Τα δυο μισά μου

Σήμερα ξανάρθε,
το άλλο πρόσωπο μέσα στο πρόσωπό μου,
μου μίλησε, με φίλησε,
σαν να μην πέρασε στιγμή.

Ήταν ευγενικό,
κι εγώ το υποδέχτηκα ξανά,
χωρίς να ξέρω πώς με πείθει,
πώς έρχεται κι εγώ αφήνομαι.

Η χαρά μου ξεχείλισε,
κι η λύπη μεγάλωσε μαζί της,
σαν δυο ποτάμια που συναντιούνται μέσα μου,
κι αυτό χορεύει ανάμεσά τους,
σαν φως που σπάει το σκοτάδι
και αφήνει ζεστά ίχνη στην ψυχή μου.

Μένω εδώ, ανάμεσα στο "εγώ" και στο "άλλο",
σαν να χορεύουμε χωρίς μουσική,
σαν να μιλάμε χωρίς λόγια,
σαν να ξέρει όσα αισθάνομαι,
σαν να καταλαβαίνουμε μαζί όλα όσα φοβάμαι να αντιμετωπίσω.

Σιωπώ,
κι αφήνομαι, σαν να κατακλύζει το σώμα μου κάθε αίσθηση,
στο φιλί που κυλά πάνω στη χαρά και στη λύπη μου,
στα βλέμματα που με διαλύουν και με ξανασυνθέτουν,
στη φωνή του άλλου μου εαυτού που ξαναγεννιέται,
μεγαλύτερη, πιο βαθειά, πιο φωτεινή,
σαν να πλημμυρίζει αγάπη σε κάθε άγγιγμα.

Κι όλα μέσα μου χορεύουν, τρέμουν, ζουν,
σαν κύματα που σπάνε στις άκρες της ύπαρξής μου,
σαν φλόγες που ανάβουν αργά μέσα στη σιωπή μου.

Και μένω εδώ,
ανάμεσα στα δύο μου μισά-
το ένα που με καταστρέφει,
και το άλλο που με αλλάζει προς το καλύτερο-
κι αφήνομαι να είμαι και τα δύο,
σαν μια θάλασσα που καταπίνει τον ορίζοντα,
σαν ένα τραγούδι που αντηχεί μόνο μέσα μου.

~~ Τα δύο μισά μου - Κική Κωνσταντίνου

 

Καλησπέρα, εκφραστικοί μου. 

Ελπίζω να σας βρίσκω καλά.

Μπορεί να το χαρακτηρίσει κανείς και αυτοβιογραφικό ποίημα, αν και, λίγο-πολύ, όλα τα ποιήματα έχουν αυτό το στοιχείο, καθώς εκφράζουν ό,τι βρίσκεται στην ψυχή μας.

Νομίζω πως είναι αρκετά ξεκάθαρο, αλλά, αν υπάρχει κάποιο ερωτηματικό, αναφέρομαι στη χαρά και στη λύπη/θλίψη που με επισκέπτεται. Και συνήθως με επισκέπτεται μετά από κάτι πολύ ωραίο που έζησα, ή και λίγο πριν.

Όπως και να 'χει, εγώ το ένιωσα και έπρεπε να γράψω πάση θυσία για να βγει από μέσα μου.

Άλλη ανάρτηση ήθελα να κάνω, άλλη κάνω, αλλά ναι, έπρεπε να βγει.

Σας φιλώ και εύχομαι να είστε καλά.