Εκφράσου με την Κική

Καλημέρα εκφραστικοί μου, τι κάνετε; Ελπίζω να σας βρίσκω όλους και όλες, καλά.

Εγώ είμαι καλά, δημιουργική και με σαφώς καλύτερη διάθεση, τώρα που έφτιαξε ο καιρός και το φως επιστρέφει σιγά σιγά στην καθημερινότητα. Ξέρετε… αυτή η αλλαγή που δεν κάνει θόρυβο, αλλά σε μετακινεί εσωτερικά. Μετά την ακατάπαυστη βροχή, την γρίπη Α που μας επισκέφτηκε και αυτόν το χρόνο, συνεχίζουμε με χαρά και όνειρα.

Όπως ίσως έχετε ήδη παρατηρήσει ή θα παρατηρήσετε, γιατί οι αλλαγές συνήθως έρχονται ήσυχα, έκανα μια μικρή αλλά ουσιαστική αλλαγή στο blog μου. Άλλαξα ελαφρώς την εικόνα του, τον τίτλο και τον υπότιτλό του.

Εδώ και αρκετό καιρό σκεφτόμουν να αλλάξω τον τίτλο και τον υπότιτλο, χωρίς όμως να γίνουν κάτι τελείως διαφορετικό. Γιατί στην ουσία, ο πυρήνας παραμένει ο ίδιος: η ανάγκη για έκφραση, μοίρασμα, σύνδεση και δημιουργία.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν κάτι σαν: «Εκφράσου: προσωπικό ιστολόγιο της Κικής Κωνσταντίνου».
Μετά πέρασε από το μυαλό μου το: «Εκφράσου: σκέψεις, συναισθήματα και έργα της Κικής Κωνσταντίνου».
Αργότερα σκέφτηκα το πιο άμεσο και παιχνιδιάρικο: «Εκφράσου Κική».

Τελικά, όμως, κατέληξα στο «Εκφράσου με την Κική».
Και δεν ήταν τυχαίο.

Πρώτον, γιατί είναι κάτι παραπάνω από ένας τίτλος για εμένα. Είναι ένα εγχείρημα που έχω στο μυαλό μου και δουλεύω σταθερά για το μέλλον. Κάτι που δεν αφορά μόνο εμένα, αλλά μία συνάντηση θα πω και θα το αφήσω εκεί για την ώρα.

Δεύτερον, γιατί στο blog υπάρχει ήδη -και θα συνεχίσει να εμπλουτίζεται- μια στήλη με συνεντεύξεις φίλων δημιουργών (και όχι μόνο), ανθρώπων που έχουν κάτι να πουν και να μοιραστούν.
Και τρίτον, γιατί όλη αυτή η διαδρομή δεν είναι μονόλογος. Είναι μια συλλογική έκφραση. Μέσα από όσα γράφω εγώ, αλλά και μέσα από εσάς που διαβάζετε, σχολιάζετε, νιώθετε, συνταξιδεύετε.

Το «με την Κική» δεν δηλώνει ιδιοκτησία. Δεν σημαίνει ότι η έκφραση ανήκει μόνο σε εμένα, σημαίνει παρέα. Σημαίνει να εκφραζόμαστε όλοι μαζί, να μοιραζόμαστε σκέψεις, συναισθήματα και διαδρομές. Μέσα από όσα γράφω εγώ, αλλά και μέσα από όσα φέρνετε εσείς ως αναγνώστες, συνοδοιπόροι και δημιουργοί. Και αυτό, τελικά, θα έλεγα πως είναι όλο το νόημα.

Φυσικά, κράτησα και το βασικό νόημα του υποτίτλου που με συνόδευε για χρόνια συμπυκνώνοντας το όμως αρκετά: «Όταν το μυαλό σου πάει να εκραγεί, κάνε χώρο. Εκφράσου.»

Σαν μια υπενθύμιση θα έλεγα και προς τον εαυτό μου. Σαν έναν τρόπο να βάζω, σιγά σιγά, μια τάξη μέσα μου, και κατ’ επέκταση έξω μου. Να δίνω χώρο στις σκέψεις, στα συναισθήματα, σε όλα όσα πίεζαν να ειπωθούν.

