Στριφογυρίσματα

 

                                                                                  Πηγή

Βρέχει.
Και όλα μέσα στο μυαλό μου
στριφογυρίζουν.

Σαν μια σπασμένη, λατρεμένη καρτέλα.
Μια μνήμη.

Μα η μνήμη πληγώνει τα άστρα,
γιατί το φεγγάρι μας ξέχασε.

Κάθε δάκρυ που μυρίζει χώμα
μου θυμίζει πως η ζωή
δεν γεννά,
ούτε γεννιέται.

Απλώς υπάρχει,
σαν μια μαρτυρία πολύτιμη.

Και μας οδηγεί
σε μια έξοδο,
που κανείς
δεν λαμβάνει.

Κι όμως,
την ξέρουμε απ’ έξω.

Τη μετράμε
με βήματα που δεν έγιναν,
με λέξεις που δεν ειπώθηκαν.

Η πόρτα δεν είναι κλειστή.
Είναι απλώς βαριά
από όλα όσα φοβηθήκαμε.

Μένουμε ακίνητοι.
Όχι από άγνοια,
αλλά από συνήθεια.

Η βροχή συνεχίζει.
Όχι για να καθαρίσει,
αλλά για να θυμίζει.

Πως ό,τι στάζει
κάποτε σπάει.

Και μέσα στο στριφογύρισμα
κάτι κρατιέται.

Όχι ελπίδα.
Όχι λύτρωση.

Μόνο μια επιμονή
να υπάρχουμε
ακόμα λίγο.

 

~~ Κική Κωνσταντίνου

 

Καλησπέρα, εκφραστικοί μου.

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Το έγραψα μόλις, με αφορμή τη βροχή, εδώ βρέχει πάρα πολύ, στα μέρη σας;

Β΄έβαια ο τίτλος ίσως να μη παραπέμπει, αλλά νομίζω το έκανα αυτό λόγω αυτού του "στριφογυρίσματος" μέσα μας.

Αυτά από εμένα.

Σας φιλώ και σας σκέφτομαι.