Υδράνη

 

Πηγή

  

Με λένε Υδράνη, και είμαι νερό.
Δεν μπορεί κανείς να με κρατήσει για πάντα,
μα μπορεί να με νιώσει, να με αφήσει να κυλώ αργά
επάνω στο δέρμα του,
δροσερή σαν ανάσα που ξυπνάει το πρωί
και σαν χέρι που αγγίζει χωρίς να πιέζει.

Γλιστρώ ανάμεσα στα δάχτυλά σου που προσπαθούν να με κρατήσουν,
αγγίζω το κρύο τζάμι όπου καθρεφτίζονται οι μνήμες σου,
είμαι εκεί, διάφανη και αόρατη στα μάτια,
μα ζω σε κάθε ανάσα που παίρνεις,
επειδή χάνεσαι και σε βρίσκω ξανά.

Μπορώ να γίνομαι βροχή που ψιθυρίζει στα φύλλα,
ήρεμη και απαλή, να χορεύω στο φως του ήλιου.
Μπορώ να γίνομαι κύμα που σπάει στα βράχια,
δυνατή και ξέφρενη, να ξεσπάω και να φεύγω μακριά.

Εισχωρώ σιωπηλά στις γωνίες των χρόνων σου,
στα δάκρυα που ποτέ δεν πέφτουν,
στα λόγια που κόβονται στη μέση,
στην ανάσα που ζητά ξεκούραση χωρίς να το ξέρει.

Δεν ανήκω σε κανέναν,
κυλάω πάντα ελεύθερη,
παίρνω μορφές που δεν κρατιούνται,
φεύγω όταν με θέλουν δέσμια.

Μα αν αφήνεις τα χέρια σου να με αγγίξουν,
σε κρατώ με τη γαλήνη μου,
γίνομαι η σιωπή μέσα στο θόρυβο,
το δάκρυ που δεν χρειάζεται λόγια.

Είμαι η φωνή που δεν ακούς,
το κομμάτι που πάντα κυλά μέσα σου,
η ψυχή που δεν πεθαίνει,
το νερό που πάντα επιστρέφει.

Άκουσέ με-
είμαι εδώ,
και δεν φεύγω ποτέ πραγματικά.

 

~~ Κική Κωνσταντίνου

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου.

Σας εύχομαι μια όμορφη, βροχερή ημέρα.

Εδώ, δεν βρέχει πολύ -όπως λέγανε τουλάχιστον- αλλά έχει μια ομορφιά ιδιαίτερη έξω. 

Οπότε, η Υδράνη, ταιριάζει σήμερα για πολλούς λόγους.

Χαίρομαι που μοιράζομαι το ποίημα αυτό μαζί σας.

Να είστε καλά και να περνάτε όμορφα.