλάτη μου λυγίζει…
Οι ώμοι μου ακολουθούν τα ρεύματα γύρω μου.
Τα χέρια μου απλώνονται…
Τα δάχτυλά μου γίνονται φύλλα που χαϊδεύουν τον άνεμο.
Τα πόδια μου βρίσκουν σταθερότητα.
Οι γοφοί μου ανοίγουν χώρο για την κίνηση γύρω μου.
Τα μαλλιά μου στροβιλίζονται μαζί με τις πηγές.
Ο αυχένας μου νιώθει, σφίγγει, ακουμπά το σώμα…
Τα μάτια μου αντανακλούν ουρανό και κύματα.
Τα χείλη μου ψιθυρίζουν…
Η φωνή μου σπάει…
αλλά δεν χάνεται.
Η ζωτική μου ροή διαχέεται παντού.
Το σώμα μου παίρνει μορφή…
Το νερό με πλάθει…
Η ανάγκη με ανοίγει…
Η μήτρα μου δίνει χώρο…
Και τότε…
τα διάφανα υφάσματα με λούζουν,
σαν νερό που με ντύνει,
σαν πηγή που με ανυψώνει,
σαν κύμα που με σμιλεύει…
Κι ενώ τα διάφανα υφάσματα με λούζουν σαν ρέον φως,
ακούω το όνομά μου:
Αρέθουσα
Εύχομαι να γίνουν κι άλλες τέτοιες συναντήσεις. Να ξαναβρεθούμε. Να ξαναμοιραστούμε. Να κρατήσουμε αυτή τη χαρά και αυτή την προσμονή ζωντανές μέσα μας.
Γιατί όταν περιμένεις κάτι με χαρά, έχει ήδη αρχίσει να συμβαίνει.
Ευχαριστώ όσους συνέβαλαν στην πραγματοποίηση της εκδήλωσης και όσους με αγάπη προσήλθαν στο κάλεσμα αυτό.
Αυτά από εμένα, εκφραστικοί μου.
Σας εύχομαι καλή συνέχεια στη μέρα σας και ένα όμορφο Σαββατοκύριακο.
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου
ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΚΑΙ ΕΣΥ