Στο Ανάμεσα

 

Πηγή

Στέκομαι.
Όχι μπροστά,
όχι πίσω
στο ανάμεσα.

Εκεί που οι ώρες σιωπούν.
Και ο χρόνος δεν μετριέται,
παρά μόνο με αναπνοές
που δεν πήρα.

Η ψυχή μου φοράει παλτό από αχλή,
διάφανο,
σαν αυτό που ράβει η αυγή
με κλωστές από σκόνη φεγγαριού.

Οι λέξεις με πλησιάζουν
σαν πεταλούδες.
Αγγίζουν τους ώμους μου,
και φεύγουν 
δεν κάθονται ποτέ για πολύ.

Ανάμεσα σε δυο καθρέφτες,
στέκομαι εγώ,
και γέρνω ελαφρά.

Ο ένας θυμάται,
ο άλλος υπόσχεται.
Κανείς τους δεν με κοιτάζει
όπως είμαι τώρα.

Η μνήμη 
μια θάλασσα ακίνητη,
μυρίζει από βρεγμένα παραμύθια
και λόγια που έμειναν μισά.

Κι η φαντασία 
ένα παράθυρο ανοιχτό
που φυσάει με ονόματα
που δεν μου ανήκουν.

Περπατώ χωρίς ήχο.
Τα πόδια μου
δεν ακουμπούν το χώμα.

Σαν να με κρατά
μια μελωδία
που δεν γράφτηκε ακόμα.

Και κάθε μου φόβος
φοράει τη φωνή μου,
μου ψιθυρίζει
πως ίσως 
ίσως,
δεν υπάρχω όπως νόμιζες.

Τα χέρια μου
δεν ξέρουν να αρπάζουν,
μονάχα να κρατούν σιωπές
με τρυφερότητα.

Τις στρώνουν σαν βελούδο
σε κάθε λέξη
που δεν ειπώθηκε ποτέ.

Δεν φοβάμαι πια την τελεία.
Μόνο την παύση
που δεν ξέρει αν είναι
τέλος ή αρχή.

Στο ανάμεσα
τα πάντα ανασαίνουν αλλιώς.

Ο ήχος κυλάει
σαν νερό σε μεταξένιο ύφασμα.

Ο χρόνος ντρέπεται να περάσει.

Το βλέμμα δεν κρίνει 
γίνεται καθρέφτης.

Κι εγώ…
γίνομαι φως χωρίς βάρος,
σκιά χωρίς φόβο.

Αν υπάρχει τόπος
όπου όλα είναι αληθινά,
χωρίς να είναι βαριά,
είναι εδώ 
ανάμεσα στη σκέψη και την καρδιά,
ανάμεσα στο πριν
και στο ποτέ.

Εδώ.
Στο ανάμεσα.
 

~~ Κική Κωνσταντίνου

 

Σε πόσα ανάμεσα έχεις χωρέσει;

 

Καλημέρα, εκφραστικοί μου;

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Σας εύχομαι ένα όμορφο Σαββατοκύριακο!

Να περάσετε μοναδικά!