Σκέφτομαι συχνά πώς ξεκίνησαν όλα. Ήταν το 2010, δειλά δειλά, όταν έφτιαξα αυτή τη μικρή γωνιά. Τότε ντρεπόμουν πολύ. Τόσο πολύ, που δεν τολμούσα να γράψω με το ονοματεπώνυμό μου. Κρύφτηκα πίσω από το ψευδώνυμο «εκφράσου». Και πόσο "ειρωνικό" αλλά και πόσο αληθινό και συνάμα απελευθερωτικό ήταν τελικά αυτό το όνομα. Γιατί αυτό ακριβώς είχα ανάγκη, να εκφραστώ, έστω και κρυφά στην αρχή.

Με τον καιρό, κάτι άλλαξε θα έλεγα. Σιγά σιγά, μαζί με τις λέξεις, τη φαντασία και τα όνειρα, μεγάλωσε και η πίστη μου στον εαυτό μου. Άρχισα να λέω ποια είμαι και να μη ντρέπομαι. Να υπογράφω με το όνομά μου και ν α στέκομαι κατά κάποιο τρόπο με ήθος και συγκίνηση, πίσω από όσα γράφω και όσα νιώθω.

Και τώρα… χρόνια μετά. Δεκαέξι ολόκληρα χρόνια. Μπορώ να κοιτάζω πίσω και να βλέπω τον δρόμο μου. Ένα μονοπάτι που κάποτε το ονειρευόμουν αχνά, χωρίς να ξέρω αν θα τολμήσω ποτέ να το περπατήσω. Κι όμως, όχι μόνο το περπάτησα, το έχτισα. Λέξη τη λέξη, σκέψη τη σκέψη, φόβο τον φόβο, χαρά τη χαρά και πάθος να αφήσω τον εαυτό μου να βρει ποια πραγματικά ήμουν και είμαι. Μία αγωνία αλλά και μία νίκη ταυτόχρονα για το τι θα αντικρίσω και εγώ η ίδια. 

Και είναι πια πολύ μεγαλύτερο απ’ όσο είχα τολμήσει να ονειρευτώ τότε.

Και καμαρώνω, συγκινούμαι, δεν το κρύβω.
Γιατί αυτό το μονοπάτι δεν είναι απλώς γραπτά και χρόνια. Είναι απόδειξη ότι όταν δίνεις χώρο στον εαυτό σου, μπορείς να ανθίσεις και κυρίως να σε συναντήσεις βαθιά και ουσιαστικά.

Και φυσικά αυτό το χρωστάω εκτός από το πάθος μου να κάνω αυτό που αγαπώ και ονειρεύομαι, στους ανθρώπους που με στήριξαν και με στηρίζουν χρόνια τώρα αλλά και σε όσους συνεργαστήκαμε, με οποιονδήποτε τρόπο και αλληλεπιδράσαμε, κάνοντάς με καλύτερη. Και δεν αναφέρομαι στο "χάιδεμα", αναφέρομαι σε κάθε άνθρωπο που είδε κάτι σε εμένα και με στήριξε, κάνοντάς με καλύτερη με τον τρόπο του, όποιος κι αν ήταν αυτός. 

Έχω πολλά να θυμάμαι και αυτές οι θύμησες και οι σχέσεις, αν μπορώ να το πω έτσι, είναι από μόνες τους μία ευλογία. Ο,τι σε κάνει καλύτερο άνθρωπο, είναι φως στη ζωή σου. 

Και πάντα, έχω τη κρυφή χαρά κι ελπίδα, πως και εγώ από την πλευρά μου, υπήρξα εκεί, να δώσω στους αναγνώστες, στους φίλους, στους ανθρώπους μου, κάτι αληθινό από την καρδιά μου.  

Αυτά από εμένα για σήμερα, εκφραστικοί.

Θα σας ευχηθώ μια όμορφη -και εύχομαι να συνεχίσει να είναι- ηλιόλουστη εβδομάδα.
Και θα κλείσω λέγοντας πως, αν είσαι εδώ, δεν είσαι απλώς αναγνώστης. Είσαι μέρος αυτής της διαδρομής.

Εκφράσου!
Με εμένα, με εμάς και κυρίως με τον τρόπο σου!

Σας στέλνω φιλιά, ευχές κι αγάπη!